مرد بی خانمانی که در مقابل یک عمارت بزرگ لندن زندگی می کند

در نایتزبریج توقف و خیره شدن زیادی وجود دارد. این بخش از مرکز لندن در فاصله بسیار کمی از کاخ باکینگهام، هاید پارک و هارودز قرار دارد و گردشگران کنجکاو را دسته‌جمعی می‌آورد.

در حالی که ممکن است به اندازه مقر سلطنت بریتانیا چشم‌ها را منحرف نکند، مجموعه‌ای کنجکاو از گیاهان، چترهای باغ، کیسه‌های خرید و اسباب‌بازی‌های کودکان که ورودی ساختمان را پر می‌کنند باعث نگاه کنجکاو بسیاری می‌شود.

چیدمان عجیب روی یک رواق بزرگ همان چیزی است که آندرس فرنستد، مردی از سوئد که در روزهای سخت سقوط کرده بود، بیش از سه سال است که آن را خانه می خواند.

آن ساختمانی که میزبان چیدمان موقت او بود، همین چند سال پیش، گران‌ترین خانه لندن بود.

هوی هرگز نقل مکان نکرد و خانه به نام همسرش ثبت شد. مسدود شدن دارایی های او به این معنی است که نمی توان آن را توسط مدیران تصفیه تصرف کرد و خانه در حالت برزخ است.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

فرنشتد هم همینطور بود که برای اولین بار با آن برخورد کرد. او به دویچه وله گفت: "فقط فکر کردم، این می تواند پناهگاهی برای شب باشد. من یک کمپینگ مشتاق هستم، مانند یک گیاه شناس آماتور. من از طبیعت نمی ترسم."

Fernstedt هرگز داخل ملک نبوده است، که به نظر می رسد در وضعیت خراب است. در عوض، او به تدریج خانه خود را در ایوان ساخت، جایی که ستون های بزرگ از 45 اتاق، استخر سرپوشیده و 116 پنجره محافظت می کنند. او در تمام طول سال زیر سقف رواق و یک چتر بزرگ می خوابد که گوشه ای پنهان را فراهم می کند که در آن تشک و ملافه قرار داده است.

او گفت: "تا زمانی که یادم می‌آید شب بدی نخوابیده‌ام. و این برای چهار فصل ادامه دارد. در زمستان سرد نیست و چون دیوار ندارم، نسیم را در گرما می‌برم."

"غرور من وقتی شروع کردم همچین رویای ساختگی بود. اوه، من فقط یک پسر هستم، پدر و مادرم در خانه هستند، همه چیز عادی است، من فقط از آنها اجازه خواستم تا در بالکن کمپ بزنم."

فرنستد قبل از شروع یک رشته مشاغل در خانه و ایالات متحده توسط مادرش در سوئد بزرگ شد و نامی برای خود در دنیای فناوری ایجاد کرد.

در سال 2016، او به انگلستان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان روزنامه نگار و بررسی کننده حقایق در نشریاتی از جمله اکونومیست کار کرد، قبل از اینکه کار در زمان همه گیری کووید به پایان برسد.

یک سهم در یک شرکت فناوری از روزهای اقامتش در ایالات متحده به اندرس یک تخم لانه داد که او به آن تکیه می کرد. اما نتوانست برای همیشه دوام بیاورد و او خود را در یک چادر و سپس اقامتگاه موقت یافت، جایی که خشونت را تجربه کرد و با افراد مبتلا به اعتیاد شدید برخورد کرد.

او می‌گوید: «شاید در این دنیای معاصر، بزرگترین کنجکاوی در مورد سبک زندگی من این باشد که من کاملا بی پول هستم.

فرنستد با نانوایی‌ها، کافه‌ها و گلفروشی‌ها روابطی برقرار کرده است که در آنها غذای استفاده نشده، گل برای خانه‌اش و استفاده از قدرت می‌گیرد. او همچنین از یک موسسه خیریه بی خانمان در ویکتوریا برای دوش گرفتن، اهدای لباس و معاشرت استفاده می کند. اما او همچنین خود را به بخشی از یکی از مرفه ترین محله های لندن تبدیل کرده است.

او گفت: "این یک محله بسیار پیچیده است. من چند هفته مانده بودم و می دانستم که همه می دانند که من اینجا هستم. و فکر کردم، چگونه می توانم حضورم را بدون اینکه حضور داشته باشم بیان کنم؟ و فکر کردم که حوزه انتخابیه من باید فرزندان و نوه های همسایه ها باشند. زیرا اگر آنها پرونده من را پشت میز آشپزخانه مطرح کنند، آینده من با این وضعیت زندگی او را توضیح می دهد."

او در پاسخ به این سوال که آیا نگران رها کردن دارایی‌هایش در فضای باز است یا خیر، افزود: «این به نوعی مجموعه آجیل‌های سنجاب است. "من آنقدر آجیل دارم که وقتی چیزی ناپدید می شود متوجه نمی شوم."

برخی از همسایگان هستند که به حضور او اعتراض می کنند، اما آندرس تمام تلاش خود را می کند تا خانه اش را مرتب نگه دارد و زندگی اش را آرام نگه دارد. در واقع، بسیاری دیگر احساس می‌کنند که حضور او مانع از آن می‌شود که خانه هدف سارقان یا خرابکاران باشد. با این حال، به طور کلی، او جامعه را استقبال می کند.

او گفت: "گاهی اوقات آنها خود را معرفی می کنند و می پرسند من چه چیزی می خواهم یا نیاز دارم. و پاسخ سهام من این است: "خب، چیزی که به من دادی، کمی وقت معمولی، درست است؟ و شوخی های همسایه ای". "گاهی اوقات به من غذا می دهند و در چند مورد کاپشن ها و لباس های شام ایتالیایی بسیار شیک به من می رسد."

همه افراد بی خانمان در لندن چنین سبک زندگی پایداری پیدا نکرده اند. سازمان خیریه بی خانمان Crisis تخمین می زند که بیش از 200000 نفر در پایتخت انگلیس به عنوان بی خانمان طبقه بندی شده اند، جایی که "4392 نفر در لندن بین آوریل و ژوئن در خواب ناآرام ثبت شده اند که نسبت به زمان مشابه در سال گذشته 4٪ افزایش یافته است. این رقم در مقایسه با 10 سال قبل 58٪ افزایش یافته است."

بر اساس آمارهای دولتی، در سال 2025، 105138 خانه خالی در لندن وجود داشت یا از هر 37 خانه یک خانه. اندی برنهام که در ماه ژوئیه نخست وزیر بریتانیا شد، از آن زمان قول داده است که «تا کریسمس به هر کسی که در انگلیس خشن می‌خوابد، مسیری را از خیابان‌ها خارج کند».

با چنین قیمت هنگفتی، حتی پس از شش سال رها شدن، فرنشتد می‌داند که خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند می‌تواند تقریبا در هر لحظه غیرقابل تحمل شود.

اما در چند سال گذشته، چیزی به او داده شده است که او هنگام برپا کردن چادر یا انتقال از یک اقامتگاه موقت ترسناک به اقامتگاه بعدی هوس کرده است.

"من دیگر واقعا نگران نیستم که در گوشه ای دوچرخه سواری کنم و همه چیز از بین برود. از آنجا که مدت زیادی است اینجا هستم، اکنون نگران نیستم و اگر بیش از حد نگران باشیم، خوشحال نخواهیم بود."