مسابقه بعدی هوش مصنوعی در میز اعتبار برنده خواهد شد

در ماه آگوست، انویدیا شش نام از بزرگترین نام‌های مالی - آپولو، بلک راک، بلک استون، بروکفیلد، گلدمن ساکس و KKR را گرد هم آورد تا پلتفرم‌های مالی را راه‌اندازی کند که می‌تواند بیش از 500 میلیارد دلار برای شرکت‌هایی که زیرساخت‌های هوش مصنوعی را بسیج می‌کنند، بسیج کند. این آخرین اقدام شرکتی بود که از ساخت تراشه‌ها به سازماندهی میدان بازی گسترده‌تر در هوش مصنوعی رسیده است - و نشانه‌ای از این است که رشد برای با ارزش‌ترین شرکت جهان به همان اندازه به چالش بزرگ مهندسی بعدی بستگی دارد که آیا مشتریان می‌توانند به هزینه‌های محصولاتش ادامه دهند یا خیر.

همچنین به جهت گسترده تر سفر در هوش مصنوعی اشاره می کند. حتی در حالی که جهان در مورد عرضه مدل، قابلیت‌های تراشه و ظرفیت مرکز داده وسواس دارد، متغیری که به طور فزاینده‌ای تعیین می‌کند چه کسی رقابت می‌کند صرفا پول است. مرحله بعدی مسابقه هوش مصنوعی بین شرکت ها و کشورها تا حد زیادی به این بستگی دارد که چه کسی می تواند هزینه آن را بپردازد. این اقدام از آزمایشگاه های مرزی به میزهای اعتباری تغییر می کند. هر کسی که بتواند سرمایه را ارزان و در مقیاس بالا افزایش دهد، سرعت را تعیین می کند، و این رقابت همچنان به نفع ایالات متحده است، که بازارهای سرمایه آن عمیق تر از بازارهای دیگر است.

برای چین و اروپا، راه برای پر کردن شکاف فناوری از مسیر مالی می گذرد.

انقلاب‌های فناوری معمولا به خاطر فناوری‌هایشان به یاد می‌آیند: موتورهای بخار، راه‌آهن، اینترنت. ماشین آلات مالی که آنها را ممکن ساختند به همان اندازه مهم هستند: شرکت سهامی خطر سفرهای تجاری را پراکنده کرد. بازارهای اولیه اوراق قرضه و سهام، راه آهن را قبل از اینکه بتوانند بازدهی ایجاد کنند، تامین مالی کردند. سرمایه گذاری خطرپذیر پول پرریسکی را به شرکت هایی عرضه می کرد که جدیدتر از آن هستند که بتوانند آن را از سرمایه گذاران سنتی جمع آوری کنند.

هوش مصنوعی در حال رسیدن به نسخه خاص خود از این لحظه است. برای نیم قرن، فناوری بسیار کم ارزش بود: نرم‌افزار را می‌توان یک بار نوشت و با هزینه‌های ناچیز بین میلیاردها دلار توزیع کرد. هوش مصنوعی فناوری را به یک صنعت سنگین تبدیل می کند. جدیدترین سیستم ها به کارخانه ها، تراشه های پیشرفته، ایستگاه های فرعی و منابع عظیم الکتریسیته نیاز دارند. حتی ثروتمندترین شرکت‌های جهان نیز تامین مالی همه اینها از درآمدشان سخت است.

پنج بزرگ‌ترین ابرمقیاس‌گر آمریکایی به تنهایی در مسیر خرج کردن 730 میلیارد دلار برای مخارج سرمایه‌ای در سال 2026 هستند. انتظار می رود تا یک سوم آن را با بدهی تامین کنند.

اگر سودآورترین شرکت‌های تاریخ برای ماندن در رقابت باید وام بگیرند، چه امیدی برای بقیه وجود دارد؟

معامله انویدیا یک پاسخ است. فاینانس پروژه برای مدت طولانی زیرساخت‌ها را با هزینه‌های اولیه بالا، که با بازدهی ثابت طی سال‌ها پرداخت می‌شود، تامین می‌کند: نیروگاه‌ها، جاده‌های عوارضی، فرودگاه‌ها. آنچه جدید است، تلاش برای تبدیل محاسبات به یک طبقه دارایی است که صندوق‌های بازنشستگی و بیمه‌گران از داشتن آن راحت هستند، همانطور که قبلا زیرساخت‌ها را در اختیار دارند.

این ترتیب خطراتی را به همراه دارد. موازی با زیرساخت ها ناقص است: تأسیسات انرژی برای دهه ها ساخته می شوند، معمولا در پاسخ به تقاضای قابل پیش بینی، و بازده قابل پیش بینی ایجاد می کنند. در مقابل، واحدهای پردازش گرافیکی (GPU) دارایی های کوتاه مدت هستند. تقاضای هوش مصنوعی غیرقابل پیش بینی است. و هنوز برای پیش‌بینی بازده خیلی زود است.

با این حال، اگر نقاط مثبت هوش مصنوعی سوداگرانه باشد، جنبه های منفی نیز وجود دارد - و اگر این مدل کار کند، می تواند بازار هوش مصنوعی را تا حد زیادی تغییر دهد زیرا سرمایه گذاری خطرپذیر محاسبه ریسک را برای شروع یک کسب و کار تغییر داده است.

اعلامیه انویدیا با نگرانی های آشنا در مورد تامین مالی دایره ای همراه بود که در آن پول سازنده تراشه به عنوان سفارشات تراشه به آن بازمی گردد. اما این ترتیب برعکس است. انویدیا در اکثر موارد پول خود را وام نمی دهد - و نه شش شریک آن. سرمایه از طرف اشخاص ثالث تأمین می شود: صندوق های بازنشستگی، بیمه گذاران، صندوق های ثروت دولتی، پس انداز خانوار.

به‌جای یک حلقه بسته، ساخت‌وساز به سیستم مالی گسترده‌تر متصل می‌شود: این معامله به‌طور مصنوعی تقاضا را افزایش نمی‌دهد، بلکه هزینه‌های عرضه را برای گروه وسیع‌تری از رقبا فراتر از ابرمقیاس‌گران، که خودشان فقط تا حدی می‌توانند آن را بپردازند، بازسازی می‌کند.

ساختار مالی تا حدی برندگان مسابقه فناوری را انتخاب می‌کند - نه با توجه به اینکه چه کسی پول بیشتری دارد، بلکه براساس اینکه آیا ساختار مالی گسترده‌تر از سرمایه استفاده بهینه می‌کند یا خیر.

اروپا مشکل را نشان می دهد. این قاره دارای یکی از بزرگترین استخرهای پس انداز در جهان است. خانوارهای منطقه یورو به تنهایی حدود 10 تریلیون یورو (حدود 11 تریلیون دلار) سپرده بانکی دارند. با این حال، سرمایه گذاران نهادی اروپایی ترجیح می دهند اوراق قرضه فناوری ایالات متحده را بخرند تا از استارتاپ های خود حمایت کنند. پول آنجاست؛ آنچه گم شده لوله کشی برای تبدیل پس انداز به سرمایه گذاری است.

اگر هوش مصنوعی به دسترسی به سرمایه کاهش یابد، استراتژی هوش مصنوعی اروپا به استراتژی بازار سرمایه نیاز دارد و پیشرفت در ادغام بازارهای سرمایه که مدت‌ها متوقف شده است، بیشتر از دور دیگری از کارخانه‌های عظیم، برای رقابت‌پذیری اروپا مفید است.

مشکل چین برعکس است. پول دولت در ریختن بتن خوب است. در انطباق ظرفیت با تقاضا چندان خوب نیست: پس از یک ولگردی و ولگردی مبتنی بر سیاست‌گذاری، رسانه‌های چینی در سال گذشته گزارش دادند که 80 درصد از ظرفیت محاسباتی جدید ساخته نشده استفاده نشده است. شاخص هوش مصنوعی Stanford HAI 2026 تخمین می زند که سال گذشته سرمایه گذاری خصوصی در هوش مصنوعی در ایالات متحده بیش از 23 برابر چین بود.

با انتخاب برندگان امور مالی، ایالات متحده با یک برتری شروع می کند: هیچ کشور دیگری در تبدیل پس انداز بازنشستگان و خانوارها به دارایی های پرخطر و با عمر طولانی در مقیاس خوب نیست. بازارهای اوراق قرضه آمریکا، صندوق های اعتباری خصوصی و مدیران دارایی در حال حاضر دقیقا به دنبال این نوع دارایی هستند - دیگر چگونه یک سازنده تراشه می تواند هدف تامین مالی نیم تریلیون دلاری را در یک اعلامیه تعیین کند؟

مرحله اول رونق هوش مصنوعی به پیشرفت های فنی متکی بود: مدل ها، تراشه ها، برنامه ها. مرحله بعدی به توانایی سیستم مالی برای تضمین گسترش صنعت فراتر از مجموعه کوچکی از شرکت ها بستگی دارد. انویدیا تلاش جسورانه ای برای پیکربندی مجدد اقتصاد هوش مصنوعی انجام داده است. رقبا به ماشین آلات مالی تخیلی خودشان نیاز دارند.

انقلاب‌های تکنولوژیک فقط به این دلیل اتفاق نمی‌افتند که کسی آینده را اختراع می‌کند. آنها زمانی اتفاق می‌افتند که نحوه پرداخت هزینه آن را نیز بفهمند.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد