مدونا حکومت ترامپ را درک می کند

مدونا یکشنبه شب مراسم اهدای جوایز موسیقی ویدئویی ام تی وی را به طور فزاینده و تقریبا آسیب زا افتتاح کرد، در حالی که زنان آنقدر جوان بودند که در دنیایی که قبلا بازسازی کرده بود بزرگ شده بودند.

سابرینا کارپنتر، 27 ساله، آهنگ «عشقت را بیاور» را می‌خواند، اثری که از Madonna’s Confessions II ساخته شده است. سپس Charli XCX، 34 ساله، از غرفه حمام برای «Danceteria Afterhours» بیرون آمد، و پس از آن رژه کوچکی از کمئوها شامل جولیا گارنر، دبی مازار، سامبر و ست روگن انجام شد. این اولین اجرای مدونا در VMA در 23 سال بود و مدونا 68 ساله مطمئنا هنوز مدونا بود.

"ملکه پاپ" کرست و چکمه های ران بلند را پوشید که هم شخصیت های روی صحنه و هم خارج از صحنه او را مشخص می کند. همچنین رقصندگان اسارت پوشی بودند که با ترکیب قدیمی سکس، تماشایی و تحریک آمیز که مدونا با آن همراه است، به خوبی کار می کردند.

راه‌های زیادی برای خواندن یک ستاره پاپ 68 ساله وجود دارد که به صحنه‌ای بازمی‌گردد که به اهمیت فرهنگی او کمک کرده است. نوستالژی ساده ترین است و یکی دیگر از موارد غرور است، اما مدونا امکان جالب تری را ارائه کرد: شاید طول عمر با عدم همکاری با جدول زمانی افراد دیگر برای ناپدید شدن شما آغاز شود.

این یک قانون است که به نظر می رسد رئیس جمهور دونالد ترامپ به طور غیرعادی آن را خوب درک می کند، اما مدونا ابتدا آن را یاد گرفت.

بعدا در همان شب، مدونا در حین پذیرش جایزه VMA برای هنرمند سال، داستانی درباره اولین باری که در جوایز اجرا کرد، در سال 1984 تعریف کرد. در جریان "مثل باکره"، یکی از رکاب‌های او بیرون آمد و به دنبال آن رفت و همانطور که در هوا حرکت می‌کرد، لباسش بالا رفت و پوست بدنش آشکار شد. طبق بازگویی خودش، مدونا با رضایت از خودش به پشت صحنه رفت.

دستیار مدیر او ارزیابی متفاوتی داشت: "حرفه او به پایان رسیده بود".

این اکنون به دلایل واضح خنده دار است: مدونا به یکی از ستاره های پاپ تعیین کننده در چهار دهه آینده تبدیل شد. اما چیز دیگری در داستان وجود دارد که یکشنبه شب را بهتر از هر کرستی توضیح می دهد.

تقریبا تا زمانی که مدونا بوده به مدونا گفته شده که او تمام شده است.

در ابتدا او بیش از حد مبتذل بود. سپس خیلی بحث برانگیز است. در نهایت، به ناچار، او بیش از حد پیر شد. موسیقی پاپ مدام جایگزین هایی تولید می کرد و مدونا مدام با آنها روبرو می شد، با آنها همکاری می کرد، آنها را می بوسید، با آنها رقابت می کرد و گهگاه در کنار آنها جوایز جمع آوری می کرد. مورد اصلی: تمام شب گذشته.

مدونا نمی‌خواهد بنایی باشد که تیلور سویفتز و سابرینا کارپنترهای جهان روی آن شغل خود را بنا می‌کنند. او قصد دارد به ساختن برج خود در کنار آنها ادامه دهد.

مدونا به نسل‌هایی از زنان نشان داد که یک ستاره زن پاپ چگونه می‌تواند باشد، اما به نظر نمی‌رسد که او هرگز علاقه خاصی به نشان دادن این که یک ستاره زن پاپ چگونه با ظرافت ترک می‌کند، نداشته است. این که آیا ما آن را تأیید می‌کنیم، یا اینکه در نهایت دقیقا نوعی فمینیسم را تقویت می‌کند که بسیاری از مردم آن را رد می‌کنند - این ایده که یک زن تنها تا زمانی که بتواند جوان بماند مرتبط باقی می‌ماند - تقریبا دور از ذهن است. به نظر می رسد مدونا سوال دیگری می پرسد: دقیقا چرا مدونا باید به ما در جایگزینی مدونا کمک کند؟

او نمی خواهد ملکه سابق پاپ باشد. او می خواهد ملکه فعلی پاپ باشد، همیشه، برای همیشه، برای همیشه، تقریبا به طرز سرکشانه ای پیر نمی شود. این یک نوع آتش سوزی ذهنی است که به طرز قابل توجهی نزدیک به درک ترامپ از قدرت است - که به ویژه با توجه به اینکه مدونا سال ها با او با صدای بلند مخالفت کرده است بسیار طعنه آمیز است.

مقایسه مدونا و ترامپ یک مقایسه سیاسی نیست. واضح است که قدرت یک ستاره پاپ و یک رئیس جمهور قابل مقایسه نیست، حتی اگر ترامپ به وضوح گفته است که یک پدیده فرهنگی است و می‌خواهد با او به عنوان یک سلبریتی رفتار شود، و دنیای سلبریتی‌ها نشان می‌دهد که در حال حاضر سیاست بخشی از کار آنهاست.

اما پس از گذشتن از آن، آنچه ترامپ و مدونا به اشتراک می‌گذارند، درک دقیقی از تئاتر پیرامون قدرت است: مردم می‌توانند به شما بگویند که دوران شما به پایان رسیده است و موسسات می‌توانند برای اینکه فرد بعدی چه کسی است آماده شوند - هه، کل فرهنگ می‌تواند شروع به صحبت در مورد شما در زمان گذشته کند ... اما شما هیچ تعهدی ندارید که به آنها بپیوندید.

ترامپ این اصل را پس از سال 2020 با پیامدهای بسیار بزرگتر نشان داد. او در انتخابات شکست خورد، کاخ سفید را ترک کرد و سپس از ایفای نقش فرهنگی که آمریکا به طور معمول به روسای جمهور سابق اختصاص می دهد خودداری کرد. چهار سال بعد، او کامالا هریس را شکست داد و با نتیجه 312-226 در کالج الکترال پیروز شد و به عنوان چهل و هفتمین رئیس جمهور به کاخ سفید بازگشت. حداقل، می‌توانیم بپذیریم که طبق شرایط کتاب بازی خودش، چیزی جواب داد: او حاضر نشد مانند مردی رفتار کند که دوران سیاسی‌اش سپری شده بود و در نهایت ریاست جمهوری دوباره به او رسید.

بازگشت ترامپ به معنای دیگر هر چه باشد، تمایز مفیدی در مورد قدرت ایجاد کرد: از دست دادن آن و موافقت با این که زمان شما به پایان رسیده است، دو چیز متفاوت هستند.

مدونا بر این حرکت مسلط شده است. در 68 سالگی، او به VMA بازگشت و با زنانی که پس از برخی از معروف‌ترین اجراهایش به دنیا آمده بودند، اجرا می‌کرد، لباسی کاملا شبیه خودش می‌پوشید و بعدا هنرمند سال را پذیرفت. او یکشنبه شب برنده هفت جایزه شد.

شاید زمانی فرا برسد که استراتژی از کار بیفتد. ما می‌توانیم از پیر شدن امتناع کنیم، اما، حدس بزنید چیست؟، همه ما پیرتر می‌شویم و جهان همچنان می‌چرخد. به عنوان مثال، ترامپ به زودی مجبور به خروج از شرایط قانون اساسی خواهد شد، در حالی که خروج مدونا (احتمالی؟) احتمالا یکی از گزینه های انتخابی خواهد بود.

پیتر پن می تواند از بزرگ شدن امتناع کند زیرا نورلند به او اجازه داد، اما افسوس که مدونا و ترامپ در مکانی کمتر بخشنده زندگی می کنند. حتی سرسخت‌ترین چهره‌های عمومی نیز با نیروهایی برخورد می‌کنند که نمی‌توان با امتناع محض به آنها خیره شد.

اما این همان چیزی است که غریزه آنها را بسیار قدرتمند می کند: آنها می دانند که اغلب بین لحظه ای که دیگران تصمیم می گیرند کار شما تمام شده است و لحظه ای که شما واقعا چنین می شوید فاصله طولانی است. و در طول این کشش، یکی از مؤثرترین کارهایی که یک فرد می تواند انجام دهد این است که از تکرار منسوخ شدن خود امتناع کند.

مدونا بیش از 40 سال را صرف این کار کرده است.

شاید ترفند واقعی جوان ماندن نباشد. شاید این امتناع از تبدیل شدن به گذشته باشد قبل از اینکه زمان حال واقعا با شما تمام شود.