مراقبت های بهداشتی باید جداسازی مراقبت های دهان و دندان را متوقف کند | نظر

سیستم مراقبت های بهداشتی آمریکا با تلقی جدا از سلامت دهان و دندان از سلامت کل بدن بیماران را ناکام می گذارد.

دندانپزشکان و پزشکان باید مراقبت ها را هماهنگ کنند، مدارس باید پیشگیری را در اولویت قرار دهند، و بیماران باید قبل از اینکه شرایط قابل پیشگیری به شرایط اورژانسی دردناک، پرهزینه یا بدتر تبدیل شوند، پاسخگو باشند.

این موضوع دندانپزشکی نیست. این یک شکست بهداشت عمومی است که برای آمریکایی ها سلامت، ساعات کار و پول آنها تمام می شود.

علم اضطرار را تقویت می کند. انجمن قلب آمریکا شواهد رو به رشدی را بررسی کرد که بیماری پریودنتال را با بیماری های قلبی عروقی، از جمله حمله قلبی و سکته مرتبط می کند.

محققان ثابت نکرده اند که بیماری لثه به طور مستقیم باعث این شرایط می شود یا اینکه درمان آن از حوادث قلبی عروقی جلوگیری می کند. اما عدم اطمینان بی تفاوتی را توجیه نمی کند.

بیماری دهان از قبل باعث عفونت، درد، مشکل در غذا خوردن و از دست دادن زمان مدرسه و کار می شود. چرا سیستم مراقبت های بهداشتی ما همچنان دهان را به عنوان مسئولیت دیگران تلقی می کند؟

پاسخ در سیستمی نهفته است که حول بخش‌های حرفه‌ای و مالی طراحی شده است تا بیماران به‌عنوان کل افراد.

دانشکده های پزشکی و دندانپزشکی عمدتا دانشجویان را به طور جداگانه آموزش می دهند. سیستم های بیمه پوشش را تقسیم می کنند، در حالی که قوانین بازپرداخت می تواند دسترسی به مراقبت های پیشگیرانه را محدود کند.

بسیاری از دندانپزشکان بدون آموزش بیمارستانی یا روابط ثابت شده با پزشکان وارد مطب خصوصی می شوند.

در نتیجه، اطلاعات حیاتی بین تخصص‌ها از بین می‌رود و بیماران را وا می‌دارد تا خود نقاط را به هم متصل کنند.

عواقب آن می تواند جدی باشد. به عنوان مثال، همانطور که ADA اشاره می کند، برخی از داروهای پوکی استخوان با استئونکروز فک مرتبط با دارو، یک وضعیت بالقوه ناتوان کننده که شامل آسیب استخوان فک است، مرتبط است.

سایر داروها می توانند بر تصمیم گیری در مورد بی حسی دندان تأثیر بگذارند. دندانپزشکی که سابقه پزشکی بیمار را ندارد ممکن است خطر مهمی را از دست بدهد. پزشک ناآگاه از عفونت دهان ممکن است بخشی از وضعیت بیمار را نادیده بگیرد.

مراقبت هماهنگ باید تمرین استاندارد باشد، نه یک استثناء خوش شانس.

پشت این ارقام، کودکانی هستند که درسی را از دست می دهند، والدینی که تعهدات کاری خود را از دست می دهند، و خانواده هایی که با صورت حساب هایی مواجه هستند که پیشگیری ممکن است آنها را کاهش دهد.

زنان اغلب سهم نامتناسبی از این بار را به دوش می کشند، زیرا آنها همچنان مسئولیت مراقبت اضطراری از کودکان را به دوش می کشند.

بحران دندانی قابل پیشگیری کودک می تواند به معنای از دست دادن دستمزد، برنامه ریزی های مختل شده و شکست دیگری در حرفه مادر باشد.

بی توجهی به آموزش بهداشت دهان و دندان مبتنی بر مدرسه این هزینه ها را از بین نمی برد. آنها را به خانواده ها و کارفرمایان منتقل می کند و رنج قابل اجتناب را تداوم می بخشد.

پیشگیری در مدارس یک امر اضافی اختیاری نیست. این سرمایه گذاری در سلامت کودکان، معیشت والدین و اقتصاد گسترده تر است.

ما می توانیم آینده متفاوتی را انتخاب کنیم. سیستم مراقبت های بهداشتی را تصور کنید که در آن دندانپزشکان و پزشکان به طور ایمن اطلاعات مربوط به بیمار را به اشتراک می گذارند، تصمیمات دارویی برای سلامت دهان در نظر گرفته می شود و مدارس به کودکان می آموزند که مراقبت از دندان هایشان به اندازه شستن دست ها معمول است.

پیشگیری به یک اولویت مشترک تبدیل می‌شود و شرایط اضطراری قابل اجتناب را کاهش می‌دهد و به خانواده‌ها اجازه می‌دهد زمان کمتری را برای مدیریت بحران‌ها و زمان بیشتری برای زندگی خود صرف کنند.

دستیابی به این آینده مستلزم اقدام در حال حاضر است، نه نسل دیگری از وعده ها. دانشکده های پزشکی و دندانپزشکی باید آموزش را ادغام کنند، اما پزشکان موجود نیز به آموزش بین تخصصی و شبکه های حرفه ای نیاز دارند.

بیمه‌گران و سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی باید به جای اینکه آنها را به عنوان مشکلات اداری تلقی کنند، به پیشگیری و هماهنگی پاداش دهند. مدارس باید از آموزش بهداشت دهان و دندان محافظت کنند، نه اینکه آن را قربانی در زمان کاهش بودجه کنند.

بیماران نیز اهرمی دارند. به هر ارائه دهنده ای بگویید که کدام داروها را مصرف می کنید. بپرسید که آیا یک وضعیت پزشکی می تواند درمان دندانپزشکی شما را تغییر دهد یا خیر.

هنگامی که خطرات با هم تداخل دارند، اصرار کنید که دندانپزشک و پزشک شما مستقیما در ارتباط باشند. والدین باید خواهان آموزش پیشگیرانه در مدارس باشند و مصرف کنندگان باید از ارائه دهندگانی حمایت کنند که مراقبت را هماهنگ می کنند.

این درخواست‌ها خواسته‌های غیرمنطقی برای رفتار ویژه نیستند. آنها انتظارات اساسی از سیستمی هستند که سلامت مردم را به آنها سپرده است.

ما به یک کتابچه راهنمای مالک قابل درک برای بدن انسان نیاز داریم که افراد را برای تشخیص خطرات و پرسیدن سؤالات آگاهانه توانمند کند.

فناوری می‌تواند به پزشکان کمک کند تا اطلاعات را به اشتراک بگذارند، اما بیماران باید فرهنگی را بخواهند که در آن انتظار همکاری وجود دارد.

ما نمی‌توانیم برای مراقبت‌های پراکنده هزینه بپردازیم در حالی که وانمود می‌کنیم عواقب آن اجتناب‌ناپذیر است. اگر مراقبت های بهداشتی در مورد محافظت از زندگی جدی است، باید از ترسیم مرزهای اطراف بدن خودداری کند و شروع به درمان کل فرد کند.

دکتر Kari L. Sakurai یک دندانپزشک کالیفرنیا و رئیس سابق آکادمی تعالی در دندانپزشکی است. همه نظرات مربوط به خودش است.