مرد بریتانیایی پس از 28 سال پیاده روی 30000 مایلی در سراسر جهان به خانه بازگشت

هال، انگلستان - به مدت 28 سال و یک روز، کارل بوشبی راه طولانی خانه را در یک ادیسه حماسی از استقامت انسانی به شمال انگلستان طی کرد. ماجراجویی او با دو قانون راهنمایی که خود تحمیل کرده بود دشوارتر شد - از نظر جسمی و روحی - او نمی‌توانست با کمک هیچ ماشینی سفرش را پیش ببرد و نمی‌توانست در تمام مدت مسیری که من یک خانواده را هدایت می‌کردم، به خانه برگردد.

سفر او در مقاطع مختلف ماه‌ها، اگر نگوییم سال‌ها، به دلیل بیماری، محدودیت‌های صدور روادید در روسیه، حمله مسکو به اوکراین و شنا کردن در آب‌های عظیم به تأخیر افتاد. باندهای مسلح در دارین گپ بی قانون در آمریکای مرکزی، زندان در پاناما و یک خرس قطبی در سیبری جان او را نیز تهدید می کردند. او از سن 29 سالگی، در اولین عکس هایش قفل های طلایی به چشم می خورد.

اکنون 57 ساله است، ریش‌هایش نمک و فلفل است، و عناصر و زمان چهره‌اش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. روز دوشنبه، او آخرین گام‌هایش را که حدود 75 میلیون دلار تخمین زده می‌شود، برای استقبال قهرمان زادگاهش با کف زدن و تشویق کردن، در حالی که به هال، یک شهر بندری طبقه کارگر پر شور و غرور می‌رفت، برداشت. "من این کار را به تنهایی انجام ندادم. یک تیم بزرگ وجود داشت، بزرگترین تیم: زمین.

این همان چیزی بود که برای بازگرداندن من لازم بود.» بوشبی به خیرخواهان جمع شده در هال، یک شهر بندری طبقه کارگر در حدود 150 مایلی شمال لندن گفت. ما با دولت ها روبه رو شدیم. ما با برخی از سخت ترین چالش ها روبرو شدیم. فقط برای بازگشت به اینجا مجبور شدیم دو رکورد جهانی ایجاد کنیم. و من به تنهایی نمی توانستم این کار را انجام دهم. بنابراین این یک تلاش جهانی و جهانی بود.» بوشبی در 1 نوامبر 1998 کاری را آغاز کرد که به عنوان «اکسپدیشن جالوت» او در شیلی شناخته شد.

او راه خود را به شمال از طریق آمریکای مرکزی، ایالات متحده و کانادا طی کرد، سپس در اولین تلاش ثبت شده جهان از دریای برینگ به روسیه رفت. او سپس در آسیای مرکزی ادامه داد و به مدت 31 روز در دریای خزر شنا کرد تا بتواند جنگ در اوکراین را دور بزند. در چند سال گذشته، او از اروپا عبور کرد و همین ماه گذشته، او از فرانسه از کانال مانش عبور کرد و پا به کشور محل تولدش گذاشت، جایی که افسران بریتانیایی مهاجرت برای بررسی گذرنامه‌اش راه‌اندازی کرده بودند.

در آخر هفته وقتی به خانه نزدیک می شد. "من 28 سال با دلار کار کرده ام. مارک های موجود در فروشگاه ها را نمی شناسم. بنابراین دارم به این اطراف فکر می کنم که قرار است چه چیزی بخرم. چند بار در حال عبور از جاده گرفتار شدم زیرا به طرف دیگر نگاه می کنم زیرا این افراد در سمت اشتباه جاده رانندگی می کنند." خانه او دوشنبه، به معنای واقعی کلمه، تقریبا 3 مایلی پیاده روی تند از نزدیک مرکز شهر هال تا محله ای آرام و وسیع در شمال خانه های دو طبقه تراس آجر قرمز بود. بچه ها در نوبت خانه مادرش صف کشیدند و در حالی که یک گارد افتخار رهبری می کرد، تشویق می کردند

راه بوشبی گاری که حدود 25 سال با او بود را در چند قدم آخر هل داد. سپس مادر منتظرش را در خیابان بیرون خانه اش در آغوش گرفت. هلهله ها خاموش شد و هر دو لحظه ای را در این بازگشت به خانه شریک کردند. بوشبی گفت که احساس می‌کند مردی است که بعد از گذراندن یک نسل در سراسر جهان فکر می‌کند واقعا خانه چه معنایی دارد. "مثل اینکه اکنون نقاط دیگری از جهان وجود دارد که برای من بیشتر احساس خانه می کنند.

و اکنون من با این چیز ثابت عجیب و غریب روبرو خواهم شد.» اکنون، پس از بیش از 10000 روز دوری، بوشبی با کار متفاوتی روبروست: پردازش همه آن. در مواجهه با این سوال که آیا جهان بهتر شده یا بدتر، او مشکلات را تصدیق کرد اما از خوش بینی خود دست نکشید. جنگ های بیشتری وجود دارد، می دانید،" او به CBS News گفت: "اما همه چیز خوب است. در پایان روز، ما بدتر از این را گذرانده ایم. بنابراین همه ما نیاز داریم که کمی نفس بکشیم، از دوران سخت عبور کنیم. ما خوب می شویم شرط من بر روی ماست، مهم نیست که چه باشد.

شرط من روی انسانیت است.» توصیه نهایی او برای هر کسی که نمی‌داند آیا می‌تواند چیز خارق‌العاده‌ای هم انجام دهد: رویای بزرگ‌تر داشته باشید. «آره، می‌توانید، زیرا من چیز خاصی نیستم. شاید دوباره به هنر رویای بزرگ نیاز داشته باشیم. به نظر می‌رسد که مردم در دنیایی که در آن زندگی می‌کنند، خارج از یک فضای بسیار محدود رؤیایی می‌بینند.» او گفت: «باید اعتماد به نفس کمی داشته باشید. شما باید بفهمید که توانایی بیشتری نسبت به آنچه فکر می کنید دارید. مردم مدام خود را دست کم می گیرند. بنابراین به نظر من این اولین قدم است. رویای بزرگ. درک کنید که احتمالا بیش از آنچه فکر می کنید توانایی دارید.

اگر چیز دیگری از این نگیرید... آن را بگیرید!»