مردم ایرلندی نمی خواهند در آپارتمان های «بیشتر افتضاح» زندگی کنند. در اینجا چیزی است که می توان انجام داد

چرا مردم ایرلندی نمی خواهند در آپارتمان زندگی کنند؟ تنها 13 درصد از خانوارهای ایرلندی در 230000 آپارتمان یا آپارتمان این کشور زندگی می کنند. در اروپا، تقریبا نیمی از خانواده ها در یک آپارتمان یا آپارتمان زندگی می کنند.

اما دلایل منطقی برای عدم تمایل ما وجود دارد.

از لحاظ تاریخی، آپارتمان ها با سوء ظن تلقی می شدند. در نسخه 1932 مجله یسوعی مطالعات، پدر فرگال مک گراث هشدار داد که "زندگی مسطح یک چیز غیر طبیعی است" و "در راستای فلسفه کمونیسم". او هشدار داد که ما باید از پر کردن شهر با "پادگان های بزرگ مردان بی ملک" خودداری کنیم. تا پایان دهه 1940، دو برابر خانه های آپارتمانی توسط شرکت دوبلین و سایر مقامات شهری ساخته شده بود.

تجربه عمومی آزمایش ناقص بالیمون در دهه‌های 1970 و 1980 ایمان به زندگی در آپارتمان را برانگیخت. مشکلات ساخت و ساز نامناسب و ایمنی در برابر آتش در آپارتمان‌های جدید در دهه‌های 1990 و 2000 یکی دیگر از میخ‌های «آپارتمان‌نشینی اروپایی» بود که مالیات‌دهندگان و مالکان هنوز برای آن پرداخت می‌کنند.

قانون توسعه چند واحدی 2011 که مجتمع‌های مسکونی مشترک را تنظیم می‌کند، دارای نقص‌های جدی است، به‌ویژه در مورد جمع‌آوری هزینه‌های خدمات پرداخت نشده، کمبود بودجه و عملکرد شرکت‌های مدیریت مالکان.

انگیزه سیاسی برای تشویق توسعه آپارتمان، تمایل به جذب مالکان بین‌المللی بوده است که آپارتمان‌های کوچک‌تر و با استاندارد پایین‌تر سود بیشتری به همراه دارند – در حالی که افراد کمتری را در خود جای داده‌اند. بنابر گفته هیئت معماران RIAI، استانداردهای آپارتمان‌ها به‌طور مداوم توسط وزرای متوالی کاهش می‌یابد، اخیرا جیمز براون، که پیشنهاد می‌دهد «تغییر جهت به سمت راه‌حل‌های با کیفیت پایین‌تر که ناشی از مصلحت‌های کوتاه‌مدت است».

از سال 2007 تا 2011، شورای شهر دوبلین به دلیل آنچه «سطوح بالای نارضایتی» در میان ساکنان آپارتمان می‌خواند، بر استانداردهای مناسب اصرار داشت: کوچکترین اندازه مجاز به 45 متر مربع افزایش یافت.

آپارتمان‌های کوچک‌تر و تاریک‌تر و بدون بالکن برای دفع گرما، که اغلب برای استفاده‌کنندگان از ویلچر مناسب نیستند، (معادل 2.5 جای پارک ماشین) با مساحت تنها 32 متر مربع (معادل 2.5 جای پارک ماشین) که اغلب برای کاربران ویلچر مناسب نیستند، جذابیت چندانی ندارند.

علیرغم اینکه ایرلند بعد از اسلواکی دومین تعداد کودکان را در اروپا دارد، فقط 11 درصد از آپارتمان های اینجا دارای سه اتاق خواب مناسب برای خانواده ای با دو فرزند بالای 12 سال هستند. همانطور که قبلا در اینجا نوشته ام، نیازهای مراقبین (عمدتا زنان) و کودکان نیز در ساخت آپارتمان های جدید به طور کامل نادیده گرفته می شوند. اتریشی ها بیش از 30 سال پیش این کار را انجام می دادند. این توهم که اکثر ساکنان آپارتمان به سادگی از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده می کنند، منجر به محدود شدن فضای خودرو و سرریز بیش از حد پارکینگ به جاده ها و املاک اطراف شده است که گاهی منجر به تنش های محلی می شود.

و البته، در 15 سال گذشته، تقریبا تمام آپارتمان‌های جدید فقط برای اجاره در دسترس بوده‌اند، که آنها را برای خانواده‌هایی که به دنبال امنیت و راحتی ناشی از مالکیت هستند، جذاب نمی‌کند. با غیبت سرمایه گذاران، مقامات محلی و نهادهای مسکن تایید شده (AHBs) اکثر آپارتمان های جدید را برای استفاده به عنوان مسکن اجتماعی خریداری می کنند. حدود سه چهارم از مقامات محلی جدید و مسکن اجتماعی AHB در سال 2025 با شفافیت کمی در مورد استفاده از بودجه عمومی و معاملات انجام شده از بازار به اشکال مختلف خریداری شد.

اگر یک آپارتمان جدید برای فروش است، قیمت وجود دارد. در شهر دوبلین در سال 2025، از 4,519 تکمیل جدید (که 4,324 آپارتمان بودند)، فقط 159 آپارتمان جدید با قیمت متوسط ​​702,000 یورو فروخته شد. در شهر کورک، میانگین قیمت فروش یک آپارتمان جدید 478,000 یورو بود و 11 مورد از 1,498 تکمیل مسکن جدید (شامل 279 آپارتمان) فروخته شد.

مایکل استنلی، مدیر اجرایی Cairn Homes، که تعداد زیادی آپارتمان می‌سازد، سال گذشته در مصاحبه‌ای با The Irish Times گفت که روایتی که در مورد مردمی که نمی‌خواهند در آپارتمان زندگی کنند، «اطلاعات نادرست» است. اما بررسی‌های آژانس مسکن نشان داد که ساکنان آپارتمان‌ها با کمبود فضای داخلی و خارجی و سر و صدای همسایه‌ها مشکلات مهمی دارند. یکی از مصاحبه‌شوندگان ایرلندی‌تایمز گفت: «...مشکل این است که آپارتمان‌های ایرلندی بیشتر افتضاح هستند.

فضاهای تاریک و فشرده با عایق صوتی ضعیف، راهروهای طولانی آپارتمان ها که در صورت خوش شانسی، بالکن ها را لبیک می زنند.»

بنابراین، مردم به طور فزاینده ای خانه هایی دور از محل کار خود می خرند و عمدتا با ماشین رفت و آمد می کنند. مناطق Midlands، Border و West بیشترین افزایش قیمت مسکن را داشته اند که 11 درصد در منطقه Border در سال منتهی به جولای 2026 و 268 درصد از سال 2015 افزایش یافته است.

طبق یک بررسی قضایی ارائه شده که استانداردهای آپارتمان 2025 وزارت مسکن را به چالش می کشد، "اکنون امکان ساخت بلوک های کامل از تختخواب های استودیویی به مساحت 32 متر مربع بدون محدودیت در تعداد ساکنان مشترک در راهرو یا آسانسور وجود دارد. حداکثر نیمی از این خانه ها ممکن است فاقد فضای رفاهی خصوصی باشند."

جای تعجب نیست که ما به خانه سنتی ادامه می دهیم.

انگیزه عمومی برای آپارتمان‌های بیشتر با افزایش تراکم مسکن و تطبیق خانه‌های بیشتر بر روی زمین همراه بوده است. اما، همانطور که کلیف تیلور اشاره کرده است، "کل مفهوم "زندگی متراکم تر" هنوز به هیچ وجه توسط وزرای دولت توضیح داده نشده است."

این به این دلیل است که ما آن را بد انجام می دهیم. فشرده کردن آپارتمان‌های بیشتر به زمین در غیاب حمل‌ونقل یکپارچه، مغازه‌ها، فضای رفاهی، امکانات اجتماعی یا ترکیبی از انواع و اندازه‌های خانگی که استفاده‌های خرده‌فروشی متنوع‌تری را به خود جلب می‌کند، چیزی نیست که مسکن با تراکم بالا به آن توجه کند.

من در آپارتمانی در کشور دیگری بزرگ شدم. من یک آپارتمان در دوبلین خریدم و بعد از یک سال مجبور شدم بیرون بروم.

بنابراین، چه چیزی باعث موفقیت آپارتمان نشینی می شود؟ من در آپارتمان‌هایی در پنج کشور -ایرلند، بلژیک، سوئد، مجارستان و اسپانیا- زندگی کرده‌ام و دیده‌ام که چه چیزی باعث کارکرد آنها می‌شود. آپارتمان باید اندازه مناسبی داشته باشد و برای افراد در طول زندگی آنها پذیرایی کند - مجرد، با خانواده، و شاید دوباره تنها - بنابراین به طور کلی 80-90 متر مربع (انعطاف پذیر و کارآمد) با فضای بیرونی.

باید اتاق های رختشویی و انباری وجود داشته باشد.

آپارتمان باید در منطقه مناسب باشد. خدمات محلی مانند مغازه ها، مدارس، کافه ها، آرایشگاه ها، بارها و فضای رفاهی برای کیفیت زندگی و ایجاد جوامع حیاتی هستند. نزدیک بودن به حمل و نقل عمومی کارآمد به این معنی است که استفاده از خودرو کاهش یافته یا اضافی است.

بلوک‌های آپارتمانی من در استکهلم و مجارستان یک سرایدار دائمی داشتند که با اجاره بهای کاهش‌یافته زندگی می‌کرد (سربازان بازنشسته در هر دو مورد) تحویل‌ها را تحویل می‌گرفت و تعمیرات و نگهداری جزئی را انجام می‌داد و نیاز به شرکت‌های مدیریتی و امنیت گران قیمت را کاهش می‌داد.

طراحی و تراکم مسائل بی اهمیتی نیستند. همانطور که RIAI هشدار داده است، خانه‌هایی که طراحی ضعیفی دارند از نظر اجتماعی و اقتصادی مخرب هستند و می‌توانند «رقابت بین‌المللی ایرلند را کاهش دهند» - به ویژه در مورد حفظ استعدادها. برعکس آن نیز صادق است. متأسفانه، علی‌رغم اینکه چارچوب برنامه‌ریزی ملی اصلاح‌شده 2025 به‌طور یک‌جانبه تصمیم گرفته است که «آپارتمان‌ها و مدل‌های مسکن جمع و جور باید رواج بیشتری پیدا کنند»، سیاست‌گذاران در تبدیل زندگی آپارتمان‌نشینی به یک انتخاب مسکن نه چندان جذاب، جلو و محور بوده‌اند.

Lorcan Sirr یک مدرس ارشد در TU Dublin و نویسنده کتاب Housing A Nation: Seven Generations of Irish Land, Politics and Power است که هفته آینده منتشر می شود.