مراقبت از سرطان به آزمایش های بهتر نیاز دارد، نه فقط داروهای بیشتر | نظر

تحقیقات سرطان در یافتن درمان‌های جدید فوق‌العاده خوب شده است، اما ما در تعیین اینکه چه کسی باید آنها را دریافت کند بسیار پیچیده‌تر است.

انتخاب بیمار باید به اندازه خود توسعه دارو مهم باشد. در غیر این صورت، ما در معرض خطر دادن داروهای قدرتمند به بیمارانی هستیم که نمی توانند سود ببرند و در عین حال از افرادی که همان داروها می توانند برایشان متحول کننده باشند، چشم پوشی کنیم.

این مهم است زیرا سرطان طبق میانگین رفتار نمی کند. دو بیمار می توانند تشخیص مشابه داشته باشند و به درمان یکسان کاملا متفاوت پاسخ دهند.

با این حال، بسیاری از انکولوژی هنوز این سوال گسترده را می پرسد: آیا دارو کار می کند؟ ما باید یک سؤال دیگر را با همان فوریت بپرسیم: برای چه کسی کار می کند؟

شبکه های فناوری گزارش دادند که رویکردهای دقیق به طور فزاینده ای تصمیمات درمانی، طراحی کارآزمایی بالینی و توسعه دارو را از مراحل اولیه هدایت می کنند.

در کارآزمایی OPTIMA، آزمایش ژنومیک گروهی از بیماران 40 ساله و بالاتر را با سرطان پستان حساس به هورمون و در مراحل اولیه شناسایی کرد که به طور بالقوه می‌توانستند از شیمی درمانی بدون به خطر انداختن نتایج اجتناب کنند.

حدود 68 درصد از شرکت کنندگان نمره Prosigna پایینی داشتند و نتایج پنج ساله در آن گروه با یا بدون شیمی درمانی مشابه بود.

این نشان می دهد که چگونه انتخاب دقیق بیمار می تواند درمان غیر ضروری و سمیت مرتبط با آن را کاهش دهد.

اما داشتن اطلاعات بیشتر لزوما به معنای درک بهتر سرطان نیست. علی‌رغم این پیشرفت‌ها، برخی از تصمیمات درمانی همچنان بر مجموعه‌ای از نشانگرهای زیستی محدود است که ممکن است پیچیدگی کامل تومور را نشان ندهند.

تومور یک سوئیچ واحد نیست. زنجیره بیولوژیکی آن از DNA تا RNA پیام‌رسان و پروتئین‌ها امتداد دارد و بسیاری از آنچه DNA ممکن می‌سازد هرگز به یک عملکرد سلولی واقعی تبدیل نمی‌شود.

DNA بسیاری از پتانسیل ژنتیکی تومور را نشان می دهد، در حالی که RNA می تواند اطلاعات بیشتری در مورد ژن هایی که بیان می شوند ارائه دهد.

هرچه این زیست شناسی را با وفاداری بیشتر درک کنیم، بهتر می توانیم درک کنیم که چرا یک بیمار پاسخ می دهد در حالی که بیمار دیگر پاسخ نمی دهد.

اشتباه گرفتن این تمایز عواقبی بسیار فراتر از یک نتیجه آزمایشی ناامیدکننده دارد. هنگامی که یک بیمار درمانی دریافت می کند که شانس کمی برای اثربخشی دارد، ممکن است در حالی که سرطان به رشد خود ادامه می دهد، مسمومیت را بدون فواید درمانی تجربه کند.

همانطور که تومورها تکامل می یابند، می توانند مکانیسم های مقاومت بیشتری ایجاد کنند. برای یک بیمار مبتلا به بیماری پیشرفته، زمان از دست رفته یک هزینه انتزاعی نیست. این می تواند به معنای از دست دادن فرصت امتحان کردن چیزی باشد که ممکن است موثر باشد.

هر کارآزمایی بالینی که میانگین جمعیت پاسخ دهنده واقعی را از بین می برد، خطر کنار گذاشتن درمانی را دارد که می توانست به گروه خاصی کمک کند.

ما می‌توانیم میلیاردها دلار برای کشف داروهای جدید هزینه کنیم در حالی که نتوانیم ارزش کامل داروهایی را که در حال حاضر داریم باز کنیم.

پرداختن به این مشکل مستلزم تغییر زمان و نحوه تفکر ما در مورد انتخاب بیمار است. توسعه دهندگان دارو باید استراتژی های انتخاب بیمار را از همان ابتدا برای توسعه ایجاد کنند، نه اینکه پس از نتایج ناامیدکننده، آنها را بازسازی کنند.

محققان بالینی باید کارآزمایی‌هایی را طراحی کنند که قادر به شناسایی جمعیت‌های پاسخ‌دهنده معنی‌دار باشند، نه اینکه صرفا میانگین‌های کل جمعیت را اندازه‌گیری کنند.

بیمارستان ها باید نمونه های تومور، اطلاعات مولکولی و سوابق دقیق نتایج را حفظ کنند تا این داده ها بتوانند فردا ابزارهای پیش بینی بهتری را تامین کنند.

رهبران مراقبت های بهداشتی نیز باید همان دقتی را در تصمیم گیری های درمانی بخواهند که در علم پشت درمان ها می خواهند.

به طور دلگرم کننده ای، میدان شروع به حرکت در آن سمت کرده است. بیومارکرها به طور فزاینده ای فراتر از طبقه بندی بیمار حرکت می کنند تا به طور فعال بر تصمیمات درمان و توسعه مراحل اولیه تأثیر بگذارند.

اگر این حرکت ادامه یابد، انکولوژی دقیق می تواند چیزی بیش از راهی برای طبقه بندی بیماران باشد. این می تواند پایه و اساس یک سیستم مراقبت های بهداشتی باشد که در آن بیمار مجبور نیست ماه های گرانبهایی را صرف کشف این موضوع کند که یک درمان هرگز مؤثر نبوده است.

تومور آنها عمیق تر تجزیه و تحلیل می شود، درمان آنها با توجه به بیولوژی آن انتخاب می شود و از سمیت غیر ضروری اجتناب می شود.

آزمایشات بالینی کوچکتر و هوشمندتر می شوند. احتمال کمتری دور انداختن داروهای امیدوارکننده وجود دارد، زیرا مزایای آنها در حد متوسط ​​پنهان بود و منابع مراقبت های بهداشتی به سمت درمان هایی می روند که شانس واقعی برای کمک دارند.

این نوید انکولوژی دقیق است: نه صرفا درمان‌های بیشتر، بلکه تصمیمات بهتر در مورد اینکه چه کسی باید آنها را دریافت کند.

توماس اچ. جنسن مدیر عامل Allarity Therapeutics است که در حال توسعه درمان سرطان و تشخیص همراه اختصاصی است. تمام نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود اوست.