مدیران اجرایی رانچو هومیلد در مورد موسیقی، هویت و آزادی حرکت یک جنبش

داستان کمپانی مکزیکی-آمریکایی رانچو هومیلد در اتاق‌هایی آغاز می‌شود که موسیقی بخشی از مبلمان بود: مهمانی‌های خانوادگی، گردهمایی‌های شهری مرزی و کنسرت‌های کوچک که در آن‌ها جمعیت اشتهایی را آشکار می‌کرد که صنعت گسترده‌تر هنوز آن را تشخیص نداده بود.

برای رئیس‌جمهور میکی سانچز و معاون رئیس‌جمهور خوزه توریبیو، آن فضاها آموزش اولیه در فرهنگ، تجارت و تعلق را ارائه می‌کردند، و از آنجایی که این برچسب به ورود کوریدوس تومبادو به یک گفتگوی جهانی کمک می‌کرد، استانداردی باقی ماندند که هر ایده جدید با آن سنجیده می‌شد.

سانچز به نیوزویک گفت: «موسیقی هر روز بود.

توریبیو، که در منطقه خلیج سانفرانسیسکو بزرگ شد، در حالی که پدرش در ساخت و ساز کار می کرد و مادرش به عنوان پرستار بچه کار می کرد، به یاد می آورد که قبل از اینکه خود را در آنها بشناسد، در برابر سوابق مربوط به پدر و مادرش مقاومت می کرد.

او گفت: «اینها داستان افرادی مثل من است.

مسیرهای آن‌ها حول یک مشاهده ساده هم‌گرا بود: موسیقی مکزیکی قبلا وفاداری شدیدی داشت، اگرچه بسیاری از تجارت با مخاطبان خود به‌عنوان محیطی برخورد می‌کردند. سانچز می‌دید که رویدادهای کوچک به جمعیت عظیمی تبدیل می‌شوند، در حالی که توریبیو تماشا می‌کرد که شنوندگان از آهنگ‌ها به‌عنوان «قطع ارتباط با واقعیت‌های زندگی» استفاده می‌کردند، و هر دو فهمیدند که چگونه یک فرهنگ ناشناخته می‌تواند به یک جنبش تبدیل شود، زمانی که هنرمندان فضایی برای رهبری پیدا کردند.

برای بسیاری از آمریکایی‌های مکزیکی، میراث مدت‌هاست که تقاضا برای انتخاب وجود دارد. توریبیو به یاد می آورد که به مکزیک سفر کرد و او را "آمریکایی" یا "گرینگو" نامیدند، در حالی که دوستان در ایالات متحده "بچه مکزیکی" را دیدند، اما نسل جوانتر شروع به امتناع از جدایی کرده است.

توریبیو گفت: "خوب است که از هر دو باشید." دوست داشتن هر دو، موسیقی مکزیکی، سنتی، و دوست داشتن هیپ هاپ اشکالی ندارد. مکزیکی بودن اشکالی ندارد. آمریکایی بودن اشکالی ندارد.»

سانچز همکاری را پلی بین نسل‌ها می‌داند، به‌ویژه به این دلیل که شنوندگان جوان‌تر دیگر نمی‌خواهند موسیقی خانه را از موسیقی مدرسه، دوستان و جهان گسترده‌تر جدا کنند.

او گفت: «آنها مجبور نیستند طرفی را انتخاب کنند، و کاتالوگ لیبل منعکس کننده آزادی هایی است که هنرمندان هیپ هاپ، کانتری، آفروبیت، رگیتون و موسیقی الکترونیک را در سنت هایی که حول آکاردئون، باجو و توبا ساخته شده اند، می سازند.

برای رانچو و امضاکنندگان آن، از جمله هنرمندان پیشگامی مانند ناتانائل کانو، فوئرزا رگیدا، اسکار مایدون و جونیور اچ، این فرم می‌تواند گسترش یابد، زیرا مرکز پایدار است.

توریبیو گفت: «اگر در مورد کوریدو صحبت می‌کنید، کوریدو هنوز باید یک داستان باشد،» در حالی که سانچز این سنت را به «آدم‌های واقعی، زمان واقعی، وقایع واقعی» تقلید کرد.

تولید ممکن است تغییر کند، سازها ممکن است وارد یا خارج شوند، و همکاران ممکن است از ژانرهای دور وارد شوند، اگرچه تجربه زیسته منبع باقی می ماند.

مقاومت اولیه ثابت کرد که چقدر در خطر است. سانچز و توریبیو یادآوری می‌کنند که هنرمندان برجسته در طول سال‌های 2020 و 2021 از کوریدوس تومبادو انتقاد کردند، زیرا به نظر می‌رسید جریان شهری، لباس‌های خیابانی و انتخاب‌های تولید جدید، قراردادها را به چالش می‌کشد. هنگامی که شنوندگان سازهای آشنا و داستان سرایی را در صدای جدید شنیدند، همکاری جایگزین بدگمانی شد.

توریبیو گفت: «موسیقی در حال تکامل است. "یا با آن کنار می آییم یا عقب می مانیم."

از آنجایی که پلتفرم‌ها شنوندگان را با نسخه‌های جدید پر می‌کنند و مدیران به داشبورد می‌رسند، رهبران رانچو هومیلد همچنان وزن غیرعادی را بر رویارویی بین هنرمند و مخاطب می‌گذارند.

توریبیو گفت: «وقتی با هنرمند هستید، حال و هوای خوبی پیدا می کنید.

او گفت: «مردم بیش از حد به آمار تکیه می‌کنند، در حالی که فرآیند توسعه برچسب ممکن است در طول دو یا سه سال قبل از رسیدن شتاب آشکار شود.

چنین صبری به خویشتن داری بستگی دارد، زیرا مدیران به راحتی می توانند کنترل را با راهنمایی اشتباه بگیرند.

توریبیو گفت: «ما آن موانع را برای هنرمندان خود تعیین نمی کنیم. "آنها آزادند تا با صداها آزمایش کنند."

سانچز به کریدوس‌های غم‌انگیز اشاره کرد که شدت احساسی آن‌ها با شنوندگانی که توسط موسیقی ایمو شکل می‌گیرند مرتبط است، به‌عنوان شواهدی از آنچه که وقتی یک برچسب به غرایز اعتماد می‌کند که ممکن است در ابتدا آن را درک نکند، ظهور کند.

او می‌گوید: «امروزه باید به هنرمند اجازه داد تا کار خودش را انجام دهد و به او اعتماد کند.

نتایج اغلب آنها را شگفت زده کرده است. توریبیو از رشد، نوآوری و شتاب فرهنگی نام برد، در حالی که سانچز از اسم حیوان دست اموز بد یاد کرد که برای یک راهرو وارد دنیای ناتانائل کانو شده است.

سانچز گفت: «خرگوش بد برای انجام کوریدوس وارد شد. "او دستش را دراز کرد و راهروی کرد."

جهت سفر مهم بود: یک ستاره بین المللی نیروی جاذبه این ژانر را تشخیص داد و کانو نیازی به ترک زبان موسیقی خود نداشت.

ماه میراث اسپانیایی یک کانون توجه است، اگرچه کار رانچو هومیلد در سراسر تقویم از طریق انتشار، رویدادها، برنامه‌های اجتماعی و فیلم ادامه دارد.

توریبیو گفت: «ما در تلاشیم تا جایی که در میز نشسته باشیم، نه فقط یک ماه از سال،» و دیدگاه خود را از مدیران لیبل به خلاقان، متخصصان A&R، وکلا، مهندسان، بازاریابان و طراحانی که تصمیماتشان نحوه رسیدن فرهنگ به مردم را شکل می دهد، گسترش داد.

گسترش این برچسب به فیلم از همان تعهد به داستان سرایی پیروی می‌کند، زیرا نمایش روی پرده می‌تواند زندگی مکزیکی-آمریکایی را به انواع آشنا تبدیل کند و در عین حال پیچیدگی‌های روزانه را دیده نشود. سانچز گفت که مخاطبان شایستگی این را دارند که ببینند ما دقیقا چگونه هستیم و فعالیت‌های روزانه‌مان را ببینند و توریبیو بر افرادی که پشت دوربین هستند تأکید کرد که درک آنها می‌تواند بر همه چیز از بازیگران تا استراتژی کمپین تأثیر بگذارد.

Toribio گفت: «اینها فقط اعداد جریانی نیستند. "اینها افراد واقعی در جوامع ما هستند - همسایگان ما، پسر عموهای ما، خانواده ما."

چنین فریم‌های زبانی از طریق صمیمیت مقیاس می‌شوند، و همچنین توضیح می‌دهد که چرا این شرکت در طول همه‌گیری COVID-19 در برابر کنوانسیون‌های انتشار قدیمی مقاومت می‌کرد، زمانی که رانچو هومیلد روزانه موسیقی منتشر می‌کرد و گاهی اوقات دو ویدیو را در یک روز ارائه می‌داد تا مخاطبان خود را در ارتباط نگه دارد.

هنگامی که از هنرمندان نوظهور پرسیده شد که چه چیزی را باید پیش ببرند، هر دوی مدیران با نسخه هایی از یک ضرورت پاسخ دادند.

توریبیو گفت: «اجازه نده کسی جلوی شما را بگیرد. "اگر واقعا به آن اعتقاد دارید، باید فشار بیاورید و باید دنبال آن بروید."

سانچز این اصل را حتی کوتاه تر کرد: "نیازی نیست منتظر اجازه باشید."

آزادی خلاق مسئولیت را از بین نمی برد. از هنرمندان و مدیران می‌خواهد که زبان، ساز و داستان سرایی را حفظ کنند و در عین حال به هر نسل اجازه می‌دهند میراث را بازسازی کنند.

توریبیو گفت: "یک اخلالگر باشید." «اگر می‌توانید آن را تغییر دهید، و می‌دانید که به نفعش است، آن را انجام دهید».

سانچز اضافه کرد که ناراحتی اولیه متعلق به تکامل موسیقی است، زیرا یک سنت زنده باید زندگی افرادی را که آن را حمل می کنند جذب کند.

جاه‌طلبی‌های آنها فراتر از جریان‌ها است: پشتیبانی گسترده‌تر رادیویی، به رسمیت شناختن جوایز قوی‌تر، همکاری‌های بین ژانر بیشتر و تورهای جهانی. Toribio معتقد است که ارتباطات می تواند قفل مرحله بعدی را باز کند، زیرا هنرمندان، برچسب ها و موسسات از قبل دارای مدرکی برای تقاضا هستند، در حالی که سانچز می خواهد صنعت "به ما اجازه دهد کار خود را انجام دهیم" و اتاق موسیقی را برای سفر فراهم کند.

در نهایت، رهبران رانچو هومیلد می‌خواهند که زمان حال به‌عنوان تغییر فرهنگی پایدار درک شود.

سانچز گفت: «این فقط یک مرحله نبود. "این یک جنبش است."

Toribio از ظهور لیبل، آزمایش‌های هنرمندانش و گسترش جامعه‌اش می‌داند که خلاقیت در بهترین حالت خود زمانی است که مانعی نداشته باشد، و می‌گوید: «خودت را محدود نکن و آن را دنبال کن».

سانچز ایده های لیبل در مورد پیشبرد این ژانر را به طور خلاصه بیان کرد: «بدون مجوز».

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: مارک مویر و دیو سیمینوف.