مردم محلی در اودیشا هند ادعا می کنند که در پشت زمین های گرفته شده برای معدن آدانی جعل شده است

کوراپوت، هند – راگونات خارا از نگاه کردن به برداشت انگشت شست خود بر روی کاغذی که اعلام می کرد با پیشنهاد دولت برای استخراج بوکسیت از زمین جنگلی بکر روستایش موافقت کرده، شوکه شد.

خارا، یک مغازه دار در روستای بالدا در منطقه تحت سلطه قبیله ای کوراپوت در ایالت اودیشا در شرق هند، ادعا کرد: "من همیشه به انگلیسی امضا می کنم. این انگشت شست شخص دیگری بود."

خارا در میان صدها نفر از قبایل بومی در بالدا و روستای همجوار بانور است که زمین های خود را به دلیل معدن جدید بوکسیت از دست داده اند. این شرکت توسط Kalinga Alumina Limited، یکی از شرکت‌های تابعه Adani Enterprises Limited، یک مجموعه متعلق به گوتام آدانی، دومین تاجر ثروتمند هند و نزدیک به نخست‌وزیر نارندرا مودی، توسعه می‌یابد.

ظاهرا برای پیشبرد این پروژه، امضاهای ادعا شده و برداشت های انگشت شست نزدیک به 600 قبیله در جلسات شورای روستا در بالدا و بنور که در 9 اکتبر سال گذشته برگزار شد، جمع آوری شد. Bannur در 5 کیلومتری Balda است.

خارا می گوید که او هرگز در جلسه بالدا شرکت نکرد و در عوض به همراه همسر، خواهر و سایر اهالی روستا در حدود 100 متری دفتر شورای روستا به معدن پیشنهادی اعتراض کرد.

او به الجزیره گفت: "این [تصویر انگشت شست] جعلی بود. ما اصلا در جلسه روستا شرکت نکردیم. همه ما در بیرون مشغول اعتراض بودیم."

قانون اساسی هند حقوق جوامع بومی را بر سرزمین های سنتی خود به رسمیت می شناسد. قوانین جنگل‌ها و قوانینی که به مناطق قبیله‌ای خودمختاری اعطا می‌کنند، حکم می‌کنند که مصوبات شورای روستا برای هرگونه تغییر زمین‌ها برای اهداف دیگر الزامی است.

مصوبه ای که در جلسه شورای روستا به تصویب می رسد تنها در صورتی معتبر است که 50 درصد از کل افراد بزرگسال روستا به صورت کتبی با آن موافقت کنند. اسناد دولتی ادعا می کنند که تمام 580 بزرگسال - 360 نفر در بالدا و 227 نفر در بنور - موافقت کردند که زمین خود را برای معدن آدانی واگذار کنند. اما دهیاران منتخب هر دو روستا جمع آوری امضا را تکذیب کردند و این دو جلسه را «بی اعتبار» خواندند.

حتی عکس‌های گرفته شده توسط روستاییان در هر دو جلسه شورا نشان می‌دهد که مجموعا حدود 100 نفر - نزدیک به 40 نفر در بالدا و 68 نفر در بنور - بسیار کمتر از حد نصاب حداقل 50 درصدی لازم برای تصویب یک قطعنامه معتبر هستند.

علاوه بر این، روستاییان ادعا می کنند که اکثر امضاهای روی اسناد قطعنامه جعلی، جعلی یا جعلی هستند.

آنها همچنین ادعا می کنند که این اسناد حاوی امضای افراد ساختگی و حتی نام افرادی است که سال ها پیش مرده اند. حتی برخی گفتند که امضای آنها از جلسه قبلی شورای روستا که نامرتبط بود، به صورت تقلبی روی سند معدن بوکسیت چسبانده شده است.

الجزیره در 18 آگوست به گروه عدنی و مدیر ارتباطات آن ایمیل زد و به دنبال پاسخ به اتهامات جعل و کلاهبرداری بود. سپس در 25 سپتامبر درخواست دوم را برای اظهار نظر پیگیری کردیم، اما هیچ پاسخی دریافت نکردیم. الجزیره همچنین از Manoj Satyawan Mahajan، قاضی منطقه - ارشدترین بوروکرات در کوراپوت - به نگرانی های مطرح شده از سوی روستاییان پاسخ خواست اما پاسخی دریافت نکرد. روهیت وارما، سرپرست پلیس منطقه کوراپوت نیز به سؤالات الجزیره پاسخ نداد.

بسیاری از کسانی که در این جلسات شرکت کردند، گفتند که با پروژه معدنی مخالف هستند.

مدهاو کونتیلی، کشاورز در بانور گفت: «به ما گفته شد که اگر استخراج معادن مجاز باشد، روستا راه، شغل، زهکشی و اتصالات آب پیدا خواهد کرد و مدرسه ای ساخته خواهد شد.

کوراپوت یکی از مناطق کمتر توسعه یافته هند است و وعده های مشابه اغلب تأثیر قابل توجهی دارند. کونتیلی گفت که سندی برای امضاء به دست آمده است.

او به الجزیره گفت: "من گفتم اگر جنگل منحرف شود، آن را امضا نمی کنم. آنها کاغذ را از من گرفتند."

در سراسر بالدا و بنور، الجزیره با بسیاری از روستاییان ملاقات کرد که گفتند از یافتن امضاها یا برداشت های انگشت شست خود در قطعنامه شوکه شده اند.

راما هانتال بی حرکت در کنار درب کلبه ی قلعی و چوب زنگ زده اش نشسته بود. این پیرمرد 60 ساله چند سالی است که فلج شده و قادر به صحبت کردن نیست.

چاندراما هانتال، عروس او، گفت: "احتمالی وجود ندارد که او بتواند در جلسه شرکت کند یا حتی امضا کند."

در حالی که هانتال ظاهرا فرم رضایت نامه را به زبان اودیا، زبان رسمی اودیشا امضا کرده بود، چاندراما یک اثر انگشت شست بر نام او دید. او همچنین حضور در این جلسه را تکذیب کرد.

در میان امضاکنندگان، سه گوروباری خارا وجود دارند - برداشت‌های انگشت شست ادعایی آنها در حمایت از پروژه معدن.

در بالدا، روستاییان فقط می‌توانستند دو «گوروباری» را دنبال کنند - یکی در 3 کیلومتری زندگی می‌کرد و شرکت در جلسه را رد کرد - و دیگری از خود روستا، که خیلی قبل از برگزاری جلسه شورای روستا مرده بود.

"مادر من در فوریه 2025 فوت کرد. چگونه می توانند حضور و امضای او را هشت ماه بعد جعل کنند؟" از پسرش سحدف پرسید. او نزدیک به 75 سال داشت که به مرگ طبیعی درگذشت.

دو نفر دیگر از خانواده گوروبری اول نیز به‌عنوان امضاکنندگان فهرست شده‌اند - شوهر در بستر او که سه ماه قبل از جلسه شورا از درخت افتاد و برادرزاده‌اش فلج شده است. هر دو شرکت در جلسه 9 اکتبر را تکذیب کردند.

الجزیره با بیش از 20 نفر مصاحبه کرد و به سوابق روستاهای بلدا و بنور دسترسی پیدا کرد، اما نتوانست حداقل 67 نفر را که به عنوان امضاکنندگان قطعنامه نام برده شده بودند، ردیابی کند.

در Bannur، حداقل سه فرد متوفی از طریق انگشت شست نشان داده شدند. خانواده هر سه - که در اسناد نیز به عنوان رضایت نامه ذکر شده اند - مرگ خویشاوندان خود را تایید کردند.

ناکول النگ، پسر 35 ساله سنای النگ که با شماره سریال 108 در قطعنامه بنور ذکر شده است، گفت: "مادرم چهار سال پیش درگذشت."

امضای ناکول در اودیا ظاهر می‌شود، اما او می‌گوید که در یک سایت ساخت‌وساز در ویساخاپاتنام، شهری ساحلی در ایالت همسایه اودیشا، آندرا پرادش، در 170 کیلومتری کوراپوت کار می‌کرد.

او به الجزیره گفت: «من نمی دانم چه کسی نام و امضای ما را گذاشته است.

در صفحه 10 سند قطعنامه 16 صفحه‌ای Bannur، 13 نام با همان دست نوشته شده است و به دنبال آن آرایه‌ای منظم از برداشت‌های انگشت شست در کنار آنها نوشته شده است.

وقتی سونادهر مودولی، کشاورز 50 ساله، این برگه را دید، بلافاصله متوجه شد که دستخط خودش است.

او گفت: «اما هیچ یک از ما هرگز در جلسه گرم سبها شرکت نکردیم.

مودولی گفت که رامناث پونگی، که به صورت قراردادی برای اداره درآمد محلی کار می کند، در ماه دسامبر از روستا بازدید کرد و به او یک دفتر ثبت داد. از او خواسته شد تا نام ساکنانی را که می‌خواهند زمین‌های سنتی خود را توسط دولت به رسمیت بشناسند، پر کند.

بسیاری از جوامع قبیله ای، که از لحاظ تاریخی از اسناد زمین دور نگه داشته شده اند، برای نسل ها در زمین های "مالکیت دولت" کشت می کنند. وعده های مکرر مبنی بر واگذاری این گونه زمین ها به نام آنها داده شده است و در این منطقه فرستادن مقامات قراردادی برای جمع آوری اطلاعات کشاورزان امری غیر معمول نیست.

مدولی که سپس با برخی از ساکنان تماس گرفت تا اجازه بگیرند، گفت: "او گفت که به امضای همه نیاز دارد. من به او گفتم که ساکنان را جمع می کنم، اما او گفت که لازم نیست. من می توانم از طرف آنها امضا کنم."

او گفت: "من اسامی را در یک طرف صفحه یادداشت کردم و سپس او و من انگشت شست خود را در مقابل نام قرار دادیم. این ایده او بود و من فقط دستورالعمل ها را دنبال کردم."

تنها در ماه ژوئن بود که الجزیره از بنور بازدید کرد که مودولی درج همین برگه را به عنوان بخشی از پیش نویس قطعنامه معدن دید.

پونگی همچنین به الجزیره تایید کرد که این امضاها به بهانه دیگری گرفته شده است.

او گفت: "3000 روپیه برای جمع آوری اسناد و امضای اسناد استقرار زمین از هر روستا به من پرداخت شد. این کاری بود که انجام دادم. من فقط برگه امضا شده را به اداره [درآمد] ارائه کردم."

من نمی دانستم که از آن برای این [پروژه آدانی] استفاده خواهند کرد. من نیز مخالف استخراج معدن در منطقه خود هستم.»

دستورالعمل‌های رسمی بیان می‌کنند که برای اطمینان از حد نصاب، اعلام جلسه گرم سبها باید دو هفته قبل از تاریخ برنامه‌ریزی شده باشد.

با این حال، تعدادی از ساکنان به الجزیره گفتند که اطلاعیه های اعلام کننده این جلسه در روز 8 اکتبر، تنها یک روز قبل از جلسه، در خارج از دفاتر شورای روستا چسبانده شد. این اعلامیه‌ها که الجزیره به آنها دسترسی پیدا کرده است، تاریخ‌های 22 سپتامبر و 23 سپتامبر 2025 را دارند.

در همین حال، به گفته ساکنان و فعالان، دولت پروژه معدن آدانی در اودیشا را با عجله پیش برد.

در فوریه 2023، دولت اودیشا شرکت های آدانی را به عنوان مناقصه برگزیده برای معدن در کوراپوت اعلام کرد که باعث اعتراضات فوری مردم قبیله ای در بالدا و بانور شد. آنها در اعتراض به استخراج 157 هکتار از زمین های جنگلی با از بین بردن درختان اطراف و آواره کردن ساکنان، به سمت اداره دولت محلی راهپیمایی کردند.

دو سال بعد، در 6 مارس 2025، دولت ایالتی یک جلسه استماع عمومی برگزار کرد - یک فرآیند اجباری برای اخذ تاییدیه که در آن روستائیان جزئیات پروژه و اعتراضات آنها به طور رسمی ثبت می شوند. تعداد زیادی از روستاییان مخالفت خود را با این پروژه معدنی اعلام کردند.

با وجود مخالفت ها، مجوز زیست محیطی - تاییدیه کلیدی که توسط دولت پس از ارزیابی آسیب های اکولوژیکی احتمالی یک پروژه داده شد - چند ماه بعد اعطا شد.

بر اساس قوانین هند، جوامع جنگل نشین که از لحاظ تاریخی از مالکیت زمین خارج شده اند، می توانند به دنبال حقوق فردی یا اجتماعی بر روی زمین های جنگلی سنتی باشند. بالدا و جوامع همسایه در سال 2025 برای دریافت حقوق بیش از 2500 هکتار از زمین های جنگلی درخواست کردند. اکثریت این ادعاها با منطقه اجاره معدن همپوشانی داشتند.

معمولا حل و فصل دعاوی شامل تجمیع ادعاها و اسناد، تأیید نهادهای محلی، تأیید مقامات و زمان کافی برای تجدیدنظر در صورت اصلاح یا رد شدن ادعاها است. این روند معمولا بسیار کند است.

در ژانویه، مقامات این ادعاهای حقوق جامعه را بدون اطلاع شوراهای روستایی در منطقه "تسویه" کردند. کمتر از یک پنجم منطقه مورد ادعا شناسایی شد در حالی که کل منطقه معدنی از ادعاها خارج شد. معمولا به روستاییان فرصت داده می شود تا درخواست تجدید نظر کنند.

با این حال، در این مورد، دو کمیته استیناف این تصمیم را تنها در سه روز تایید کردند، بدون اینکه به روستاییان فرصت داده شود تا درخواست خود را ارائه دهند.

آجایا مودولی بخشی از یک تیم سه نفره است که توسط روستاهای آسیب دیده مجاز است به هر دادگاهی در هند مراجعه کند، اسناد را امضا کند، اقدامات قانونی لازم را انجام دهد و با کمیته‌های دولتی در مبارزه آنها برای جلوگیری از تصرف زمین‌هایشان ارتباط برقرار کند.

مودولی به الجزیره گفت که روند تصاحب زمین "به طور غیرعادی عجله داشت".

مودولی به الجزیره گفت: «ما قرن‌ها از این سرزمین مقدس محافظت کرده‌ایم و با این حال حتی مورد مشورت قرار نگرفته‌ایم. این یک تاکتیک واضح است که بدون رضایت ما مین ها را به ما تحمیل می کند و در عین حال حقوق ما را ربوده است.»

بلافاصله پس از جلسات گرم صبها در 9 اکتبر، روستاییان به مقامات محلی نامه نوشتند و خواستار برگزاری مجدد مذاکرات شدند. آنها ماهیت عجولانه این جلسات را اعلام کردند و به این واقعیت اشاره کردند که دهیاران آنها را "بی اعتبار" اعلام کرده اند.

با این حال، در 15 اکتبر، قطعنامه های جعلی به پرونده رسمی اضافه شد. تنها در 11 فوریه امسال بود که این اسناد در وب سایت وزارت محیط زیست منتشر شد.

تاکنون بیش از 50 نفر از چندین روستای کوراپوت با صدور سوگندنامه اعلام کرده اند که در جلسات شورای روستا شرکت نکرده اند و امضا یا برداشت انگشت شست آنها جعلی بوده است. آنها همچنین دادخواست هایی را به دادگاه و مقامات منطقه و همچنین شکایت هایی به پلیس مبنی بر جعل و خواهان تحقیق در مورد زمین داده شده برای معدن آدانی ارائه کرده اند.

در ماه مارس، 10 روستای آسیب دیده در اطراف تپه بالدا جلساتی برگزار کردند که در آن آنها قطعنامه های قبلی شورای روستای خود را رد کردند و مخالفت خود را با معدن بوکسیت پیشنهادی تکرار کردند.

در ماه مه، مودولی از طرف اهالی روستا به دادگاه مراجعه کرد. اما خیلی دیر شده بود.

راجندرا خارا یکی از ساکنان بالدا به الجزیره گفت: «کاری که آنها انجام داده اند غیرقانونی است، اما ما عقب نشینی نمی کنیم.

در حالی که مجوزها اعطا شده است، کار واقعی در زمین شروع نشده است. روستاییان قول داده اند ساخت و ساز را متوقف کنند. راجندرا گفت: "هر اتفاقی بیفتد، ما هرگز آن را به آدانی نمی دهیم. این سرزمین اجدادی ما است."

آرپیتا کودیوری، استادیار علوم سیاسی در کالج واسار در ایالات متحده که روی قوانین محیط زیست و عدالت مرتبط با استخراج معدن در هند کار کرده است، به الجزیره گفت که دور زدن رضایت مالکان، روندی را برای اعمال غیرقانونی ایجاد می کند.

او گفت: "آنچه شما در حال مشاهده در سراسر حوزه های قضایی متعدد هستید، یک رویکرد اداری برای دور زدن مجوز رضایت است. آنچه من می ترسم این است که اجرای مقررات رضایت بدون رعایت رویه و قانون به یک عمل اداری غیرقانونی تبدیل شده است، و این چیزی است که ما باید نگران آن باشیم."

کودیوری گفت که بی‌نظمی‌های ادعا شده در فرآیند رضایت همچنین می‌تواند زمینه‌ای را برای طرف‌های آسیب‌دیده فراهم کند تا مجوز دولتی اعطا شده به چنین پروژه‌های معدنی را به چالش بکشند. او همچنین استدلال کرد که قوانین باید پیامدهای رویه‌های رضایت نامنظم را واضح‌تر کند و در صورت دور زدن مقررات اجباری باید به دنبال پاسخگویی باشد.

"راهنماهایی باید ایجاد شود تا این روند به صورت روحی و نه فقط به صورت نامه اجرا شود و به فعالان اداری نشان دهد که اعمال امضاهای متقلبانه یا گرفتن امضای متوفی عواقبی دارد. این امر به قدری در اودیشا و جاهای دیگر اتفاق افتاده است که روندی عمیقا نگران کننده است."

Land Conflict Watch، یک سازمان تحقیقاتی مستقر در دهلی نو، از سال 2003 حداقل 28 مورد از "تعارض" مربوط به رضایت را از پروژه هایی مانند معدن، مزارع، انرژی و سایر زیرساخت ها در سراسر هند ردیابی کرده است. این سازمان همچنین ادعاهایی مبنی بر جعل، فرار از مشاوره عمومی اجباری و درگیری اجباری زمین را در حین مطالعه چنین مناطقی پیدا کرد.

حتی مطالعات انجام شده توسط دولت نیز روند مشابهی را نشان می دهد.

گزارش سال 2024 توسط کنترلر و حسابرس کل هند (CAG)، یک مرجع مستقل قانون اساسی، در مورد مدیریت زمین در مناطق تحت تسلط قبایل، 136 مورد نقض رضایت را در معدن و پروژه های دیگر نشان داد. در 73 مورد از این تخلفات هیچ جلسه گرم صباح برگزار نشده است و در 29 مورد دیگر نیز تملک اراضی با بی توجهی به نظرات شورای روستا انجام شده است.

با این حال، در چند سال گذشته، ادعاهایی مبنی بر جعل آشکار قطعنامه های گرم سبها مطرح شده است.

در سال 2023 در سیجیمالی، در حدود 180 کیلومتری بالدا، روستاییان موافقت‌نامه‌ها و جلسات جعلی مشابهی را برای یک معدن بوکسیت توسط Vedanta Resources، بزرگترین شرکت معدنی هند که توسط یک شرکت مستقر در لندن حمایت می‌شود، کشف کردند. علیرغم ادعای اسناد رسمی، دست کم هشت روستا از واگذاری 708 هکتار از اراضی جنگلی خودداری کردند.

سیجیمالی از آن زمان تاکنون شاهد تظاهرات تقریبا مستمری بوده است که در ماه آوریل و زمانی که درگیری بین پلیس و معترضان باعث زخمی شدن 70 نفر شد، به خشونت کشیده شد.

شومونا خانا، وکیل دادگاه عالی متخصص در حقوق محیط زیست و قبیله ای، به الجزیره گفت: "اگر گرم سبها رضایت نداده است، پس پاکسازی جنگل غیرقانونی است. باید لغو شود. آنها قانون را به سخره می گیرند."

او گفت: "اینها جرایم جنایی هستند... هر فردی که از جنگل نشینان حق جنگل خود را سلب کند یا در بهره مندی از حق جنگل دخالت کند، مرتکب جنایتی شده است که طبق قوانین هند ظلم نامیده می شود."

در بالدا، روستاییان می ترسند که اگر استخراج معادن آغاز شود، نهرهای آب بارانی که کشت شالی را حفظ می کنند، خشک شوند. جنگل‌هایی که کدو، میوه‌ها، گل‌ها، پوست درختان، هیزم و گیاهان دارویی تهیه می‌کنند تحت تأثیر قرار خواهند گرفت.

مانند بسیاری از جوامع قبیله ای بومی، ایمان آنیمیستی آنها به جنگل های اطراف پیوند خورده است - زیارتگاه های کوچک، بت ها و غارهایی که به عنوان مقدس تلقی می شوند.

راگونات هانتال، کشیشی 70 ساله در بالدا، گفت: «جنگل برای ما همه چیز است. «ما [الهه] ما اینجاست.»

در سند رسمی، نام کشیش با شماره سریال 171 با امضای ادعایی او در اودیا ذکر شده است.

او گفت: "من حتی به جلسه نرفتم. آن روز اینجا بودیم و اعتراض می کردیم." «برداشتن جنگل‌های ما نه تنها معیشت ما را از بین می‌برد، بلکه خشم الهه ما را نیز در پی خواهد داشت.»