مسابقه لهجه بوستون فرار از جنگ های فرهنگی را ارائه می دهد

مسابقه صدای لوگان که توسط مقامی که فرودگاه بین‌المللی لوگان بوستون را اداره می‌کند سازمان‌دهی شد، نزدیک به 6000 متقاضی را جذب کرد که امیدوار بودند از طریق بلندگوهای خود به مسافران خوشامدگویی تبدیل شوند. هشت فینالیست برای این مسابقه انتخاب شدند و قرار است برنده اواخر این هفته معرفی شود.

فرضیه شننیگان ها به طرز جذابی استانی است. جایی در ماساچوست شخصی زندگی می‌کند که حروف صدادارش می‌تواند به مسافر خسته این احساس را بدهد که حتی قبل از اینکه به توشه بار برسد، به بوستون رسیده است.

اما اینجا چیزی جالب‌تر از جشن مدنی وندالیسم زبانی در جریان است.

در جنگ های فرهنگی آمریکا، هویت به وسیله ای برای ترسیم خطوط نبرد تبدیل شده است. نژاد، مذهب، تمایلات جنسی، محتویات کتابخانه مدرسه، حتی این سوال که سیدنی سوئینی چقدر داغ است و دقیقا چه چیزی او را چنین می کند، می تواند فرصتی برای تصمیم گیری باشد که ارزش های چه کسی باید غالب باشد و حضور چه کسی توهین آمیز است. تعلق به عنوان یک کالای کمیاب تلقی می شود، گویی که پذیرش یک نفر دیگر در باشگاه لزوما به معنای نشان دادن در به دیگری است.

مسابقه بوستون این محاسبات عجیب و غریب و اوه خیلی آمریکایی را بر سر خود می آورد. مسلما این رقابتی است با برندگان و بازندگان، لهجه‌های معتبر و جعل‌های مشکوک. با این حال، رقابت در یک محبت بزرگتر اتفاق می افتد - شرکت کنندگان برای تجسم چیزی که هموطنان بوستونی خود می توانند تشخیص دهند و به آن افتخار کنند، رقابت می کنند، هر چند متفاوت نگاه کنند، عبادت کنند، رای دهند یا کلمه چودر را تلفظ کنند.

این تمایز در وضعیت به ظاهر دائمی جنگ فرهنگی ما، ظریف، اما مهم و با طراوت است. یک نوع سیاست هویت، جنگ‌های فرهنگی که مدام تشریح می‌کنیم، می‌پرسد چه کسی را باید دور نگه داشت، در حالی که دیگری چیزی را به مردم می‌دهد که با هم تعلق داشته باشند. طنز لذت بخش (در نهایت، کمی شادی) این است که بوستون توانسته است مسابقه ای را در مورد اینکه چه کسی بیشتر شبیه یک خودی به نظر می رسد، مانند جشن کل شهر ایجاد کند، حتی برای کسانی که نمی توانند کمتر شبیه آن به نظر برسند.

ریچ دیوی، مدیرعامل Massport، این جاه طلبی را به عنوان یافتن یکی از «صداهای متنوع، متمایز و عمیقا غرورآفرین» در ایالت توصیف کرد. یکی از فینالیست ها، سامانتا ادواردز، ساکن راکسبری، به GBH گفت که مردم بوستون "دوست دارند، ما متنوع هستیم و من نماینده همه اینها هستم."

جادوی عجیب همه چیز وجود دارد. یک هویت مشترک می تواند تفاوت های عظیمی را در میان افرادی که مدعی آن هستند، در خود جای دهد. بوستون شامل دموکرات ها و جمهوری خواهان، کاتولیک ها و ملحدان است. مهاجران و خانواده هایی که نسل ها آنجا بوده اند. آنها ممکن است اختلافات زیادی داشته باشند، از جمله در مورد اینکه چه چیزی لهجه بوستونی مناسب را تشکیل می دهد. با این حال، مسابقه به آنها ارثی مشترک می دهد تا بشناسند، بحث کنند و از آن لذت ببرند.

آن را با ماشین جنگ‌های فرهنگی آمریکا مقایسه کنید، که در تبدیل بیان هویت به رقابت بر سر اینکه هویت چه کسی مستحق شناسایی است، بسیار کارآمد شده است.

به عنوان مثال، جنجال ماه غرور 2023 Target می‌تواند فرصتی برای تجلیل از LGBTQ آمریکایی به عنوان بخشی از مجموعه انسانی فوق‌العاده سرکش این کشور باشد. با این حال، همه چیز به آزمون دیگری برای وفاداری قبیله تبدیل شد. محافظه کاران تحریم ها را سازماندهی کردند، کارمندان با تهدید مواجه شدند و تارگت برخی از کالاها را حذف کرد. به نظر می رسید پیام اردوگاه های مخالف این بود که تجلیل از هویت یک گروه لزوما به معنای توهین به گروه دیگر است.

با این حال، این کالا را می‌توان به عنوان یک پیشنهاد ساده درک کرد: آمریکایی‌های همجنس‌گرا به همان خانواده ملی متعلق به مشتریانی هستند که ماه غرور را تایید نمی‌کنند. هیچ کس مجبور نبود یک تی شرت رنگین کمانی بخرد، خیلی کمتر بپوشد تا این را تصدیق کند.

یا سخنرانی آغاز سال 2024 هریسون باتکر، رهبر کانزاس سیتی را در نظر بگیرید، که زندگی خانوادگی سنتی کاتولیک را جشن می گرفت و در عین حال انتقادهایی را برای رفتار با جاه طلبی های زنان و افراد دگرباش جنسی به دنبال داشت. بحث متعاقب آن همه پرسی دیگری شد در مورد اینکه کدام شیوه زندگی سزاوار احترام است - مادر مؤمن یا زن حرفه ای، خانواده سنتی یا غیر متعارف. امکان نسبتا دوست‌داشتنی در زیر فریاد وجود داشت - یعنی مادری و ایمان و جاه‌طلبی حرفه‌ای و استقلال شخصی همه می‌توانند منبعی برای عزت و به جرات می‌توانیم بگوییم تعلق.

کشوری که به اندازه کافی ظرفیت دارد تا لهجه بوستون را جشن بگیرد، باید کمی شور و شوق را نسبت به روش های مختلف شهروندانش مدیریت کند. یا اینطور فکر می کنید.

آزمایش بوستون به طور قابل ملاحظه‌ای ساده‌تر از برخی از این نمونه‌ها است، زیرا حقوق قانونی هیچ‌کس به تلفظ ورچستر بستگی ندارد، علی‌رغم این واقعیت که لهجه بوستون با قومیت و محله‌های خاص مرتبط است.

فراموش نکنیم که بسیاری از بوستونی‌ها با لهجه‌های کاملا متفاوت صحبت می‌کنند، و رقابتی که یکی از روش‌های صحبت کردن را با لهجه‌های معتبر اشتباه می‌گیرد، می‌تواند همان استثناهایی را که به نظر می‌رسد فراتر از آن است، بازتولید کند.

با این حال سوابق متنوع فینالیست ها امکان هویت مدنی سخاوتمندانه تر را نشان می دهد. مردم می توانند بر سر اینکه چه کسی بهترین نماینده بوستون است با هم رقابت کنند و در عین حال برای مکانی که برای نمایندگی رقابت می کنند ابراز محبت کنند. این مسابقه فضا را برای رقابت در یک وفاداری بزرگتر باز می کند. چگونه… ساده؟

پرچم آمریکا و قانون اساسی قرار است کاری مشابه را در سطح ملی انجام دهند. آنها به افرادی که در مورد خدا، حکومت، نژاد و تقریبا هر چیز دیگری اختلاف نظر دارند، یک میراث مدنی مشترک ارائه می دهند. معنای آنها به شدت مورد مناقشه است، اما قول آنها این است که تعلق به آمریکا مستلزم تسلیم شدن هر وابستگی دیگری نیست. آمریکا آمریکاست.

شاید مشکل آمریکا کمتر در فراوانی هویت‌هایش باشد تا عادت عجیب تعریف هرکدام در تقابل با دیگری. در طول مسیر، یک چیز بودن، مهمتر از همه، به طور تاکیدی چیز دیگری نیست. ما آنقدر درگیر این موضوع شده ایم که چه کسی نیستیم که تقریبا فراموش کرده ایم که چقدر ممکن است هنوز با هم باشیم.

بوستون قصد دارد یکی از لهجه‌های خود را روی بلندگوی فرودگاه بگذارد و از غریبه‌ها در شهری استقبال کند که ساکنان آن حتی نمی‌توانند درباره نحوه تلفظ خیابان‌های آن توافق کنند. و شاید ما باید تلاش کنیم و از کل موضوع درس بگیریم: تعلق به یک قبیله نیازی به اعلام جنگ با دیگری ندارد. گاهی اوقات یک هویت به سادگی چیزی برای به اشتراک گذاشتن است، ترجیحا بدون Rs.