مردان جوان در میان ترس از استخدام اجباری از تیگری فرار می کنند

تیگری، اتیوپی – گبرو، 27 ساله، می گوید که او را با مردان جوان دیگر از محله خود به یک اداره محلی برده اند. پدر و مادرش می ترسیدند که او برای جنگ فرستاده شود و به دنبال راهی برای بیرون کردن او بودند. او می گوید که در نهایت برای آزادی او پول پرداخت کردند.

گبرو پس از آزادی، تیگری را به مقصد آدیس آبابا ترک کرد.

والدینم می‌ترسیدند که اگر بمانم، دوباره مرا ببرند. آنها به من گفتند که تیگری را رها کنم و خودم را نجات بدهم.

گبرو در میان مردان جوانی است که می‌گویند تیگری را ترک می‌کنند زیرا می‌ترسند با افزایش تنش‌های سیاسی و نظامی در منطقه شمالی اتیوپی، به‌اجبار برای جنگ استخدام شوند.

تقریبا چهار سال پس از پایان جنگ بین دولت فدرال اتیوپی و جبهه آزادی‌بخش خلق تیگری (TPLF) از توافق نوامبر 2022 پرتوریا، گزارش‌های مربوط به استخدام اجباری و بسیج نظامی این نگرانی را در میان بازماندگان جوان درگیری ایجاد کرده است که ممکن است بار دیگر به جنگ کشیده شوند.

توافق با میانجیگری اتحادیه آفریقا به دو سال جنگ در تیگری پایان داد، اما مسائل کلیدی - از جمله سرزمین مورد مناقشه، بازگشت آوارگان و خلع سلاح نیروهای تیگرایان - حل نشده باقی مانده است.

دیده بان حقوق بشر در ماه ژوئیه گزارش داد که مقامات و نیروهای تیگرایان دست کم از آوریل به زور غیرنظامیان از جمله کودکان 15 ساله را به خدمت گرفته اند. این سازمان مواردی را در مورد جنگجویان سابق و دیگر مردان و پسرانی که به گفته او از خیابان ها، خانه ها، محل کار و مناطق استخراج طلا گرفته شده بودند، ثبت کرد.

این اتهامات در حالی مطرح می شود که تنش ها بین دولت فدرال و TPLF افزایش یافته است و هر دو طرف طرف مقابل را به بسیج نظامی متهم می کنند. درگیری‌های شدیدی نیز در نزدیکی مرز اتیوپی با سودان در ماه اوت گزارش شد.

برای برخی از مردان جوان، پاسخ این بوده است که ترک کنند.

شویت، 24 ساله، پس از جنگ تلاش می کرد زندگی خود را بازسازی کند. او در دانشگاه مکله تحصیل می کرد، کسب و کار کلاس زبانی را که حدود یک سال قبل شروع کرده بود اداره می کرد و به مراقبت از خواهر و برادر کوچکترش کمک می کرد.

اما با افزایش گزارش‌های مربوط به استخدام و بسیج نظامی، او گفت که ماندن در تیگری احساس ناامنی کرد.

او به الجزیره گفت: "من قبلا از یک جنگ جان سالم به در برده بودم. نمی خواستم از جنگ دیگری عبور کنم."

او سرانجام به آدیس آبابا رفت و خانواده، تحصیل و تجارت خود را پشت سر گذاشت.

من خواهر و برادرهایم را که به من وابسته بودند و تجارتی که برای ساختن آن فداکاری های زیادی کرده بودم، پشت سر گذاشتم.»

او می گوید که نمی خواهد برگردد مگر اینکه بتواند خانواده اش را با خود بیاورد.

من نمی‌خواهم به عقب برگردم، در واقع، اگر بتوانم، می‌خواهم خانواده و خواهر و برادرم را با خودم به اینجا بیاورم.»

Gebrehiwot، 28 ساله، هنوز در Tigray است. او در جنگ قبلی جنگید اما می‌گوید که نمی‌خواهد به میدان جنگ بازگردد.

او می‌گوید که این تجربه دیدگاه او را نسبت به رهبری سیاسی و نظامی جنگ تغییر داد، به‌ویژه پس از دیدن مبارزان مجروح و خانواده‌های سربازان کشته شده پس از پایان جنگ.

به ما گفته شد که ما برای مردم خود می جنگیم، اما پس از پایان جنگ، جنگجویان مجروح و خانواده های کشته شدگان را دیدم که رها شده بودند.

او می‌گوید که گزارش‌هایی مبنی بر فراخوانی جنگجویان سابق، ترس او را افزایش داد.

دوستان رزمنده سابق به ارتش فراخوانده شدند و شنیدم که تعدادی را به زور برده اند. می ترسیدم نفر بعدی باشم، بنابراین زادگاهم را ترک کردم و به Mekelle نقل مکان کردم، به این امید که هویتم در اینجا شناسایی نشود.

برخلاف شویت و گبرو، او تیگری را ترک نکرده است. اما او می‌گوید که تجربه‌اش از جنگ قبلی، چشم‌انداز یک بسیج دیگر را دشوار می‌کند.

من می دانم که میدان نبرد چگونه است. نمی خواهم به آنجا برگردم و خطر نیامدن به خانه را دارم.»

دیده بان حقوق بشر می گوید که اتهامات مربوط به استخدام فراتر از جنگجویان سابق و غیرنظامیان و جوانان است.

لیتیتیا بادر، مدیر سازمان شاخ آفریقا، گفت: «ما متوجه شدیم که هم جنگجویان سابق و هم غیرنظامیان – مردان جوان، گاهی اوقات پسران – ربوده و بازداشت می‌شوند. "گاهی در خیابان ها، در بازارها، همچنین در مناطق معدنی که شکل مهمی از امرار معاش در منطقه است."

بادر گفت که دیده بان حقوق بشر پرونده های مستندی را در مورد کودکان زیر 15 سال ثبت کرده است.

این سازمان همچنین گفت که یک اعلامیه بسیج که در ژوئن ارائه شد، فرار از خدمت و تلاش بستگان برای جلوگیری از سربازگیری عزیزان را جرم دانست.

بادر گفت، برای جوانانی که از جنگ قبلی جان سالم به در بردند، استخدام گزارش شده دلیل دیگری برای فرار بود.

او گفت: "اجباری سربازی اجباری همچنان تاثیر دارد. جوانان همچنان به تلاش برای فرار از منطقه نه تنها به دلیل سربازگیری اجباری بلکه به دلیل وضعیت انسانی ویرانگر در منطقه ادامه می دهند."

TPLF اتهامات مربوط به استخدام اجباری را رد کرده و گفته است که جوانان داوطلبانه به این گروه می پیوندند. مایکل آسگدوم، سخنگوی TPLF قبلا این اتهامات را "روایتی اشتباه" توصیف کرده بود.

الجزیره برای پاسخ به اتهامات موجود در این داستان با آسگدوم تماس گرفت، اما او به تماس ها یا پیام های متنی پاسخ نداد.

معز گیدی آلمو، استادیار علوم سیاسی و محقق اصلی در مؤسسه مطالعات سیاست تیگری، گفت که استخدام باید در یک بحران سیاسی و امنیتی گسترده تری که پس از توافق پرتوریا رخ داد، درک شود.

او گفت: «ظهور سربازی اجباری در این لحظه خاص نباید صرفا به عنوان یک تمرین استخدام نظامی درک شود. بهتر است به عنوان نشانه‌ای از بحران سیاسی و امنیتی عمیق‌تر که حول اجرای ناقص توافقنامه توقف خصومت پرتوریا ایجاد شده است، درک شود.»

گیدی گفت که این توافق جنگ های گسترده را متوقف کرده است اما همه مسائل سیاسی و امنیتی مربوط به دوره پس از جنگ را حل نکرده است.

او گفت: «وضعیت کنونی نشان می‌دهد که پرتوریا یک توقف مؤثر جنگ در مقیاس بزرگ اما یک حل و فصل صلح ناقص ایجاد کرد».

او گفت که تداوم بسیج می تواند چرخه ای را ایجاد کند که در آن ناامنی به استخدام نیروهای نظامی دامن می زند، که سپس ناامنی را عمیق تر می کند.

گیدی گفت: «ناامنی سیاسی باعث بسیج نظامی می شود؛ بسیج نظامی ناامنی سیاسی را تقویت می کند؛ ناامنی سیاسی پس از آن به استدلالی برای بسیج بیشتر تبدیل می شود.

با این حال، برای مردان جوانی که الجزیره با آنها مصاحبه کرده است، این سؤال کمتر در مورد محاسبات سیاسی محرک بسیج است تا اینکه آیا آنها می توانند از عقب نشینی به جنگ جلوگیری کنند.

گبرو می‌گوید ترک راهی برای محافظت از خودش شد.

"بعد از اتفاقی که افتاد، می دانستم که نمی توانم آنجا بمانم و به طور عادی زندگی کنم. احساس می کردم تنها راه محافظت از خودم این است که آنجا را ترک کنم."

شویت اکنون در آدیس آبابا به سر می‌برد و از خانواده و زندگی‌ای که در حال بازسازی بود جدا شده است.

"من به این دلیل که می خواستم ترک نکردم. من رفتم زیرا می خواستم فرصتی برای ساختن آینده داشته باشم."

Gebrehiwot، که در Tigray باقی مانده است، می گوید که امیدهای او ساده تر است.

من هیچ چیز خارق‌العاده‌ای نمی‌خواهم. من فقط می‌خواهم در آرامش زندگی کنم، در کنار خانواده‌ام بمانم و دیگر نیازی به برداشتن اسلحه نداشته باشم.»