مسکو در سومین اجلاس سران روسیه و آفریقا صحبت بزرگی کرد. اما چه کسی گوش می داد؟

هر سه سال یکبار، رهبران برخی از بزرگ‌ترین کشورهای آفریقا برای چند روز سرگرمی، فرصت‌های عکاسی آماده برای رسانه‌ها و ملاقات‌های پشت درهای بسته با مقامات کرملین به یکی از شهرهای بزرگ روسیه می‌روند.

اکنون در سومین تکرار خود، اجلاس روسیه و آفریقا شگفتی های کمی برای ارائه دارد. هر بار، مسکو به عنوان یک سنگر ضد امپریالیستی مطرح می شود و از پیوندهای تاریخی با جنبش های استقلال آفریقا استفاده می کند، در حالی که رهبران آفریقایی برای معاملات تجاری و اعتبار رقابت می کنند.

نتیجه یک ترکیب دیپلماتیک سودمند دوجانبه است. روسیه نشان می‌دهد که به غرب برای داشتن متحدان قابل اعتماد نیازی ندارد و کشورهای آفریقایی می‌توانند از جلب لطف یک قدرت جهانی به خود ببالند.

رویداد امسال، که در طی دو روز پرجمعیت این هفته برگزار شد، یک سوال کاملا مبرم‌تر را مطرح کرد: با گذشت نزدیک به پنج سال از حمله کامل به اوکراین، آیا همکاری با روسیه هنوز ارزشش را دارد؟

تحلیلگران این هفته به مسکو تایمز گفتند که پاسخ به این بستگی دارد که از چه کسی بپرسید.

نشست روسیه و آفریقا به یک ابتکار دیپلماتیک اصلی برای مسکو تبدیل شده است، یکی از جذابیت های اصلی آن فرصت دیدار با مقامات روسی از جمله رئیس جمهور ولادیمیر پوتین است. امسال هیئت هایی از 48 کشور از جمله 22 سران کشورها در این مراسم حضور داشتند.

مانند سایر مناطقی که روابط دیرینه ای دارد، روابط مسکو با آفریقا به دلیل جنگ در اوکراین پیچیده تر شده است.

این در هیچ کجا به اندازه بحث استخدام نظامی قابل مشاهده نیست. کشورهای آفریقایی برخی از بزرگترین اهداف تلاش های مشکوک مسکو برای پر کردن شکاف نیروی انسانی برای جنگ در اوکراین با استخدام شهروندان خارجی برای خدمت بوده اند، رویه ای که مدافعان حقوق می گویند معیارهای قاچاق انسان را برآورده می کند.

در همین حال، جنگ در خشکی و دریا به طور پراکنده خطوط عرضه به خریداران قدیمی محصولات کشاورزی اوکراین مانند کنیا، لیبی و تونس را مختل می کند و هزینه های مواد غذایی را افزایش می دهد زیرا واردکنندگان به سایر ارائه دهندگان می روند.

این موضوعات در آخرین اجلاس سران روسیه و آفریقا در سال 2023 به شکل نوپایی وجود داشت. اما سه سال بعد، تصویری از طنین‌اندازی جنگ در سراسر این قاره بسیار واضح‌تر است و برای مسکو اطمینان‌بخش به نظر نمی‌رسد.

در کشورهایی مانند کنیا و آفریقای جنوبی، استخدام اتباع خارجی برای جنگ به یک موضوع خشم ملی تبدیل شده است و توجه بازرسان دولتی را به خود جلب کرده است.

این هفته، سازمان عفو ​​بین‌الملل، ناظر حقوق بشر، از مقامات آفریقایی خواست تا این موضوع را با همتایان روسی خود در میان بگذارند و گفت که «سکوت ماندن» به مردم کشورهایشان آسیبی عمیق خواهد زد.

در عین حال، مسکو با مدیریت شبکه گسترده مزدور خود به رویکردی دست به دست می‌دهد. این سازمان که پس از انحلال گروه واگنر در سال 2023 به عنوان سپاه آفریقا تغییر نام داد و تحت کنترل وزارت دفاع قرار گرفت، هنوز هم توسط داستان های نقض حقوق بشر در کشورهایی مانند مالی دنبال می شود.

همانطور که پوتین در روز دوم اجلاس گفت، همه اینها تصویری را که اجلاس روسیه-آفریقا از دو مکان ارائه می دهد پیچیده می کند.

در واقع، این کلمات ممکن است فقط برای تعداد محدودی از کشورهای منطقه صدق کند.

جوزف سیگل، پژوهشگر ارشد مرکز مطالعات بین‌المللی و امنیتی دانشگاه مریلند و کارشناس مسائل امنیتی آفریقا، خاطرنشان کرد که بسیاری از کشورهای شرکت‌کننده به هر طریقی به حمایت نظامی یا دیپلماتیک روسیه وابسته هستند.

سیگل به مسکو تایمز گفت: «اینها اکثریت 22 رئیس دولتی هستند که در آنجا حضور دارند. منطق آنها برای حضور در آنجا به جای هر چیز دیگری سیاسی است. منافع متقابل در حمایت از این برداشت از جاه طلبی های گسترده تر روسیه در قبال آفریقا وجود دارد.

او افزود که تماشای نشست سران روسیه و آفریقا نباید به عنوان تایید گسترده رفتار مسکو تلقی شود. در واقع، بسیاری از کشورهای آفریقایی در بدترین حالت نسبت به توانایی روسیه برای تبدیل شدن به یک شریک متحول کننده تردید دارند و در بهترین حالت نسبتا مشتاق هستند.

همچنین ترس از ضربه زدن به شهرت احتمالی تعامل با مسکو وجود دارد.

برای شواهدی از آن، به تعداد شرکت کنندگان نگاه نکنید. قوی ترین نمایش سران روسیه و آفریقا در سال اول آن یعنی در سال 2019 بود که 43 سران کشورها در آن شرکت کردند. هر دو تکرار از آن زمان در طول جنگ در اوکراین رخ داده است و مشارکت هر بار تقریبا به نصف کاهش می یابد.

سیگل گفت: علاوه بر این، در حالی که نشست سران خود را به عنوان مکانی برای معامله می‌فروشد، برخی اختلافات اساسی در روابط کلان اقتصادی روسیه و آفریقا وجود دارد.

روسیه در 10 شریک تجاری برتر آفریقا نیست، تجارتی که انجام می‌شود نامتعادل است، با مشاهده صادرات مسکو حدود هفت برابر بیشتر از وارداتش، و روسیه تنها حدود 1 درصد از کل سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی را که وارد این قاره می‌شود تامین می‌کند.

او گفت: «از منظر آفریقا، علاقه اولیه برای اکثر شرکای خارجی این است که چه کاری می توانند برای کمک به چشم انداز اقتصادی آفریقا انجام دهند، و این درک وجود دارد که روسیه در آنجا نسبتا کمی ارائه می دهد.

با این حال، برخی کشورها با توافقات ملموس از نشست امسال خارج می شوند. اتیوپی، کشوری که در آستانه جنگ داخلی قرار دارد، در توافقی که شاید مهم‌ترین توافق اجلاس بود، 12 جت جنگنده سوخو-35 روسیه را دریافت کرد. مقامات نگفتند که این معامله چقدر ارزش دارد.

در جاهای دیگر، وعده‌ها فراوان، اما در جزئیات کم بود. پوتین گفت که شرکت‌های روسی علاقه‌مند به افتتاح کارخانه‌های تولید در کشورهای آفریقایی برای دور زدن تحریم‌های غرب هستند، در حالی که مقامات روس اتم، آژانس دولتی هسته‌ای، اعلام کردند که در حال مذاکره با چندین کشور برای ساخت نیروگاه‌هایی هستند، از جمله برخی که می‌توانند در آب‌های ساحلی شناور باشند.

شرکت کنندگان آفریقایی واضح بودند که این همان چیزی است که آنها بیشتر از آن می خواهند.

خبرگزاری دولتی تاس به نقل از دانیل چاپو، رئیس جمهور موزامبیک گفت: ما از شرکت های روسی دعوت می کنیم در موزامبیک سرمایه گذاری کنند و شراکت های قابل اعتماد ایجاد کنند.

اگر امسال نشانه‌ای باشد، آن را در طرف روسیه از دست نمی‌دهیم. ایوان کلیشز، پژوهشگر مرکز بین المللی دفاع و امنیت استونی، گفت، در حالی که این اجلاس به طور اجتناب ناپذیری یک امر سیاسی است، به نظر می رسد مقامات روسی تا این مرحله، حداقل در لفاظی های خود، "طرح خود را با همتایان آفریقایی خود اصلاح کرده اند".

کلیشچ گفت: «موضوعات به طور مداوم به موضوعاتی اشاره می‌کنند که برای توسعه آفریقا مهم هستند، که همیشه نوعی نقص بزرگ در پیشنهاد روسیه به آفریقا بوده است. "آنچه می تواند ارائه دهد نمی تواند با آنچه دولت های آفریقایی به دنبال آن هستند مطابقت داشته باشد."

پس بزرگ‌ترین سوال آینده این خواهد بود که آیا روسیه واقعا می‌تواند به فرصت‌های اقتصادی که وعده داده است، عمل کند، به خصوص که همچنان درگیر جنگ در اوکراین است.

حتی پس از دو اجلاس که وعده گسترش قابل توجه روابط اقتصادی را می داد، تجارت روسیه با آفریقا همچنان از اهداف خود فاصله دارد و روابط این کشور با بسیاری از کشورهای آفریقایی عمدتا بر اساس کمک های امنیتی است.

کلیشچ گفت، این نوع کمک‌ها «در شیوه‌ای که دولت‌های آفریقایی سیاست‌های خارجی خود را تعریف می‌کنند مهم هستند - اما نه همیشه». آنها کمتر روی این مسائل بزرگ سیاسی و بیشتر روی توسعه ملموس متمرکز هستند.»

ما با چالش های بی سابقه ای روبرو هستیم. دفتر دادستانی کل روسیه، مسکو تایمز را به عنوان یک سازمان "نامطلوب" معرفی کرده است که کار ما را جرم انگاری کرده و کارکنان ما را در معرض خطر پیگرد قانونی قرار می دهد. این به دنبال برچسب ناعادلانه قبلی ما به عنوان "عامل خارجی" است.

این اقدامات تلاش های مستقیمی برای ساکت کردن روزنامه نگاری مستقل در روسیه است. مقامات ادعا می کنند که کار ما "تصمیمات رهبری روسیه را بی اعتبار می کند." ما چیزها را متفاوت می بینیم: ما تلاش می کنیم تا گزارش های دقیق و بی طرفانه درباره روسیه ارائه دهیم.

ما، روزنامه نگاران مسکو تایمز، از ساکت شدن خودداری می کنیم. اما برای ادامه کار به کمک شما نیاز داریم.

حمایت شما، هر چقدر هم که کوچک باشد، دنیای متفاوتی را ایجاد می کند. اگر می توانید، لطفا ماهانه با شروع فقط 2 دلار از ما حمایت کنید. راه اندازی آن سریع است و هر کمکی تأثیر قابل توجهی دارد.

با حمایت از مسکو تایمز، شما از روزنامه نگاری آزاد و مستقل در برابر سرکوب دفاع می کنید. ممنون که کنار ما ایستادید