مخترع بریکس پیامی برای اروپای "تنبل و استعمارگر" دارد - هند و چین هنوز به اندازه کافی در صحنه جهانی جدی گرفته نمی شوند.

بیست و پنج سال پیش، مقاله شماره 66 اقتصاد گلدمن ساکس با عنوان بدون ادعا، نگاه رهبران تجاری به جهان را تغییر داد. نویسنده آن جیم اونیل، یکی از اقتصاددانان برجسته بانک بود که در سال 2010 رئیس بخش مدیریت دارایی گلدمن شد، جایی که بر 800 میلیارد دلار پول مشتریان نظارت داشت.

اونیل و تیم اقتصاددانان و تحلیلگرانش به یک روند جدید و نوظهور بازار رسیده بودند - چهار کشوری که نقش بزرگی در اقتصاد جهانی ایفا خواهند کرد. برزیل، روسیه، هند و چین (که در آن زمان کمتر از 10 درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی را تشکیل می دادند) نیروگاه های جدیدی خواهند بود که بسیار سریعتر از اقتصادهای بالغ غرب رشد می کنند.

نام اختصاری BRIC باقی مانده است، اگرچه اونیل اکنون به شوخی می گوید که با توجه به تمایلات متخاصم و مشکلات اقتصادی روسیه و دوره های منظم آشفتگی سیاسی برزیل، شاید بهتر بود این گروه را "ICs" نامید.

اونیل به من گفت: از نظر اقتصادی، 25 سال بعد، BRICS کاملا به "ICs" وابسته شده است. چین و هند از اعدادی که ما نشان دادیم ممکن است اتفاق بیفتد، فراتر رفته اند. برزیل و روسیه در واقع، پس از اولین دهه بزرگ، سهم آنها از تولید ناخالص داخلی جهانی به همان جایی که من رویای نام را در سر می پروراندم بازگشته است.

برای هند و چین، اعداد رشد قابل توجه است. ارقام گردآوری شده توسط مدیریت دارایی Fulcrum نشان می دهد که رشد سرانه تجمعی هند از سال 2000 در مجموع 246 درصد بوده است. چین به 554 درصد رسید. در همین دوره، ارقام برای ایالات متحده، قاره اروپا و بریتانیا به ترتیب 45، 30 درصد و 29 درصد است.

رشد چین همچنان از غرب پیشی گرفته است. اما اونیل می گوید که این هند است که باد جمعیتی در بادبان های خود دارد.

"این لحظه لحظه ای است که هند در آفتاب به دلیل جمعیت آن است." او گفت. اکنون 15 تا 20 سال مشخص است که باید 7 تا 8 درصد رشد کند و اگر هند موجو اصلاحات را جمع کند، به راحتی می تواند به 10 درصد برسد.

در سال 2001، اونیل می خواست که بحث در مورد اقتصادهای تازه در حال ظهور به همان اندازه که در مورد روندهای اقتصادی بود، در مورد همکاری جهانی باشد. پس از بحران مالی، گروه 20، که شامل چین و هند بود، "به دلیل نیاز وحشتناک" شکوفا شد، "این چیز جدید بود." همه به دنبال راه حل های جدید و رویکردهای جدید برای مدیریت اقتصادی و بازار سرمایه بودند. هند و چین از فروپاشی سیستم مالی غرب کمتر آسیب دیده بودند و به طور فزاینده ای درگیر قراردادهای جهانی بودند.

خاطرات کوتاه است توافق‌نامه‌هایی درباره مقررات بانکداری جهانی منعقد شد، اما برای تنظیم مجدد موسسات و استقبال بیشتر از اعضای بازارهای نوظهور در جدول بالا، کار چندانی انجام نشد. کشورهای غربی با حسادت از امتیازات خود محافظت کردند.

اونیل گفت: «روح این نوع جهان، شرکت سیاستگذاری، به تازگی ناپدید شده است. ما در لندن صحبت می کنیم، جایی که اونیل یک اتاق فکر جدید به نام BRICS+ را راه اندازی کرده است که به "تقویت گفت وگوی تخصصی بین جنوب و شمال جهانی می اندیشد". او از اینکه اتحادیه اروپا نتوانسته فرصت های رشد و مشارکت های عمیق تر در سراسر جهان را درک کند، ناامید است.

او گفت: «اروپایی ها ترکیبی از بسیار تنبل، بسیار راضی، ناخودآگاه هنوز استعمارگر و بی جاه طلب هستند. بنابراین ما در دنیایی زندگی می کنیم که فرانسه، ایتالیا و آلمان همگی هنوز خواهان صندلی شخصی خود در میز جهانی هستند، اگرچه این روزها، می دانید، آیا این توجیه دارد؟

آنها در مورد دونالد ترامپ و تعرفه ها بسیار ریا هستند. در داخل بازار واحد [اتحادیه اروپا] به دلیل حمایت‌گرایی آلمان، حمایت‌گرایی فرانسه و دیگران، بازار آزاد خدمات وجود ندارد.»

در عین حال، رئیس جمهور ایالات متحده به یک روایت قدرتمند سیاسی اشاره کرده است که آمریکا «صبحانه، شام و ناهار خود را در چین می خورد».

بیشتر بخوانید: "اگر کاری انجام نشود، تقریبا اجتناب ناپذیر است": یوری ریژنکوف اوکراینی در مورد اینکه چرا با تشدید بمباران روسیه فولادسازی در آستانه سقوط است

اونیل گفت: «این به این شعار بزرگ و قوی در ایالات متحده تبدیل شده است که واقعا غم انگیز است زیرا مبتنی بر هیچ مدرکی نیست.

"فرانسه، ایتالیا و آلمان هنوز خواهان صندلی شخصی خود در میز جهانی هستند. آیا این روزها توجیه می شود؟ با داشتن این صندلی ها، فضا را برای دیگران برای تصاحب قدرت بیشتر مسدود می کند." جیم اونیل، نویسنده مقاله اقتصاد جهانی گلدمن ساکس شماره: 66

و سپس تا حدی به آن مرتبط شد، اما تا حدی به این دلیل که برخی از افراد در اطراف حزب کمونیست چین فکر می‌کردند که کنترل خود را از دست می‌دهند، چینی‌ها انواع کسب‌وکار آزاد خود را محدود کردند و تصمیم گرفتند که حفظ حزب بر هر چیز دیگری اولویت داشته باشد، و به این دلیل که ملی‌گراتر شدند.

با توجه به اینکه نوسانات جهانی و رشد سریع چین و هند قرار است ادامه یابد، اونیل معتقد است که غرب در نهایت باید پاسخ دهد. این فقط یک سوال است که چه زمانی.

او گفت: «این امر بیشتر متفکران میانه‌رو و هسته‌ی ارزش‌های لیبرال را وادار می‌کند که دوباره به درستی با بقیه جهان تعامل داشته باشند. این شامل پذیرش است، بگذارید آن را خط مارک کارنی بنامیم، که ممکن است از نحوه اداره چین خوشتان نیاید، ممکن است از نحوه اداره هند توسط نارندرا مودی خوشتان نیاید، اما باید بپذیرید که نیمی از جمعیت جهان نمی‌خواهند شبیه ما باشند، و بنابراین به جای تلاش برای دنبال کردن دنیایی که تصور می‌کنید آن‌ها مانند ما خواهند بود، یا فقط می‌خواهید با آن‌ها رفتار کنید.

گاوین دیویس، اقتصاددان ارشد سابق تحقیقات جهانی گلدمن ساکس، مقاله اصلی BRIC O'Neill را به عنوان "یکی از تأثیرگذارترین مقالاتی که تاکنون توسط یک بخش اقتصاد بانک سرمایه گذاری تولید شده است" توصیف کرد. اینکه بیست و پنج سال بعد G7 هنوز جایی برای چین یا هند ندارد، نشان دهنده احترام سرسختانه به نهادهای قرن بیستم است. برای اونیل، زمان ارتقای قابل توجهی فرا رسیده است.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد