مدیرعامل ارزشمندترین شرکت جهان: هوش مصنوعی برای نجات بشر باید درد و رنج به ما تحمیل کند

مدیرعامل انویدیا مصرف بالای سوخت‌های فسیلی برای توسعه‌ی هوش مصنوعی را توجیه و آن را به دردِ ضروری پیش از درمان تشبیه کرد.

پیشرفت شتابان فناوری‌های نوین همواره با چالش‌های ساختاری متعددی روبه‌رو بوده، اما نیاز افسارگسیخته‌ی زیرساخت‌های رایانشی به برق، اکنون توسعه‌دهندگان بزرگ را در برابر بحران‌های زیست‌محیطی قرار داده است.

جنسن هوانگ ، مدیرعامل انویدیا، در تازه‌ترین موضع‌گیری خود دیدگاهی جنجالی درباره‌ی ارتباط میان هوش مصنوعی، مصرف انرژی و پدیده‌ی تغییرات اقلیمی مطرح کرده که واکنش‌های فراوانی برانگیخته است.

هوانگ در یک پادکست استدلال کرد که هوش مصنوعی در نهایت می‌تواند ابزاری کلیدی برای مهار بحران‌های اقلیمی باشد، اما رسیدن به چنین نقطه‌ای مستلزم عبور از دوره‌ای دردناک و تحمل خسارت‌های زیست‌محیطی کوتاه‌مدت خواهد بود. چنین دیدگاهی شباهت فراوانی به رویکرد شتاب‌گرایی افراطی در سیلیکون‌ولی دارد؛ دیدگاهی که آسیب‌های فعلی ناشی از فعالیت دیتاسنترهای مبتنی‌بر سوخت‌های فسیلی را بهایی موجه برای دستیابی به منافع آینده می‌داند.

هوانگ در تشریح استدلال خود، روند استقرار هوش مصنوعی را با یک عمل جراحی مقایسه کرد و گفت برای نجات جان یک بیمار، ابتدا باید بدنش را شکافت و درد و رنج عظیمی را تحمیل کرد تا بهبودی حاصل شود.

مدیرعامل انویدیا (ارزشمندترین شرکت جهان) با ثروتی نزدیک به ۱۹۲٫۶ میلیارد دلار، معتقد است جهان در سال‌های پیش رو ناچار به استفاده‌ی گسترده از سوخت‌های فسیلی خواهد بود، زیرا انرژی‌های تجدیدپذیرِ کافی برای پاسخ‌گویی به تقاضای سرسام‌آور کنونی وجود ندارد.

منتقدان چنین استدلالی را یادآور منطق شخصیت‌های شرور فیلم‌های سینمایی نظیر تانوس در مجموعه‌ی مارول می‌دانند که نابودی بخشی از جهان را برای ساختن آینده‌ای بهتر توجیه می‌کرد.

در شرایطی که توافق‌نامه‌ی اقلیمی پاریس در سال ۲۰۱۵ هدف کاهش ۵۰ درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال ۲۰۳۰ و دستیابی به کربن خنثی تا سال ۲۰۵۰ را تعیین کرده، به تعویق انداختن گذار به انرژی‌های پاک پیامدهای فاجعه‌باری به همراه دارد:

نیاز فزاینده‌ی غول‌های فناوری به تأمین برق، موجب شده احداث یا تمدید فعالیت نیروگاه‌های گازی و زغال‌سنگی بار دیگر شتاب بگیرد. پژوهش مشترک دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، مؤسسه‌ی فناوری کالیفرنیا و مؤسسه‌ی فناوری راچستر نشان می‌دهد که آلودگی هوای ناشی از توسعه‌ی شتابان زیرساخت‌های هوش مصنوعی می‌تواند تا سال ۲۰۲۸ منجر به مرگ زودهنگام حدود ۱٬۳۰۰ نفر و تحمیل بیش از ۲۰ میلیارد دلار هزینه‌ی بهداشت عمومی شود.

کارشناسان محیط‌ زیست تأکید می‌کنند که رشد هوش مصنوعی لزوما نباید همراه با افزایش آلودگی باشد. مارک بوم ، از مدیران ارشد شبکه‌ی حفاظت از محیط‌زیست، مسیر پیش‌رو را وابسته به تصمیم‌گیری‌های کلان و نوع نگرش رهبران صنعتی می‌داند. توجیه آسیب‌های انسانی و محیط‌زیستی به‌نام پیشرفت فناورانه، بیش از آنکه ضرورتی فنی باشد، بازتابی از اولویت‌های تجاری شرکت‌های بزرگ فناوری به شمار می‌رود.

آیا از نظر شما تحمیل آسیب‌های زیست‌محیطی برای تسریع توسعه‌ی هوش مصنوعی قابل توجیه است؟