مسابقه ارتش آمریکا برای ساختن خون جعلی

علامت تماس آن مرفین 1-2 بود.

در فوریه 2007، هلیکوپتر تخلیه مجروح دو روتور غول پیکر به تازگی سه سرباز مجروح را به بیمارستان صحرایی در بلد، در شمال بغداد منتقل کرده بود، زمانی که تماس دیگری شنیده شد: یک ماموریت اضطراری برای پرواز در یک منطقه تحت کنترل شورشیان در روز روشن. به طور معمول، هلیکوپترها فقط در شب در چنین نقطه ای قرار می گیرند و همه چراغ ها خاموش می شوند.

هنگام عبور از نزدیکی شهر کرمه، در ضلع شرقی استان الانبار، یک شورشی یک موشک انداز قابل حمل شلیک کرد. توپچی دم، که احتمالا تیراندازی را در حال غرش دید، از خلبان فریاد زد که یک حرکت فراری انجام دهد. اما موشک قبلا قفل شده بود و انفجار بعدی باعث آتش سوزی در هواپیما شد. پس از اینکه خلبان به مدت 58 ثانیه دردناک با دستگاه از کار افتاده مبارزه کرد، مورفین 1-2 به زمین افتاد. هر هفت خدمه کشته شدند.

چرا هلو در نور روز آنجا بود؟ ستوان فرمانده رابرت موری، افسر نیروی دریایی و مدیر برنامه در دارپا، آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی، که این حادثه را به عنوان یک افسر اطلاعاتی مورد مطالعه قرار داد، توضیح می دهد: "این در حال گرفتن خون و بازگرداندن آن بود. این [در] چیزی بود که ما "جریان خون" می نامیم، و [این] بالاترین اولویت علاوه بر تخلیه مجروحان است."

امروزه، کمبود مزمن خون در هر دو جهان نظامی و غیرنظامی، مسابقه ای را برای توسعه جایگزین های مصنوعی دامن می زند. حدود 90 درصد از مرگ و میرهای قابل پیشگیری در میدان نبرد به دلیل خونریزی است - خونریزی که هنگام پاره شدن رگ خونی اتفاق می افتد - و این عامل اصلی مرگ و میر مادران در سراسر جهان است. مطالعه ای که در سال 2025 در Transfusion منتشر شد نشان داد که از 1.2 میلیون بیمار ترومایی در ایالات متحده که به طور بالقوه قبل از رسیدن به بیمارستان به خون نیاز داشتند، فقط 1٪ آن را دریافت کردند.

به گفته کالج جراحان آمریکا، این کمبود منجر به حدود 10000 مرگ قابل پیشگیری در سال در ایالات متحده می شود. در سطح جهانی، این رقم احتمالا میلیون ها نفر است.

یکی از دلایل کمبود این است که خون مشکل ذخیره سازی دارد. خون کامل زمانی که در یخچال نگهداری می شود تنها 35 روز دوام می آورد، بنابراین بانک ها اجزای تشکیل دهنده را جدا می کنند تا خط زمانی را افزایش دهند. اما این یک راه حل ناقص است. پلاکت‌هایی که به لخته شدن زخم کمک می‌کنند معمولا در دمای اتاق ذخیره می‌شوند و یک هفته یا کمتر دوام می‌آورند. بیمارستان‌ها و ارتش، گلبول‌های قرمزی که اکسیژن را حمل می‌کنند، و همچنین پلاسمای غنی از پروتئین را که حجم را بازیابی می‌کند و به انعقاد کمک می‌کند، منجمد می‌کنند. با این حال، پس از ذوب، هر دو در عرض چند روز خراب می شوند.

"اگر ندانم چه زمانی قرار است مورد حمله قرار بگیرم چه اتفاقی می‌افتد؟ خوب، آن را ذوب کنید و اجازه دهید منقضی شود، درست است؟" موری می گوید.

یک مطالعه JAMA در مورد آسیب های جنگی در افغانستان یک عدد جادویی را برای کسی که نیاز به تزریق خون دارد پیشنهاد می کند: شما 36 دقیقه فرصت دارید تا شروع کنید.

به همین دلیل است که موری - که علاوه بر تجربه نظامی، دارای مدرک دکترای فیزیولوژی است - تلاش های دارپا را برای رسیدگی به مشکلات میدان نبرد خون رهبری می کند. او مسئول یک برنامه جدید ۷۳ میلیون دلاری به نام RAPIID (برای «احیاء و پیشگیری از اختلال عملکرد ناشی از ایسکمی») است. هدف آن ایجاد نسخه های پایدار در قفسه سه جزء اصلی انتقال خون است: پلاسما، پلاکت ها و گلبول های قرمز. در اواخر امسال، RAPIID چندین دهه تلاش خود را برای سنتز خون یا کمک به ماندگاری طولانی‌تر انجام می‌دهد.

اخیرا، این شامل یک پروژه قبلی دارپا 47.5 میلیون دلاری به نام FSHARP (برای "راه حل های میدانی برای خونریزی با محصولات احیای مصنوعی زیستی") است که در آن محققان نتایج امیدوارکننده ای را در حیوانات نشان داده اند.

تکنسین های KaloCyte از دستگاهی به نام دستگاه فیلتراسیون جریان مماسی استفاده می کنند برای پردازش هموگلوبین بدون کپسول مت راث

پس از پردازش، هموگلوبین غلیظ شده و سپس در انجماد خشک می شود تا در قفسه پایدار بماند. مت راث

با انجام آزمایش‌های RAPIID برای اجزای مختلف به صورت موازی، هدف این است که تا سال 2029 کیسه‌های فرآورده‌های خونی خشک شده در این زمینه به کار گرفته شود. این امر موری را در موقعیت رهبری قرار می‌دهد که ارکستری از آزمایش‌های بالینی را با سازمان غذا و داروی آمریکا هماهنگ می‌کند، و در عین حال لوازمی را که همراه با انتقال خون است تامین می‌کند. یک بیمار قبلا دارد

انجام همه این کار دشوار خواهد بود، اما ارتش برای رفع کمبود خود احساس فشار می کند. خونگیری ممکن است پس از یک رویداد تلفات جمعی به موقع انجام نشود، و یک مطالعه JAMA در مورد جراحات جنگی در افغانستان نشان می دهد که اگر فرد مجروح نیاز به تزریق خون داشته باشد، عدد جادویی 36 دقیقه است. موری می‌گوید: «اگر چیزی قابل زنده ماندن باشد - و به طور کلی ما اکثر خونریزی‌ها را به عنوان قابل زنده ماندن طبقه‌بندی می‌کنیم - اگر خون را قبل از آن 36 دقیقه دریافت کنید، تقریبا زنده خواهید ماند. پس از آن، شانس زنده ماندن "به شدت شروع به کاهش می کند."

در مأموریت ساخت اجزای خونی قابل حمل و پایدار، پلاسما میوه کم آویزان است. از اواخر دهه 1930، محققان نحوه جداسازی و خشک کردن پلاسما، مایع زرد رنگی که 55 درصد کل خون انسان را تشکیل می‌دهد، می‌دانند. در میدان‌های جنگ جهانی دوم، ترکیبی از آب، نمک و هزاران نوع پروتئین به بازیابی حجم خون در سربازان مجروح و تا حدی خونریزی کنترل‌شده کمک کرد. در دهه 1960، ایالات متحده پلاسمای منجمد خشک شده را به دلیل خطر انتقال هپاتیت به گیرندگان از اهداکنندگان آلوده کنار گذاشت.

اما تکنیک های غربالگری، آزمایش و خشک کردن بهبود یافت و از سال 2010، ارتش ایالات متحده تلاشی چند ساله را برای بازسازی ظرفیت خود برای تولید این محصولات آغاز کرد. در طول دو سال گذشته، FDA اجازه استفاده از دو نوع پلاسمای منجمد شده را در مواقع اضطراری توسط ارتش ایالات متحده داده است - و حتی می تواند توسط غیرنظامیان استفاده شود.

در مورد پلاکت ها، تلاش ها برای افزایش عمر آنها به دهه 1950 برمی گردد، اما آنها موفقیت زیادی ندیده اند. برای مثال، مهندسان زیستی تلاش کرده اند غشای پلاکت ها را به ذرات مصنوعی متصل کنند. موفق ترین پروژه از شرکتی به نام Cellphire است که پلاکت های واقعی انسان را منجمد خشک می کند. این محصول در آزمایش‌های بالینی ایمنی و کارایی را در انسان نشان داده است، اما وابستگی آن به اهداکنندگان به این معنی است که مشخص نیست این رویکرد می‌تواند مقیاس‌پذیر باشد یا خیر.

حفظ یا تقلید گلبول های قرمز به طور مشابه سخت بوده است. مهمترین جزء آنها هموگلوبین است که حامل اکسیژن است و در غشای سلولی محصور می شود. برای بیش از یک قرن، محققان به دنبال راه‌هایی برای رساندن هموگلوبین بدون چالش‌های ایمونولوژیکی ایجاد شده توسط این قسمت خارجی بودند، از جمله این واقعیت که گروه‌های خونی اهداکنندگان و گیرندگان باید با هم سازگار باشند. فشار تکاملی به دلایل بسیار خوبی این پوشش را ایجاد کرد، اگرچه: هموگلوبین "برهنه" تمایل دارد به سرعت در جریان خون تجزیه شود و این می تواند باعث آسیب اندام شود.

همچنین اکسید نیتریک، مکانیسم طبیعی بدن ما برای باز کردن عروق خونی را از بین می برد و باعث انقباض این کانال ها می شود.

این مشکل در دهه‌های 1980 و 1990 بسیار واضح شد، زمانی که ترس از انتقال خون می‌تواند باعث انتقال HIV شود، علاقه به کلاسی از مکانیسم‌های تحویل بدون غشاء به نام حامل‌های اکسیژن مبتنی بر هموگلوبین (HBOCs) را برانگیخت. یکی به نام HemAssist از زیرواحدهای هموگلوبین تشکیل شده بود که برای جلوگیری از مشکل تجزیه سریع به یکدیگر متصل شده بودند. این مزیت اضافی این بود که تقریبا یک سال در انبار سرد دوام می‌آورد (گلبول‌های قرمز خون حدود 40 روز دوام می‌آورند) - اما مشکل اکسید نیتریک را حل نکرد، بنابراین رگ‌های خونی را منقبض کرد.

در یک کارآزمایی بالینی، 24 نفر از 52 نفری که HemAssist دریافت کردند، در مقایسه با 8 نفر از 46 نفر در گروه کنترل، جان خود را از دست دادند. شرکت مادر کارآزمایی‌ها را در سال 1998 خاتمه داد. مروری بر مطالعات بالینی منتشر شده در JAMA در سال 2008، سرنوشت HBOCها را بیشتر تقویت کرد و دریافت که آنها معمولا شانس حمله قلبی بیماران را سه برابر می‌کنند و خطر مرگ را تا 30 درصد افزایش می‌دهند.

اخیرا، محققان سعی کرده‌اند با استفاده از فناوری به نام «خون‌سازی» که شامل ساخت آن‌ها از سلول‌های بنیادی پرتوان القایی می‌شود، گلبول‌های قرمز خون را در آزمایشگاه رشد دهند. موانع؟ هزینه و بازده. دارپا در سال 2008 با استفاده از سلول های بنیادی خون بند ناف دور ریخته شده، یک ابتکار دارویی را آغاز کرد، اما نتوانست هزینه کمتر از ده ها هزار دلار را برای هر واحد گلبول قرمز دریافت کند. آنها دوشاخه را کشیدند و تحقیق را به دانشگاه خدمات متحدالشکل منتقل کردند.

با این حال، حتی اگر هزینه کمتر باشد، خون دارویی را نمی توان در کوله پشتی ذخیره کرد. موری می‌گوید: «این‌ها هنوز سلول‌ها هستند—هنوز به یخچال نیاز دارند، هنوز نیاز به رسیدگی ویژه دارند».

حل همه این چالش ها به یکباره آسان نخواهد بود. جان هولکامب، پروفسور جراحی در دانشگاه آلاباما در بیرمنگام، که جراح رزمی در موگادیشو، سومالی، در طول نبردی که الهام‌بخش Black Hawk Down بود، می‌گوید: «هر یک از این پروژه‌ها به‌طور جداگانه یک کار بزرگ است. "من فکر می کنم که آنها احتمالا به صورت جداگانه موفق خواهند بود. اینکه چگونه از آن محصولات جداگانه استفاده کنیم یا آن محصولات را با هم ترکیب کنیم، فکر می کنم باید دید."

چندین سال پس از اینکه دارپا از خون رشد یافته در آزمایشگاه صرف نظر کرد، موری در پایگاهی در اوکیناوا، جزیره ای در 400 مایلی جنوب غربی سرزمین اصلی ژاپن، مستقر شد، جایی که از نزدیک شاهد آسیب پذیری خون بود. این سایت دارای یک بانک خون است که به حدود 27000 تفنگدار دریایی که از جزیره فرماندهی می‌شوند خدمات می‌دهد - به علاوه هزاران پرسنل نظامی دیگر در پایگاه مستقر شده‌اند و در وسعت 100 میلیون مایل مربع از اقیانوس آرام به نام USPACOM مستقر شده‌اند که از غرب هند تا هاوایی و از قطب جنوب تا قطب شمال را شامل می‌شود.

موری به من گفت: "مرکز خون دقیقا در کنار بیمارستان است، که حدود 200 متر با تمام ارتباطات ماهواره ای در آن جزیره فاصله دارد." یک حمله موشکی می تواند هر سه را از بین ببرد.

موری تعجب کرد: آیا راهی برای تولید خون مصنوعی وجود دارد که عمر بیشتری داشته باشد؟ با تکمیل دکترای خود در فیزیولوژی در سال 2018، ارتش نیز در حال بیدار شدن از آسیب پذیری تأسیسات اوکیناوا بود. استراتژی دفاع ملی 2018، که تمرکز نظامی را از تروریسم به یک جنگ زمینی احتمالی با چین یا روسیه تغییر داد، به برنامه ریزان جنگ خطرات تکیه بر یک سایت واحد برای خونرسانی به کل USPACOM را نشان داد. DARPA سپس یک بار دیگر در مورد ساخت خون جعلی جدی شد و برنامه FSHARP را در سال 2023 آغاز کرد.

موری در سال 2024 به عنوان معاون مدیر برنامه در دفتر فناوری‌های بیولوژیکی دارپا انتخاب شد و در سال 2026 به عنوان مدیر برنامه منصوب شد، درست چند ماه قبل از اینکه RAPIID در ماه می گذشته فراخوان پیشنهادات خود را اعلام کند.

SynthoPlate، که در اینجا زیر میکروسکوپ دیده می‌شود، یک پلاکت مصنوعی حامل پپتید است که به آن کمک می‌کند کار پلاکت‌های طبیعی، از جمله چسبیدن به رگ‌های خونی شکسته و به یکدیگر را تقلید کند. با اجازه SEN GUPTA

قبل از اینکه او سکان هدایت را به دست بگیرد، کارهای مربوط به آن سال ها در جریان بود. با کمک بودجه FSHARP، محققان شرکتی به نام KaloCyte به آزمایش تکنیکی ادامه دادند - که در ابتدا توسط پزشکانی که اکنون در دانشگاه مریلند، پن استیت و دانشگاه پیتسبورگ هستند توسعه یافته بود - که هموگلوبین را از خون در حال انقضای اهداکننده "چرخه" می کند. الین هاینس، مدیر عامل شرکت توضیح می دهد: «ما آن هموگلوبین را می گیریم و سپس آن را در یک نانوذره لیپیدی بسته بندی می کنیم که مانند یک غشای سلولی مصنوعی عمل می کند.

این محصول که ErythroMer نام دارد، اساسا نوع جدیدی از HBOC است. این غشاء از تجزیه جلوگیری می کند، حذف خطرناک اکسید نیتریک را محدود می کند و همچنین به هموگلوبین کمک می کند تا اکسیژن را جذب و آزاد کند. هر سلول اریترومر شامل یک لیپید به نام KC-1003 است که مانند یک نگهبان عمل می کند: در پاسخ به PH بالا در ریه ها، به مولکول کوچک دیگری در اریترومر سیگنال می دهد که دور شود و به اکسیژن اجازه ورود می دهد. سپس، در بافت خسته، جایی که pH پایین تر است، KC-1003 مول کوچک oxgeny را برمی گرداند.

این تیم با استفاده از یک فرآیند کاملا درک شده به نام لیوفیلیزاسیون، مشابه فرآیندی که دانشمندان دوران جنگ جهانی دوم با پلاسما از آن استفاده می‌کردند، محصول خود را با انجماد خشک می‌کنند تا در دمای اتاق نگهداری شود، جایی که می‌تواند به مدت دو سال پایدار بماند. در مطالعه‌ای در سال 2016 روی موش‌ها و موش‌هایی که 70 درصد خون آنها برداشته شد، اریترومر فشار خون و اکسیژن رسانی را تثبیت کرد - بدون انقباض مخرب رگ‌های خونی که HemAssist را غرق کرد. FSHARP این کار را پیش برد و به مطالعاتی در مورد نحوه تعامل HBOC با پلاسما و پلاکت ها کمک کرد.

بسیار شبیه دسته چاقوی سوئیسی، پلاکت مصنوعی دارای اتصالات تخصصی است - پپتیدهایی که به عنوان معادل های بیولوژیکی یک چوب پنبه باز یا سوهان میخ عمل می کنند.

با این حال، KaloCyte هنوز چیزهای زیادی برای کشف کردن دارد. هاینز می گوید که این شرکت می تواند تنها حدود 1000 تا 2000 واحد هموگلوبین منقضی در ماه تهیه کند. بنابراین، مجوز یک سویه مخمر را صادر کرده است که قصد دارد از آن برای ایجاد هموگلوبین خود در آزمایشگاه استفاده کند.

هاینز طی یک تماس ویدیویی از روی میزش، نمونه ای از اریترومر آماده برای استفاده را به من نشان داد. در یک کیسه ذخیره سازی سنگین با دو محفظه محصور شده بود. یکی پر از پودر قرمز مایل به قرمز - محصول هموگلوبین - و دیگری از آب استریل برای آبگیری سریع آن در مزرعه بود. در نهایت، او توضیح داد، تحت طرح اصلی موری، "شما یک ظرف دیگر با پلاکت مصنوعی، و سپس یک ظرف سوم با پلاسما خواهید داشت."

اما دستیابی به این بینایی به یافتن پلاکت مصنوعی که کار می کند بستگی دارد.

برای انجام این کار، دارپا به انیربان سن گوپتا، استاد مهندسی زیستی در دانشگاه کیس وسترن رزرو مراجعه کرده است. او توضیح می دهد: «به طور سنتی پلاکت ها [به عنوان] سیمان خون در نظر گرفته می شدند، اما این به این سادگی نیست. "به نظر من آنها مانند هواپیماهای بدون سرنشین هستند که دیواره رگ خونی را به طور مداوم زیر نظر دارند و به دنبال نشانه هایی از آسیب هستند." تیم Sen Gupta که شامل همکارانی در دانشگاه پیتسبورگ نیز می شود، از بودجه FSHARP برای ادامه کار بر روی محصولی به نام SynthoPlate استفاده کرد.

ساخته شده از یک نانوذره لیپیدی که او آن را به دسته چاقوی ارتش سوئیس تشبیه می کند، دارای پیوست های پپتیدی تخصصی است – معادل های بیولوژیکی یک چوب پنبه باز یا سوهان میخ. نسخه اول دارای سه مورد است: یکی به ماده شیمیایی به نام فاکتور فون ویلبراند متصل می شود که به پلاکت ها کمک می کند به دیواره رگ های خونی آسیب دیده بچسبند. دیگری به کلاژن متصل می شود که به عنوان داربستی برای رشد مجدد سلول ها عمل می کند. و سومی تقلید از پروتئین خون به نام فیبرینوژن است که مانند یک اتصال دهنده لگو عمل می کند و به پلاکت های مصنوعی اجازه می دهد تا به پلاکت های واقعی نزدیک زخم بچسبند.

مانند اریترومر، این محصول در حالت انجمادی خشک می شود و می توان آن را با آب استریل بازسازی کرد. بیش از یک سال در دمای اتاق و حداقل سه ماه در دمای 122 درجه فارنهایت بیابان مانند نگهداری می شود.

در مقاله‌ای در سال 2026 در Advanced Science، محققان نشان دادند که SynthoPlate زمان خونریزی و از دست دادن خون را در موش‌هایی با تعداد پلاکت پایین بیش از نصف کاهش داد. در یک مطالعه جداگانه، آنها همچنین پلاکت‌های مصنوعی را با خیال راحت به مغز استخوان موش‌ها تزریق کردند - محل زایمان مفیدتر، با توجه به اینکه بیمار خونریزی‌دهنده ممکن است ورید در دسترس نداشته باشد. سن گوپتا و یکی از همکارانش این کار را در شرکتی به نام Haima Therapeutics انجام دادند.

خبر خوب، همانطور که او می بیند، این است که صنعت داروسازی در تولید انبوه میلیون ها میلیارد نانوذرات لیپیدی برتری دارد - شاهد عملیات Warp Speed، که در آن این حباب های چربی تکه های ظریف mRNA را در عکس های کووید نگه می داشتند. او می‌گوید: «جادوی پلاکت مصنوعی در تمام آن پپتیدهایی است که سطح ذره را تزئین می‌کنند، اما مقیاس‌پذیری پلت‌فرم به خوبی ثابت شده است.

در سرتاسر جهان، جایگزین های احتمالی خون فراوان است. محققان دانشگاه کمبریج در بریتانیا در تلاشند گلبول‌های قرمز خون را برای افراد مبتلا به گروه‌های خونی نادر یا اختلالات خونی مانند کم خونی داسی شکل تولید کنند و سایر محققان نیز پلاکت‌ها و گلبول‌های قرمز را کشت داده‌اند. دانشمندان ژاپنی در حال حاضر نسخه خود از هموگلوبین انسانی محصور شده را بر روی افراد انسانی آزمایش می کنند.

در طول سه سال آینده، RAPIID تلاش‌های دارپا را به زندگی واقعی نزدیک‌تر خواهد کرد. علاوه بر ErythroMer و SynthoPlate، آژانس در اوایل اکتبر از تامین مالی اجزای خون برای پنج شرکت دیگر خبر داد. در میان آنها شرکتی به نام Abioremedi وجود دارد که از هموگلوبین برای نسخه های مصنوعی دیگر پروتئین های حامل اکسیژن مانند سیتوگلوبین، نوروگلوبین و میوگلوبین محصور شده در آلبومین که فراوان ترین پروتئین در پلاسمای انسان است، اجتناب می کند.

Octapharma USA برنده قرارداد انحصاری تامین پلاسما با RAPIID شد و همچنین در پلاکت ها با یک جفت پروتئین لخته کننده مورد تایید FDA که به نانوذره دیسکی شکل چسبانده می شود، رقابت خواهد کرد.

با حضور این بازیگران، آژانس در سال آینده بر روی دستیابی به فناوری ها از طریق مطالعات بزرگ حیوانات تحت نظارت FDA تمرکز خواهد کرد. موری کمی سناریوی بازی‌های گرسنگی را تنظیم کرده است: هر طرف قراردادی که روی اجزای خون کار می‌کند فقط یک سال بودجه تضمینی دارد. او می‌گوید از زمان راه‌اندازی FSHARP از پیشرفت‌ها در این زمینه استفاده می‌کند، اما همچنین در برابر هرگونه شکست تولیدی یا نظارتی قبل از ضرب‌الاجل 2029 خود محافظت می‌کند. برش به این معنی نیست که محصول بد است، فقط به این معنی است که چارچوب زمانی بسیار سخت بود.

سال دوم و سوم بر روی آزمایشات انسانی متمرکز خواهد شد که توسط پردیس پزشکی دانشگاه کلرادو Anschutz نظارت می شود. این شامل استفاده از محصولات در موقعیت‌هایی می‌شود که خطر عوارض جانبی بیشتر از خطر انجام هیچ کاری است، مانند افرادی که به شدت آسیب دیده‌اند در آمبولانس‌ها.

احتمال عواقب کشنده باعث شده است تا در مورد انتخاب های دارپا حدس بزنیم. برای شیبانی پتی، که مدیر مرکز تحقیقات در پزشکی انتقال خون و سلول‌درمانی در دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو است، موری می‌تواند با حمایت از محصولاتی مانند SynthoPlate و ErythroMer که قبلا روی انسان آزمایش نشده‌اند، شرایط را برای خودش «دارپا» سخت کند. او می‌گوید: «آن‌ها باید تلاش‌های بسیار هماهنگی انجام دهند تا آنچه را که قبلا توسعه داده‌اند انجام دهند و آن را برای تأیید از طریق FDA انجام دهند.

"با پروژه های مهتابی که برای همیشه طول می کشد شروع نکنید." برای پلاکت‌ها، پتی فکر می‌کند که برنامه RAPIID برای استفاده از Cellphire بهتر عمل می‌کرد، زیرا محصولات آن تاکنون میلیون‌ها دلار از پنتاگون دریافت کرده‌اند و ایمنی و کارایی خود را در انسان نشان داده‌اند. (موری خاطرنشان می کند که او فقط می تواند شرکت هایی را انتخاب کند که درخواست می کنند، و Cellphire این کار را نکرد.)

او نگرانی های مشابهی در مورد اریترومر دارد. او خاطرنشان می کند که یک HBOC متفاوت که هموگلوبین را از گاو تامین می کند، به نام Hemopure، برای استفاده از سال 2001 در آفریقای جنوبی تایید شده است. و اگرچه توسط FDA تأیید نشده است - این بخشی از مطالعه سرنوشت ساز JAMA در سال 2008 بود - پزشکان آمریکایی مجاز به استفاده از آن برای بیمارانی هستند که پاسخ های ایمنی بد یا مخالفت های مذهبی با تزریق های معمولی دارند.

هولکامب، پروفسور جراحی، نگران است که این تلاش با مشکلاتی در ارتباط بین محصولات مواجه شود. وی خاطرنشان می کند که اجزای خون فردی بیش از یک نقش دارند: گلبول های قرمز نیز به لخته شدن کمک می کنند، پلاکت ها نیز ضد التهاب هستند و پلاسما به تنظیم انعقاد کمک می کند. هیچ تضمینی وجود ندارد که نسخه‌هایی که RAPIID به توسعه کمک می‌کند به همان روش کار کنند.

موری می‌گوید که مطالعات حیوانی FSHARP همه محصولات را با هم و با استفاده از خون کامل به‌عنوان پایه، دقیقا به دلیل چنین فعل و انفعالات احتمالی آزمایش کردند. این کوکتل معیارهای برنامه خود را در همه زمینه ها برآورده کرد، به جز یک حوزه: لخته شدن به خوبی نبود، شاید به این دلیل که بارهای منفی در برخی مولکول ها یکدیگر را دفع می کنند.

هولکامب می‌گوید: «فکر نمی‌کنم آن‌ها تمام عملکردهایی را که خون کامل در بدن ما انجام می‌دهد تکرار کنند. اما، او اذعان می‌کند، "ممکن است نیازی به این کار نداشته باشید، درست است؟ وقتی به شدت آسیب می‌بینید و 50 درصد از حجم داخل عروقی خود را از دست می‌دهید، مرده‌اید، درست است؟ بنابراین اگر 30 درصد را از دست بدهید و شاید به سختی به زندگی ادامه دهید، شاید با همه این محصولات مختلف ظاهر می‌شوید، و خون کامل کافی برای انجام این عملکردهای دیگر در شما باقی می‌ماند."

موری مصمم است آزمایش‌ها را کامل کند تا خون پایدار در قفسه در سال 2029 تحویل داده شود. علاوه بر کیسه‌های ذخیره‌سازی، او در حال حاضر مشتقات انگشتی را برای آزمایش خون در میدان و دستگاهی با باتری برای گرم کردن اجزای خون تهیه کرده است.