محققان ایرلندی کشف کردند که چگونه سرطان ها با وارد شدن به "حالت زامبی مانند" از شیمی درمانی فرار می کنند.

محققان ایرلندی کشف کرده‌اند که چگونه سرطان‌ها با وارد شدن به یک «حالت زامبی‌مانند» از شیمی‌درمانی فرار می‌کنند و امیدی برای گزینه‌های درمانی بهبود یافته است.

دانشمندان کالج ترینیتی دوبلین بررسی کردند که چگونه تومورهای سرطانی می توانند با ورود به چیزی که پیری زودرس نامیده می شود، از اثرات سلول کش داروهای شیمی درمانی که معمولا استفاده می شود فرار کنند، که خواص درمانی زخم سیستم ایمنی را جذب می کند.

سیستم ایمنی فرد نقش مهمی در هماهنگی ترمیم و جایگزینی بافت آسیب دیده دارد، که فرآیندی به نام بهبود زخم است.

به زن 28 ساله مبتلا به سرطان مرحله 4، پس از خواندن غلط اسکن رادیولوژیست، مبلغ زیادی اهدا شد

با این حال، محققان گفتند سرطان ها می توانند از این قابلیت های بهبود زخم برای اهداف خود استفاده کنند.

این سرطان ها می توانند به عنوان بافت آسیب دیده ظاهر شوند و سیستم ایمنی را فریب دهند تا به سلول های بدخیم کمک کند تا به جای کشتن آنها، اکسیژن و مواد مغذی اضافی را به دست آورند.

آنها اغلب به عنوان "سلول های زامبی مانند" شناخته می شوند زیرا پس از درمان تقسیم نمی شوند اما نمی میرند و همچنان در بدن باقی می مانند و بر سلامت بافت های اطراف تأثیر منفی می گذارند.

به همین دلیل، سرطان ها به عنوان "زخم هایی که بهبود نمی یابند" توصیف شده اند.

با این حال، این که چگونه سرطان ها قابلیت های بهبود زخم سیستم ایمنی را تغییر می دهند هنوز به درستی درک نشده است.

تیم Trinity دریافت که مولکول‌هایی به نام بازدارنده پروتئین‌های آپوپتوز (IAPs) در این محیط با خنثی کردن اثرات کشتار سلولی مولکول‌هایی به نام «گیرنده‌های مرگ» که در پاسخ به آسیب DNA ناشی از شیمی‌درمانی روشن می‌شوند، عمل می‌کنند.

گزینه‌های درمانی بهبودیافته‌ای که تعداد بیشتری از این تومورها را خنثی می‌کنند، نویدبخش بهبود کیفیت زندگی و نرخ بقا هستند، اما برای ارائه این درمان‌ها، دانشمندان باید نحوه عملکرد تومورها و نقاط ضعف آنها را درک کنند.

داوینا مک کال نبرد سلامتی جدیدی را علیه بیماری های قلبی عروقی فاش کرد

این تحقیق مکانیسم جدیدی را جدا کرد که توضیح می‌دهد چگونه برخی از تومورها از مرگ فرار می‌کنند و از سیستم ایمنی بدن برای کمک به بهبودی خود استفاده می‌کنند و همچنین درمان‌های دارویی نویدبخشی مانند آنتاگونیست‌های IAP را مشخص می‌کند که آنها را می‌کشد.

این تحقیق توسط پروفسور سیموس مارتین، استاد ژنتیک پزشکی اسمورفیت، و دکتر گوخان گونای، پژوهشگر فوق دکترا رهبری شد. با حمایت شورای تحقیقات اروپا و تحقیقات ایرلند، در مجله پیشرو Science Advances منتشر شد.

مارتین گفت: "کشف اینکه چگونه تومورها می توانند از اثرات سلول کش شیمی درمانی فرار کنند و وارد پیری شوند، یک مشکل مهم و چالش برانگیز است."

این یافته‌های جدید راه‌هایی را پیشنهاد می‌کنند که در آنها ممکن است بتوانیم با خنثی کردن IAPها پس از تحویل داروهای شیمی‌درمانی، دفاع تومورها را کاهش دهیم، که باید ورود آن‌ها به پیری را مسدود کرده و سلول‌های بیشتری از تومور را از بین ببرند.