مسابقات فوتبال قطع عضو DRC امید و راهی برای بهبودی ارائه می دهد

در اوویرا، در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو، توپ بین عصا و پاهای توانا می چرخد. در زمین، بازیکنان می دوند، برای مالکیت با هم رقابت می کنند و گل های خود را جشن می گیرند. این یک صحنه معمولی فوتبال است، با یک تفاوت: همه شرکت کنندگان قطع عضو هستند.

از 23 تا 25 سپتامبر، Uvira میزبان اولین تورنمنت ملی فوتبال اعضای قطع عضو بود. بازیکنانی از کیوو شمالی، کیوو جنوبی و تانگانیکا برای سه روز رقابت جمع شدند. فراتر از مسابقات، این مسابقات فضایی برای ارتباط و بهبودی برای ورزشکارانی فراهم کرد که زندگی آنها اغلب با خشونت و درگیری مسلحانه شکل گرفته است.

برای فلیکس بیسنگیمانا، بازیکن شمال کیوو، فوتبال اکنون به او دلیلی برای نگاه به آینده می دهد. اما پشت پیراهن او داستان دردناکی نهفته است.

او گفت: "وقتی جنگ شروع شد، من با سربازانمان فرار کردم. به مزرعه موز پناه بردیم. آنجا بود که یک بمب روی ما افتاد. ترکش پای من را قطع کرد."

مانند او، چندین بازیکن در اوویرا زخم‌های خشونت را حمل می‌کنند که زندگی آنها را مشخص کرده است. قطع عضو، روال روزانه، تحرک و گاه رابطه آنها با دنیای اطرافشان را تغییر داده است. برای برخی، این به معنای یادگیری دوباره راه رفتن، کار و زندگی زیر نظر دیگران بود.

فوتبال اکنون فضای متفاوتی را به آنها ارائه می‌کند: فضایی که در آن می‌توانند خود را بیشتر از ناتوانی‌شان تعریف کنند.

در زمین، بازیکنان روی بازی تمرکز می کنند. آنها با عصا می دوند، به دنبال هم تیمی های خود می گردند و از موقعیت های خود جلوی دروازه استفاده می کنند. صدای تشویق از جایگاه ها بلند می شود. برای چند ساعت رقابت بر خاطرات جنگ ارجحیت دارد.

برای نگونگو لمبرت، کاپیتان تیم تانگانیکا، این تجربه معنای خاصی دارد.

او گفت: "با وجود ناتوانی ام احساس می کنم دارم دوباره متولد می شوم. امروز به لطف فوتبال احساس آزادی، آرامش و رضایت کامل دارم."

در منطقه ای که پیامدهای درگیری همچنان قابل مشاهده است، این اولین مسابقه ملی نیز با هدف تغییر دیدگاه افراد دارای معلولیت انجام می شود.

شرق کنگو همچنان با خشونت مسلحانه و جابجایی جمعیت مواجه است. در این زمینه، آسیب های جنگی بسیاری از افراد را با ناتوانی های جسمی پایدار برجای گذاشته است. اما فراتر از مراقبت های پزشکی و توانبخشی، ادغام مجدد اجتماعی آنها نیز یک چالش بزرگ است.

برای بتی میانگیندولا امبنزا، رئیس کمیته ملی پارالمپیک کنگو، این مسابقات باید به بازیکنان کمک کند تا اعتماد به نفس خود را بازیابند و توانایی های خود را نشان دهند.

او گفت: "همچنین این فرصتی برای آنها است تا برای خود ارزش قائل شوند، استعدادهای خود را به نمایش بگذارند و چرا که نه، الهام بخش دیگر جوانان دارای معلولیت باشند که می توانند در ورزش شرکت کنند."

بنابراین هدف دوگانه است: توانمندسازی ورزشکاران برای تمرین ورزش خود و ایجاد دید بیشتر به ورزش برای افراد دارای معلولیت در جمهوری دموکراتیک کنگو.

اولین دوره این مسابقات توسط کمیته بین المللی صلیب سرخ حمایت شد. برای سازمان بشردوستانه، که به بسیاری از افراد متاثر از درگیری کمک می کند، ورزش ابزاری اضافی برای ترویج مشارکت است.

اوا بونجله، مشاور گنجاندن معلولیت در کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در جمهوری دموکراتیک کنگو توضیح داد: "۹۰ درصد از ذینفعان ما قربانی درگیری‌های مسلحانه هستند. آنها بازیکنان یا جوانانی هستند که تحت تأثیر درگیری‌های مسلحانه قرار گرفته‌اند. ما می‌خواهیم گنجاندن را از طریق ورزش ترویج کنیم."

این سازمان به طور خاص تصمیم گرفت از کمیته ملی پارالمپیک در سازماندهی این اولین مسابقه ملی فوتبال افراد قطع عضو حمایت کند.

اما این ابتکار همچنین چالش هایی را که ورزش برای افراد دارای معلولیت همچنان در DRC با آن مواجه است، برجسته می کند.

در ابتدا قرار بود پنج استان در این مسابقات شرکت کنند. به دلیل کمبود منابع، تنها سه نفر در نهایت توانستند به Uvira سفر کنند. کاهش مشارکت، محدودیت‌های مالی و لجستیکی را که ورزشکاران دارای معلولیت با آن مواجه هستند، به ویژه در کشوری که فواصل بین استان‌ها قابل توجه است، نشان می‌دهد.

برای برگزارکنندگان و بازیکنان، چالش در حال حاضر این است که ابتکار عمل را فراتر از این نسخه اول حفظ کنند.

زیرا پشت مسابقات و نتایج عزم عمیق تری نهفته است: کمک به این ورزشکاران برای بازیابی جایگاه خود در جامعه و نشان دادن این موضوع به جوانان که قطع عضو به معنای پایان زندگی فعال نیست.

در اوویرا سه روز برای برد بازی کردند. اما آنها همچنین برای دیده شدن، شناخته شدن و شنیدن بازی کردند.

آنها با عصا می دویدند، گل می زدند، هم تیمی های خود را تشویق می کردند و به مصاف حریفان می رفتند. در این زمین ناتوانی آنها دیگر چیزی برای پنهان کردن نبود. این بخشی از داستان آنها بود، اما آینده آنها را مشخص نمی کرد.

مسابقات به پایان رسیده است، اما پیام این بازیکنان بدون تغییر باقی مانده است: از دست دادن یک عضو به معنای از دست دادن رویاها، استعدادها یا جایگاه خود در جامعه نیست.