مراتع یوسمیتی را می توان بازسازی کرد، اما این کار به زمان و تلاش نیاز دارد

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

محققان دانشگاه ایالتی کلرادو با معرفی مجدد گیاهان بومی که زمانی این مناظر را پوشانده بودند، تلاشی را برای احیای مراتع نمادین پارک ملی یوسمیتی پیش از اینکه خیلی دیر شود، رهبری می کنند. نتایج در مجله تحقیقات ژئوفیزیکی: Biogeosciences منتشر شده است.

چرای بی رویه چمنزارهای یوسمیتی توولومن توسط گوسفندان در قرن نوزدهم، گیاهان مرتعی مرطوب بومی را کاهش داد و کیفیت خاک را کاهش داد و اکوسیستم کلیدی حیات وحش یوسمیتی را به خطر انداخت و مناظر تهدیدآمیز کوهستانی را که بازدیدکنندگان پارک از آن ارزشمند هستند، به خطر انداخت. بدون پوشش گیاهی با ریشه عمیق برای حفظ سلامت و رطوبت خاک، علفزارها کربن آزاد می کنند و با از دست دادن ظرفیت نگهداری آب و خشک شدن خاک، احتمال بازیابی کمتر می شود.

برای جلوگیری از تداوم زوال اکوسیستم، دانشمندان 40000 نهال خارخاک بومی را در مراتع کاشتند و بازیابی را زیر نظر گرفتند. پس از سه سال، آنها دریافتند که خروس‌ها با افزایش مواد آلی خاک به آرامی سلامت خاک را بهبود می‌بخشند، اما علفزار همچنان در حال از دست دادن کربن به طور کلی از طریق تجزیه مداوم مواد آلی خاک است. این نتایج نشان می‌دهد که بهبود آهسته خواهد بود، اما بازسازی گیاهی که از لحاظ تاریخی بر چشم‌انداز تسلط داشته است، به جلوگیری از کاهش بیشتر اکوسیستم کمک می‌کند.

دیوید کوپر، نویسنده ارشد این مقاله، دانشمند ارشد بازنشسته در بخش جنگل‌ها و مراتع CSU، می‌گوید: «بسیاری از اکوسیستم‌ها به طور طبیعی پس از آشفتگی شدید بهبود نمی‌یابند، و در حالی که یک مکان ممکن است سبز به نظر برسد، ممکن است به شدت تخریب شده و نیاز به بازسازی داشته باشد. ما احساس می‌کنیم رویکرد ما برای کاشت گونه‌هایی که پوشش گیاهی غالب بوده و باید باشد، مسیری است که به پیش می‌رود.»

کوپر اضافه کرد که ممکن است 25 تا 50 سال طول بکشد تا آسیب هایی که در حدود 150 سال گذشته ادامه داشته است، ترمیم شود.

او گفت: "من فکر می کنم می توان مرتع را بازسازی کرد، اما این کارها زمان می برد."

از اواسط دهه 1800 تا سال‌ها پس از تأسیس پارک ملی در سال 1890، دام‌ها - عمدتا گوسفندان - پیه‌های ریشه‌دار و تثبیت‌کننده کربن را به حدی می‌چراندند که گیاهان بیش از یک قرن پس از پایان چرا، به خودی خود بازنمی‌گردند. گیاهان با ریشه های کم عمق جایگزین جج های بومی شدند و خاک برهنه یا بدون زیست توده از گیاهان با ریشه های عمیق تر خشک شد. بیش از 20 درصد از خاک سطحی مراتع در معرض دید باقی می ماند.

آیا می توان عملکرد ذخیره کربن یک علفزار مرطوب کوهستانی تخریب شده را بازیابی کرد؟، مجله تحقیقات ژئوفیزیک: Biogeosciences (2026). DOI: 10.1029/2026JG009823

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →