مردم درگیر پرچم نیستند. آنها می خواهند از جنبه های عملی وحدت بدانند

تشکیلات سیاسی ایرلند در مکانی کاملا جدید قرار گرفته است. برای دهه‌ها، اتحاد ایرلند به عنوان یک آرزوی مشروع تلقی می‌شد، اما با اطمینان و قاطعیت به حاشیه رانده شد: هدفی مطلوب، در پشت سر هم برای آینده قابل پیش‌بینی. راه طولانی و مطمئنا برای برنامه ریزی بسیار تحریک آمیز است.

رهبران سیاسی و مدنی در شمال به درستی به دلیل شجاعت و سرسختی خود در برقراری صلح مورد ستایش قرار گرفتند، اما بحث های جدی در مورد امکان تغییر قانون اساسی از میز خارج شد. زمان مناسب نبود. آشتی همه جانبه باید اول می شد.

هنگامی که سایمون هریس برنامه خود را برای طرحی برای ایرلند یکپارچه در ماه ژوئن اعلام کرد، در برخی زمینه ها با ناباوری و ناباوری مواجه شد. چرا انگشت پایش را در این آب فرو می کرد؟ مطمئنا این موضوع برای «تندروها» و «لنگ‌بازان» بود.

بنابراین، چه چیزی تغییر کرده است؟

ایرلند متحد اکنون به دلیل تلاقی رویدادهای سیاسی و اقتصادی به طور جدی در دستور کار قرار دارد. زمان مناسب است. حدود 30 سال از امضای توافقنامه بلفاست می گذرد. حرکت خیلی سریع به سوی وحدت پس از سال 1998 خطر بی‌ثباتی توافقنامه صلح شکننده و ناآرام شدن جامعه اتحادیه‌گرا را به همراه داشت.

اما پویایی شمال به طرز چشمگیری تغییر کرده است. تعداد فزاینده ای از مردم برچسب های نارنجی و سبز را رد می کنند و می خواهند به احتمال آینده ای جدید و بهتر برای این جزیره توجه جدی داشته باشند.

پوشش رسانه ای طرح فاین گائل به طور قابل پیش بینی بر هزینه های تخمینی وحدت متمرکز بود – و اکثر آنها بالاترین عدد را انتخاب کردند. این فرآیند بسته به طیف گسترده ای از مفروضات اقتصادی و مذاکرات می تواند سالانه بین 3.5 تا 30 میلیارد یورو برای مالیات دهندگان جمهوری هزینه داشته باشد. این منجر به سؤالاتی در مورد مقرون به صرفه بودن وحدت شد.

هزینه ها، البته، یک ملاحظات کلیدی است، به همین دلیل است که گزارش من - به سفارش سیمون هریس، اگرچه من عضو هیچ حزبی نیستم - یک صندوق مستقل دارایی مستقل را برای هزینه های انتقالی احتمالی توصیه می کند. اما تا زمانی که تصمیم نگیرید چه مدلی از ایرلند متحد در نظر گرفته شده است، تخمین قیمت واحد غیرممکن است.

وقتی امروز می توان برای دستیابی به اهداف اعلام شده و تعریف یک دفترچه معتبر برای وحدت، کار زیادی انجام داد، بحث در مورد ناشناخته ها اتلاف وقت است.

به عنوان بخشی از تحقیق برای اطلاع از طرح فاین گیل، با 75 نفر از سراسر جامعه سیاسی و مدنی مصاحبه کردم: اتحادیه‌گرایان، ملی‌گراها و غیرمتعهدها. یک موضوع برجسته و قابل توجه میزانی بود که پاسخ دهندگان، نه فقط آنهایی که به عنوان «دیگران» یا «بی طرفدار» برچسب خورده بودند، جزئیاتی را در مورد یک ایرلند متحد می خواستند و مایل بودند در بحث آگاهانه و محترمانه شرکت کنند. مردم مدرک می خواستند نه شعار و شعار.

یک زن از یک جامعه وفادار اظهار داشت که وضعیت موجود جامعه او را کاملا شکست داده است. «چفت کردن سرشان در شن» در حالی که تغییر اتفاق افتاده بود، برای آنها مفید نبود. بسیاری احساس می کردند که تغییر قانون اساسی توسط سیاستمداران یا رسانه ها انجام نمی شود، بلکه با بحث در جوامع یا اطراف میزهای آشپزخانه انجام می شود.

اما عموم مردم می خواهند برای انجام این گفتگوها مجهز و توانمند شوند.

چند چیز در مصاحبه های من قابل توجه بود. اولا عدم علاقه به پرچم ها، نشان ها و سرودهای ملی. اینها به عنوان مسائل درجه دوم در نظر گرفته شد. درخواست‌های مکرر برای یک نظرسنجی مرزی و زمان‌بندی‌های خودسرانه به‌عنوان منحرف‌کننده‌ای از کار سخت ایجاد یک پرونده متقاعدکننده پایدار برای وحدت در نظر گرفته شد.

انرژی سیاسی باید در برنامه ریزی و آماده شدن برای تغییر، شناسایی فرآیندهایی که می تواند به ایجاد اجماع در آینده کمک کند، وارد شود. پرسش‌های عملی بر پاسخ‌های صحبت‌کنندگان من غالب بود: آنها می‌خواستند در مورد مراقبت‌های بهداشتی، آموزش، رونق اقتصادی، ثبات سیاسی، حمایت از حقوق اقلیت‌ها و رسیدگی به نابرابری‌ها بدانند.

توصیه کلیدی از تحقیقات من، ایجاد یک انجمن قانون اساسی با منابع خوب، با حمایت قانونی از Oireachtas است.

عضویت آن نباید به نمایندگان یا سناتورها محدود شود، اگرچه آنها نقش های حیاتی ایفا خواهند کرد و باید توسط کمیته کوچکی از کارشناسان با جایگاه معتبر سراسر جزیره و بین المللی اداره شود. این شورا باید حداقل به مدت دو ماه در هر سال در جلسات عمومی تشکیل جلسه دهد و جلسات استماع و دعوتنامه‌هایی را که صلاح می‌داند صادر کند و اختیار ارائه گزارش‌های تحقیقاتی مستقل را داشته باشد. باید به شناسایی عناصر اجماع فراحزبی بر سر وحدت ایرلند و موضوعاتی که اکثریت در میان احزاب در Dáil Éireann از آنها حمایت می شود، وظیفه داشته باشد.

این انجمن باید به طور کامل به نظرات در شمال در مورد موضوعات مشابه بپردازد و به مردم اجازه دهد تا صحبت کنند، گوش دهند، شایستگی مواضع مختلف را قضاوت کنند و انگیزه ای برای تغییرات پیشرو آگاهانه فراهم کند.

به طور غم انگیز، تقسیم به این معنی است که مردم شمال و جنوب مرز یکدیگر را نمی شناسند. بی اعتمادی و ترس اجازه داده شده است که تبخیر شود. گوش دادن بر اساس احترام، در فضای مشورت آرام، باعث ایجاد نزدیکی و آشتی می شود.

بیست و هشت سال پس از دستیابی به توافقنامه بلفاست در مذاکرات نهایی در بلفاست، هیچ حزب سیاسی بزرگی طرحی جامع برای اینکه یک ایرلند متحد در واقع چگونه خواهد بود، منتشر نکرده است.

این واقعیت تا حدی منعکس کننده مخاطرات سیاسی ذاتی پیشنهادهای قانون اساسی است. هر حزبی که ترتیبات نهادی دقیقی را پیشنهاد می کند - چه در رابطه با طرح قانون اساسی، ساختارهای حکومتی، نمادها یا تغییرات سیاست عمومی - بلافاصله در معرض حملات سیاسی رقبای خود قرار می گیرد. در نتیجه، تمایلی به حرکت فراتر از آرزوهای گسترده یا تعریف اهداف و برنامه ریزی برای دستیابی به آنها وجود ندارد.

بحث در مورد وحدت ایرلند باید احزاب سیاسی را در بر گیرد، اما باید از سیاست حزبی محدود فراتر رود. این باید به عنوان یک پروژه ملی نوسازی و به عنوان یک فرصت مقاومت ناپذیر برای تحکیم و شکل دادن مجدد یک دموکراسی مترقی مدرن در نظر گرفته شود.

رهبری سیاسی موفق فقط به فرصت های فعلی و پرداختن به اینجا و اکنون نیست. همچنین در مورد پیش بینی روندهای در حال ظهور، پیش بینی چالش ها و برنامه ریزی برای آینده است. پرداختن به درگیری های احتمالی به طور شفاف، رفع ترس ها و پیشبرد منافع متقابل وظیفه ای است که این نسل از رهبران باید به آن برسند.

به تعویق انداختن قانون اساسی دیگر یک استراتژی سیاسی قابل اجرا نیست. شکست برگزیت نشان می‌دهد که ما نمی‌توانیم دست روی دست بگذاریم و به بهترین‌ها امیدوار باشیم. تغییر اجتناب ناپذیر است، اما یک ایرلند متحد یک نتیجه قطعی نیست، قطعا بدون مشورت و برنامه ریزی عمومی معتبر نیست.

کسانی که آرزوی تغییر قانون اساسی را دارند باید بینش را با واقع گرایی ترکیب کنند و ساختارها و فرآیندهایی را ایجاد کنند تا امکان گفت و گوی باز و معنادار فراهم شود.

پروفسور دیره هنان، استاد سیاست اجتماعی در دانشگاه اولستر و رئیس سابق توسعه دانشگاهی، و همچنین استاد دانشگاه مگی و کولرین است. او نویسنده گزارش جدیدی با عنوان برنامه ریزی و آماده سازی برای ایرلند جدید است