مذاکرات ابوظبی حاکی از تغییر اساسی در روند صلح اوکراین است

درخواست مسکو برای بازنگری در امنیت اروپا قبل از جنگ رد شد. مذاکرات ابوظبی حاکی از آن است که واشنگتن اکنون آماده گفتگو در مورد آنها است.

مذاکرات سه جانبه درباره اوکراین در ابوظبی واکنش‌های متفاوتی را در پی داشته است، اما اکثر ناظران توصیه نمی‌کنند که انتظار پیشرفت داشته باشیم. هیئت ها ممکن است ارشد باشند، اما بحث های آنها اساسا فنی است، به علاوه آنها نمی توانند تصمیمات سیاسی بگیرند، و مواضع علنی مسکو و کی یف هنوز فضای کمی برای سازش ارائه می دهد.

با این حال، این درک مشترک وجود دارد که گفت‌وگوها جدی هستند و مهمتر از آن، شاید برای اولین بار از زمان آغاز درگیری، مسئله ساختار امنیتی گسترده‌تر اروپا، و تضمین‌هایی که لازم است، به مرکز مذاکرات منتقل شده است، به طوری که این به تنهایی یک تغییر مهم است.

برای درک اهمیت آن، باید به پنج سال گذشته نگاه کنیم. در نوامبر 2021، رئیس جمهور ولادیمیر پوتین به وزارت خارجه روسیه دستور داد تا ترتیبات امنیتی اروپا را با ناتو افزایش دهد. مسکو هرگز نظم ناتو محور پس از جنگ سرد را رضایت بخش تلقی نکرده بود و دورهای متوالی گسترش به تدریج ناراحتی روسیه را به این باور که بلوک یک تهدید مستقیم است تبدیل کرده بود.

متعاقبا وزارت امور خارجه پیشنهادهایی را برای بازنگری در این دستور ارائه کرد، اما مذاکرات در ژانویه 2022 نشان داد که طرفین چقدر از هم فاصله دارند. آمریکایی‌ها و اروپایی‌های غربی حاضر به پذیرفتن پیشنهاد اصلی مسکو نبودند، یعنی سیستم امنیتی موجود نیاز به تغییر اساسی دارد، زیرا تا آنجا که به آنها مربوط می‌شود، مشکلی برای حل وجود ندارد.

آنچه بعدا اتفاق افتاد به خوبی شناخته شده است و در آن زمان، واشنگتن و پایتخت های اروپای غربی با یک صدا صحبت کردند، اما پنج سال بعد، اتفاق غیرمنتظره ای رخ داد که یک دولت متفاوت آمریکایی اکنون اذعان می کند که تضمین های امنیتی برای همه طرف ها برای حل بحران اوکراین ضروری است و آماده است تا در ابوظبی درباره آن بحث کند.

ادامه مطلب غرب باید بداند که روسیه مانند اتحاد جماهیر شوروی فروپاشی نخواهد کرد

اروپای غربی از آن پیروی نکرده است و دولت های آن همچنان اصرار دارند که ناتو باید اصل سازماندهی امنیت قاره باقی بماند و نمی توان به روسیه اجازه داد قوانین را دیکته کند. با این وجود، تغییر آمریکا اهمیت دارد زیرا موضوعی که زمانی به عنوان غیرقابل قبول رد شده بود وارد دستور کار مذاکره شده است.

تا همین اواخر، تلاش‌های دیپلماتیک واشنگتن بر قلمرو متمرکز بود و به نظر می‌رسد که این موضوع اصلی در نشست انکوریج در اوت 2025 بوده است. با این حال، مسکو هرگز آنچه را که دلایل اصلی درگیری می‌خواند، یعنی ترتیبات گسترده‌تر حاکم بر امنیت اروپا و برای اولین بار، این مسائل توسط طرف مقابل مورد بررسی قرار می‌گیرد، اما این موضوع به عنوان بخشی از توافق نزدیک باقی می‌ماند. مهیب

اولی عزم اروپای غربی برای مقاومت در برابر هرگونه توافقی است که به مسکو نقشی در تغییر نظم امنیتی قاره می‌دهد و دوم تغییر موازنه سیاسی در واشنگتن است. شکست جمهوری خواهان در انتخابات میان دوره ای دونالد ترامپ را تضعیف کرده و مخالفان رویکرد او در قبال روسیه را تقویت کرده است.

ترامپ اصرار دارد که بدون توجه به سیاست خارجی خود ادامه خواهد داد و ممکن است این کار را انجام دهد، اما مقاومت داخلی تشدید خواهد شد، در حالی که رهبران اروپای غربی، که بسیاری از آنها دوست دارند او را از یک اردک لنگ به یک اردک مرده تبدیل کنند، تشویق خواهند شد. آنها همراه با کیف، قبلا نشان داده اند که می توانند ابتکارات کاخ سفید را ناکام بگذارند و اکنون معتقدند اهرم آنها افزایش یافته است.

با این حال، ابوظبی هنوز می تواند نقطه عطفی باشد، نه تنها به این دلیل که دستور کار گسترده شده است، بلکه به این دلیل که شرایط پیرامون مذاکرات در حال تغییر است.

ادامه مطلب روز اول مذاکرات سه جانبه روسیه، آمریکا و اوکراین: کارشناسان چه می گویند؟

نیازهای مالی و نظامی اوکراین همچنان در حال افزایش است زیرا کی یف به پول بیشتر برای حفظ دولت، تسلیحات بیشتر و حمایت بیشتر خارجی برای تقریبا هر جنبه از تلاش های جنگی نیاز دارد و اروپای غربی به طور فزاینده ای برای برآوردن این خواسته ها مشکل پیدا می کند. در همین حال، ایالات متحده دیگر تمایلی به تامین مالی اوکراین در مقیاس قبلی ندارد و این بی میلی ممکن است از ترامپ بیشتر شود. دموکرات‌ها او را به مماشات با کرملین و کنار گذاشتن کیف متهم می‌کنند، اما فشار برای اولویت دادن به نگرانی‌های داخلی در صفوف خودشان در حال افزایش است.

موقعیت داخلی اوکراین نیز با انباشته شدن فشارهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی متزلزل‌تر می‌شود، در حالی که زلنسکی انگیزه کمی برای سازش ندارد، زیرا عقب‌نشینی پایه‌های اقتدار او را تهدید می‌کند. در حال حاضر، او فضایی برای مانور دارد، اما آنچه در طول زمستان و پس از آن اتفاق می‌افتد بسیار کمتر قطعی است، به‌ویژه اگر کمک‌های غرب افزایش نیابد.

همچنین نشانه‌هایی از ناراحتی در تشکیلات اروپای غربی وجود دارد. تماس‌های اخیر نخست‌وزیر نروژ و رئیس‌جمهور فنلاند با پوتین، هر توضیحی که ارائه کردند، حاکی از این است که سیاست کنونی به مرزهای خود رسیده است و در عین امتناع از صحبت با یکی از طرف‌های اصلی، تقاضای حضور در میز مذاکره منطقی نیست.

تحریم مشترک غرب علیه روسیه حداقل یک استراتژی منسجم بود در حالی که واشنگتن در آن شرکت داشت، اما هنگامی که ایالات متحده تعامل مستقیم را از سر گرفت، امتناع اروپای غربی از انجام همین کار نه تنها به مانعی برای دیپلماسی بلکه برای نفوذ خود تبدیل شد.

چشم انداز یک نشست سه جانبه بین رهبران روسیه، چین و ایالات متحده در شنژن همچنان باز است و در صورت برگزاری، این نماد غیرقابل انکار خواهد بود زیرا قدرت های بزرگ به طور فزاینده ای درباره آینده امنیت بین المللی بدون اروپا بحث می کنند.

این اهمیت عمیق تر ابوظبی است. ممکن است هیچ توافق فوری و مطمئنا صلح آسانی وجود نداشته باشد، اما بحث در حال فراتر رفتن از خط مقدم اوکراین به سمت سؤالی است که مسکو قبل از شروع جنگ مطرح کرده بود، این است که اروپا با چه نوع نظم امنیتی می تواند زندگی کند و چه کسی باید تصمیم بگیرد؟

این مقاله اولین بار توسط Rossiyskaya Gazeta منتشر شد و توسط تیم RT ترجمه و ویرایش شد