مدل های آب و هوایی ما نقطه کور بزرگ و خطرناکی دارند

تغییرات آب و هوایی به خودی خود به طور فزاینده ای به تغییرات اقلیمی دامن می زند. افزایش غلظت گازهای گلخانه ای دمای جهانی را بالا می برد و حلقه های بازخورد خطرناکی را ایجاد می کند که ما به طور کامل در مدل های آب و هوایی یا اهداف کاهش انتشار خود به آن توجه نکرده ایم.

دانشمندان مدت‌هاست که هشدار داده‌اند که گرم‌شدن به روش‌های مختلف باعث افزایش گرمایش بیشتر می‌شود، اما تعداد فزاینده‌ای از مشاهدات و مطالعات در نهایت درک واضح‌تری از این که این اثرات آبشاری می‌توانند چقدر قوی باشند، ارائه می‌دهند. و با بسط، آنها نشان می دهند که سیاره ممکن است در این قرن چقدر سریعتر گرم شود.

مطالعه‌ای در Environmental Research Letters در سپتامبر، با ترکیب نتایج مقالات قبلی، نشان داد که دی‌اکسید کربن و متان اضافی آزاد شده از ذوب یخ‌های دائمی، تشدید آتش‌سوزی‌ها، دریاچه‌ها و مخازن داغ‌تر، و تالاب‌های مرطوب‌تر و گرم‌تر به تنهایی می‌تواند میانگین دمای جهانی را 0.2 درجه سانتی‌گراد به 0.4 برساند. این بالاتر از 2.6 درجه سانتیگراد گرمایش بالاتر از سطوح ماقبل صنعتی است که مدلسازان از قبل تا سال 2100 انتظار دارند.

گرمای اضافی می تواند بسیاری از شهرهای جهان را در معرض امواج گرمای چند ماهه قرار دهد و صدها میلیون نفر را در معرض سیل قرار دهد.

هیچ یک از مدل‌هایی که گزارش‌های عمده آب و هوای سازمان ملل را گزارش می‌کنند، که ارزیابی می‌کنند احتمالا سیاره تحت سناریوهای مختلف انتشار چقدر گرم می‌شود، همه این اثرات بازخوردی را توضیح نمی‌دهند. بسیاری از آنها هیچ کدام را ترکیب نمی کنند. این یک نقطه کور بزرگ در درک ما از میزان گرم شدن جهان در دهه‌های آینده باقی می‌گذارد - و ملت‌ها برای ماندن در محدوده‌های حیاتی چقدر باید انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهند.

تجزیه و تحلیل جداگانه‌ای که در ماه مارس در One Earth منتشر شد، که به بررسی معنای مشکل بازخورد برای اهداف بین‌المللی آب و هوای ما می‌پردازد، به این نتیجه رسید که جهان ممکن است بسیار دورتر از آن چیزی باشد که عموما تصور می‌شود. این نشان داد که تنها سه منبع منطقه‌ای انتشارات ناشی از گرمایش - ذوب شدن یخ‌های دائمی، افزایش آتش‌سوزی در جنگل‌های شمالی، و گرم شدن تالاب‌های استوایی - ممکن است تا ۲۵ درصد زمان قبل از اینکه سیاره به طور مداوم از آستانه‌های گرمایش ۱.۵ درجه سانتی‌گراد و ۲ درجه سانتی‌گراد عبور کند، کوتاه شود.

مدل‌های اقلیمی ما و گزارش‌های سازمان ملل به وضوح باید به‌روزرسانی شوند تا این اثرات را بهتر نشان دهند. سام آبرنتی، نویسنده اصلی مقاله و دانشمند آب و هوا در Spark Climate Solutions، یک گروه تحقیقاتی غیرانتفاعی مستقر در سانفرانسیسکو، می‌گوید: کشورها همچنین باید تلاش‌های خود را برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای افزایش دهند تا این درک بهتر از خطراتی که با آن روبرو هستیم را منعکس کنند.

حداقل بخشی از این اتفاقات شروع شده است. اسپارک ابتکاری را به نام پروژه مقایسه مدل انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از گرمایش آغاز کرد که از طریق آن بیش از 20 تیم بین المللی مجموعه ای از تجزیه و تحلیل های مشابه را بر روی مدل های مختلف انجام می دهند تا درک بیشتری از قدرت بالقوه اثرات بازخورد ایجاد کنند. محققان درگیر امیدوارند که سازمان ملل این نتایج را در ارزیابی عمده آب و هوایی بعدی خود که قرار است در سال 2029 ارائه شود، وارد کند.

اما آنچه از قبل مشخص است این است که کره زمین به سرعت در حال گرم شدن است و کشورها تقریبا به اندازه کافی برای کاهش آلودگی سوخت های فسیلی تلاش نکرده اند. و حتی اگر بتوانیم آن را متوقف کنیم، انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از گرمایش می تواند ادامه یابد.

بنابراین تعدادی از گروه‌های تحقیقاتی درگیر در مطالعات اخیر شروع به بررسی آنچه که کشورها می‌توانند برای تحت کنترل درآوردن انتشار بازخورد انجام دهند، آغاز کرده‌اند. برای مثال، دانشمندان در مرکز تحقیقات آب و هوایی Woodwell در ماساچوست در حال بررسی امکان جلوگیری از آتش‌سوزی یا شناسایی سریع آن‌ها و خاموش کردن آن‌ها در صورت تهدید به سوزاندن پوشش گیاهی و خاک هستند که به عایق‌سازی لایه‌های یخ‌های دائمی غنی از کربن کمک می‌کنند (موضوعی که من در داستانی اخیر به طور طولانی بررسی کردم).

علاوه بر این، ابتکار نوآوری آب و هوای صندوق دفاع از محیط زیست از تحقیقات آزمایشگاهی در مورد پتانسیل افزودن سولفات، آهن یا سایر ترکیبات به تالاب‌ها برای مقابله با انتشار متان به سرعت در حال افزایش حمایت کرده است.

چندین استارت آپ نیز در حال بررسی احتمالات هستند. آن‌ها به دنبال سرکوب صاعقه‌هایی هستند که آتش‌های بیشتری را در عرض‌های جغرافیایی بالا شعله‌ور می‌کنند، تشک‌های مصنوعی را بالای یخ‌های دائمی قرار می‌دهند تا از ذوب شدن آن جلوگیری کنند، و پهپادهای خودران را برای سرکوب سریع آتش‌های با انتشار بالا قبل از اینکه از کنترل خارج شوند، بکار می‌برند.

بررسی همه این ایده ها ارزشمند است. اما محققان تنها در مراحل اولیه کشف این موضوع هستند که چنین تلاش‌هایی می‌توانند در سراسر اکوسیستم‌های گسترده جهانی که دستخوش دگرگونی‌های عظیم هستند، به چه میزان در انتشار گازهای گلخانه‌ای تأثیر بگذارند.

مطمئن‌ترین راه برای کاهش تأثیر گرمایش ناشی از گرم شدن، همان راهی است که ما در طول این مدت می‌شناختیم: ترک اعتیاد جامعه به سوخت‌های فسیلی.

این مقاله از خبرنامه آب و هوای هفتگی The Spark، MIT Technology Review است. برای دریافت آن در صندوق پستی خود هر چهارشنبه، اینجا ثبت نام کنید.