مدیریت پول و زمان بازنشستگی

بنجامین فرانکلین با این ادعا که مرگ و مالیات تنها دو قطعیت زندگی هستند اعتبار دارد، اما برای بسیاری از مردم سومی وجود دارد: بازنشستگی.

به دلایل تاریخی، 65 سالگی به عنوان سن بازنشستگی به طور گسترده پذیرفته شد، اما برای بخش بزرگی از تاریخ بشر، چیزی به نام بازنشستگی رسمی وجود نداشت. مردم به سادگی کار کردند تا زمانی که از انجام آن ناتوان شدند.

ما باید از بیسمارک به خاطر معرفی مفهوم مستمری دولتی مدرن در قرن نوزدهم تشکر کنیم، با سن بازنشستگی در 70 سال - در زمانی که تعداد کمی از مردم برای دیدن این سن زندگی می کردند. همچنین زمانی که قانون بازنشستگی سالمندان در ایرلند در سال 1908 اجرا شد، 70 سال بود.

سن واجد شرایط متعاقبا به پایین‌تر به جایی که امروز هستیم تعدیل شد، اگرچه گزارشی که در ماه می سال جاری برای هیئت استانداردهای برنامه‌ریزی مالی تهیه شد نشان می‌دهد که در حالی که اسما ۶۵ سال است، بسیاری از ایرلندی‌ها اکنون انتظار دارند تا سن ۷۰ سالگی کار کنند تا استاندارد زندگی خود را حفظ کنند.

تقریبا 80 درصد از افراد مورد بررسی نیز احساس می‌کردند که از نظر مالی برای بازنشستگی آماده نیستند، با شکاف دانش مهمی بین آنچه که در صندوق بازنشستگی خود می‌گذارند و میزان درآمدی که فکر می‌کنند آن صندوق در زمان رسیدن به زمان آن فراهم می‌کند.

پول، یا داشتن مقدار کافی از آن، تقریبا در صدر فهرست نگرانی هایی است که توسط کسانی که با بازنشستگی مواجه هستند، ابراز می شود. این به شدت با اضطراب در مورد پر کردن زمانی که قبلا برای کار صرف شده بود، به دنبال دارد.

پل کنی، کهنه کار صنعت بازنشستگی و اولین دوره بازنشستگی بازنشستگان ایرلند، می گوید: «پول بسیار مهم است و در یک دنیای ایده آل، شما مدت ها قبل از بازنشستگی، شاید هفت تا 10 سال قبل از تاریخ برنامه ریزی شده، شروع به فکر کردن به آن کنید، زیرا عاقلانه ترین و مؤثرترین راه برای پس انداز برای بازنشستگی، مشارکت در یک طرح بازنشستگی است. شورای برنامه ریزی برای بازنشستگی افراد طراحی شده است.

کنی می‌گوید: «چیزهایی اتفاق می‌افتد که در هنگام بازنشستگی افراد به‌طور اساسی تغییر می‌کنند، مانند بیماری، بیکاری یا تصادف». سپس کسانی هستند که همه چیز را روی انگشت بلند می گذارند و ناگهان با بازنشستگی بدون برنامه مالی روبرو می شوند.

اما همه چیز گم نشده است. کمک های داوطلبانه اضافی لحظه آخری (AVC) یک گزینه است. کنی می‌گوید اینکه چقدر می‌توانید سرمایه‌گذاری کنید، با درآمد شما در سال آخر و اینکه چقدر می‌توانید در مقابل مالیات مطالبه کنید، محدود می‌شود، اما ارزش بررسی کردن را دارند.

AVC ها پرداخت های تکمیلی به صندوق بازنشستگی شما هستند. اگر در اواخر دهه پنجاه زندگی خود هستید، اگر آن را در صندوق بازنشستگی خود قرار دهید، می توانید تا 35 درصد از حقوق خود را معافیت مالیاتی دریافت کنید. بالای 60، این درصد به 40 درصد می رسد.

بنابراین اگر به تازگی 60 ساله شده اید و 90000 یورو دریافت می کنید، با مشارکت عادی بازنشستگی 6 درصد یا 5400 یورو، می توانید تا 30600 یورو دیگر را با فرض داشتن حقوق بازنشستگی خود اضافه کنید. برای بسیاری، این روشی است برای افزایش درآمد بازنشستگی به روش مالیاتی کارآمد در صورتی که به درآمد بادآورده ای مانند ارث برسد.

کنی می‌گوید: «وقتی به تصویر کلی پول خود نگاه می‌کنید، خیلی به این بستگی دارد که در چه نوع طرح بازنشستگی هستید، زیرا در برخی موارد، اگر از یک طرح حداکثر بهره را می‌برید، AVC‌ها هیچ فایده‌ای برای شما ندارند. بنابراین، باید بدانید که در چه وضعیتی هستید و مزایای آن را دارید.

کنی می‌افزاید: «سالیانه‌ها و صندوق‌های بازنشستگی تأییدشده (ARF) ممکن است هنگام بحث در مورد برنامه‌ریزی مالی بازنشستگی نیز مطرح شوند. هر دو محصول مربوط به درآمد پس از بازنشستگی هستند، نه پس انداز برای بازنشستگی.

سالیانه، که پرداخت مادام‌العمر شما را تضمین می‌کند، با پول صندوق بازنشستگی شما از یک شرکت بیمه خریداری می‌شود و شما را به نرخ‌های بهره پایین در حال حاضر گره می‌زند. سنوات بر اساس امید به زندگی و بازده اوراق است، و اگر نرخ‌های بهره پایین باشد، بازده اوراق کم است، بنابراین خود را در نرخ بهره پایین برای مادام العمر حبس کرده‌اید.

"با ARF ها، به جای اینکه پول خود را در یک دوره زمانی قفل کنید، پس از بازنشستگی شما سرمایه گذاری می شود و بازنشسته هر سال بخش خاصی از صندوق را برداشت می کند.

"این مهم است که چگونه پول را سرمایه گذاری کنید، زیرا این چیزی است که ظرفیت کاهش در بقیه عمر شما را تعیین می کند. بنابراین، دریافت مشاوره خوب بسیار مهم است.

ARFها عموما توسط شرکت‌های بیمه اداره می‌شوند و آنها در حال سرمایه‌گذاری در تعداد زیادی از دارایی‌های مختلف در سرتاسر جهان هستند، کاری که شما هرگز نمی‌توانید به تنهایی انجام دهید، و این خطر را گسترش می‌دهد. آن‌ها پولی را که می‌کشید به شما می‌پردازند و از چیزهایی مانند PAYE مراقبت می‌کنند. ARF به شما انعطاف پذیری می دهد. اگر واقعا به پول نیاز دارید، می‌توانید مبلغی را برداشت کنید و مالیات لازم را بپردازید.»

کنی می گوید که تنها چیزی که باید با سرمایه گذاری های ARF تماشا کرد، هزینه هاست.

"اگر به شما پیشنهاد "سلام پول" در قالب تخصیص پاداش داده می شود، مراقب باشید. فقط یک نفر برای آن پول پرداخت می کند. بنابراین، پیام این است که کمترین هزینه را دریافت کنید. هر چیزی بیش از 1 درصد را باید با شک و تردید مشاهده کرد."

با فرض اینکه جنبه پولی همه چیز تحت کنترل است، سوال داغ بعدی برای بسیاری از بازنشستگان آینده این است که با زمان خود چه کنند.

زیرساخت روانی-اجتماعی اصطلاحی است که برای توصیف آنچه یک جامعه، مانند محل کار، به فرد ارائه می دهد، استفاده می شود. خوب یا بد، این به معنای حضور همکاران، کار برای انجام و رویدادهای شرکت است. از دست دادن این زیرساخت می‌تواند تنظیم سختی باشد، به‌ویژه برای کسانی که شغلشان تعریف شده است (اغلب کسانی که در پست‌های ارشد و حرفه‌ها هستند) یا در زندگی‌شان کار ویژگی غالب بوده است.

کنی پیشنهاد می کند که «تمام زمانی که در دست دارم» را دوباره قاب بندی کنید تا آن را به عنوان یک امتیاز و نه منفی در نظر بگیرید. «شما بیش از 50 ساعت در هفته برمی‌گردید و چرا باید آنجا بنشینید و شست‌هایتان را تکان دهید، در حالی که کارهای زیادی می‌توانید انجام دهید؟» او می گوید.

"اول از همه، برخی از افراد هنوز می خواهند کار کنند، بنابراین گزینه ها را بررسی کنید. آیا می توانید با کاهش ساعات کاری یا پاره وقت در شرکت فعلی خود با فشار کمتری به کار خود ادامه دهید؟

"اغلب مردم نمی‌خواهند کارهایی را که سال‌ها انجام داده‌اند ادامه دهند، اما این نباید بازدارنده‌ای برای انجام کار دیگری باشد. این واقعا یک سؤال است که به دنبال آنچه در دسترس است بگردیم. اگر کسی به جای نیاز به شغل با حقوق، آماده کار داوطلبانه باشد، در این صورت راه دیگری باز می‌شود.

"به اشتراک گذاشتن استعدادها، مهارت های زندگی و کاری خود با دیگران می تواند بسیار ارزشمند باشد و احساس خوبی است که آن را جبران کنید. سازمان‌های خیریه زیادی وجود دارند که مثلا اگر مهارت اصلاح یک سیستم قدیمی یا به‌روزرسانی یک وب‌سایت را داشته باشید، دست شما را گاز می‌گیرند.»

معمولا از بازنشستگان خواسته می شود که به هیئت مدیره بپیوندند و برای بسیاری این روش خوبی برای برقراری ارتباط است. با این حال، کنی یک پرچم هشدار برافراشته است. او می‌گوید: «تعداد کمیته‌های فرعی را بررسی کنید، زیرا چیزی که به نظر می‌رسد یک تعهد ماهیانه است، می‌تواند ناگهان به دو بار در هفته تبدیل شود».

کنی ورزش متناسب با سن را به جدول زمانی بازنشستگان و همچنین چیزی برای چابک نگه داشتن مغز اضافه می کند. هم یادگیری یک زبان جدید و هم استفاده از یک آلات موسیقی برای اولین بار به عنوان راه های بسیار خوبی برای به چالش کشیدن ماده خاکستری دیده می شود.

کنی می‌گوید: "هیئت‌های آموزشی و آموزشی طیف وسیعی از دوره‌های سرگرمی و دیگر را ارائه می‌دهند، که بسیاری از آنها یارانه‌های زیادی دریافت می‌کنند و در طول روز اجرا می‌شوند. سپس دوره‌های رسمی‌تری در سطح سوم برای کسانی که می‌خواهند مسیر تحصیلی را طی کنند، وجود دارد."

"سپس سرگرمی‌هایی است که به کارهایی که به تنهایی انجام می‌دهی و کارهایی که با دیگران انجام می‌دهی تقسیم می‌شود. من آقایی را می‌شناسم که در ۷۶ سالگی بازنشسته شد و در تمام عمرش چیزی جز کشاورزی بلد نبود. پسرش او را متقاعد کرد که در دوره برنامه‌ریزی بازنشستگی برود و از آن زمان به بعد باغبانی، پخت نان، آشپزی عمومی، پیاده‌روی روی تپه، یوگا و پیاده‌روی روی تپه‌ها را آغاز کرد.

کنی می‌افزاید: «نکته شگفت‌انگیز در مورد هر یک از این فعالیت‌ها این است که شما را با افراد جدیدی در تماس قرار می‌دهند که هیچ ایده‌ای درباره‌ی شخصیت شما بر اساس کاری که قبلا انجام می‌دادید ندارند. به یک معنا، شما هویت شخصی خود را پس می گیرید، و شاید این هنوز یک جوان 25 ساله باشد که تلاش می کند رها شود."

شما می توانید با ما در OnTheMoney@irishtimes.com با ما تماس بگیرید و سوالات مالی شخصی را که می خواهید آدرس ما را ببینید. اگر خبرنامه هفته گذشته را از دست دادید، می توانید آن را اینجا بخوانید.