مشاغل گامبیایی تحت خاموشی های طولانی مدت با مشکل مواجه هستند

در شهر ساحلی تانجی در گامبیا، سیره داربوی-مانه ماهی ها را در کنار ردیفی از جعبه های یخ که به دلیل قطع بی امان برق خالی هستند، تمیز می کند. با ذخایر محدود یخ، ذخیره صید روزانه تقریبا غیرممکن شده است.

از ژوئن، این کشور کوچک غرب آفریقا با خاموشی های طولانی مدت مواجه شده است، که در هفته های اخیر، درست در اوج فصل گرما، به اوج تب رسیده است.

دو شب تظاهرات بی نظم و خودجوش هفته گذشته با تظاهرکنندگانی که راه ها را مسدود کردند و از آداما بارو رئیس جمهور آمریکا خواستند تا از قدرت کناره گیری کند، چند ماه قبل از اینکه رهبر گامبیا برای سومین بار نامزد شود، آغاز شد.

قطعی برق که گاه بین 12 تا 48 ساعت به طول انجامیده است، ساکنان این کشور عمیقا فقیر را در تاریکی شدید شبانه فرو برده است.

کسب‌وکارها تعطیل شده‌اند، بیمارستان‌ها مجبور شده‌اند به ژنراتورهایی روی بیاورند که گهگاه از کار افتاده‌اند، و ساکنان برای شارژ تلفن‌ها و نگهداری مواد غذایی در یخچال تلاش می‌کنند. در برخی نقاط، آب تا 24 ساعت قطع شده است.

در تانجی، محل بزرگ‌ترین ماهی‌گیری در گامبیا، بوی بد صید فاسد در حال تبدیل شدن به یک موضوع است.

داربو مانه که به عنوان فروشنده کار می کند، در حالی که فلس ها را از یک گونه محلی به نام سومپاتو تمیز می کرد، به خبرگزاری فرانسه گفت: "مشتری ها حاضر نیستند. آنها دیگر ماهی نمی خرند زیرا جایی برای نگهداری آن ندارند."

این به نوبه خود به این معنی است که مادر 6 فرزند 31 ساله با شروع سال تحصیلی جدید پولی برای وسایل مدرسه فرزندانش نداشته است.

داربوی-مانه به خبرگزاری فرانسه گفت که هزینه یخ بیش از دو برابر شده است، زیرا فروشندگان یخ - که اغلب آن را در فریزرهای خانگی درست می کنند - برق ندارند.

در گرمای طاقت فرسا، فارابا فتی، همکار ماهی فروش، به صراحت گفت که «بدون برق، زندگی بسیار بدی داریم».

این مرد 58 ساله 13 فرزند دارد اما گفت که ممکن است "تمام روز بنشیند بدون اینکه چیزی بفروشد".

این قطعی ها تنها چند ماه قبل از انتخابات گامبیا در 5 دسامبر رخ می دهد.

با افزایش خشم، بارو قول داده است که وضعیت برق تا پایان اکتبر بهبود یابد.

معاون او، محمد جالو، در جریان بازدید از یک پست فرستنده در شهر بیجیلو در روز شنبه گفت که بارو یک گروه ضربت ایجاد کرده است که "به معنای واقعی کلمه به صورت روزانه تشکیل جلسه می دهد".

او گفت که در کوتاه مدت، گامبیا باید قبل از اجرای یک «استراتژی پایدار بلندمدت» مطمئن شود که «همه چیز به حالت عادی برمی‌گردد».

بارو هفته گذشته در یک سخنرانی تلویزیونی گفت که یک دستگاه تولید 24 مگاواتی تا پایان اکتبر در بریکاما، نه چندان دور از پایتخت بانجول راه اندازی خواهد شد.

وی گفت که در همین حال قرارداد نیروگاه خورشیدی 50 مگاواتی در سوما نیز منعقد شده است.

مردم به کلبه آمادو گی در بازار شهر سوکوتا در غرب می‌روند تا از آسیاب الکتریکی کوچک او برای آسیاب کردن ارزن برای پختن فرنی یا غذای غلات بخارپز محلی به نام چر استفاده کنند.

اما او قادر به راه اندازی دستگاه بدون برق نیست.

این مرد 40 ساله به خبرگزاری فرانسه گفت: "مردم برای امرار معاش به ارزن وابسته هستند. ما برای امرار معاش به برق وابسته هستیم."

در گامبیا، پولی که مردم برای تغذیه خانواده‌هایشان استفاده می‌کنند، در زبان عامیانه به عنوان «پول ماهی» شناخته می‌شود. برای خرید موادی مانند گوشت، مرغ یا ماهی استفاده می شود.

گی با اشاره به اینکه همه چیز "در هم تنیده" است، اکنون کمتر قادر به خرید ماهی از فروشندگانی مانند داربوی مانه است.

تأمین‌کننده انرژی گامبیا، شرکت ملی آب و برق (NAWEC)، در اواسط ماه اوت گفت که خاموشی‌ها به دلیل افزایش تقاضا، عمدتا به دلیل دمای بالا، همراه با «محدودیت‌های واردات برق» و یک حادثه فنی بوده است.

در ماه ژوئن، بارو اعتراف کرد که گامبیا به تامین‌کننده برق عمومی سنگال، Senelec، بدهکار است و توضیح داد که فشار مالی تلاش‌ها برای تثبیت منبع تغذیه را پیچیده کرده است.

او گفت: «ما نمی توانیم انکار کنیم که NAWEC به Senelec بدهکار است و این بر توانایی ما در ارائه برق ثابت به گامبیایی ها تأثیر می گذارد.

این بدان معناست که خیاط ابریما کامارا، 31 ساله، مجبور شده است به جای مدل برقی معمول خود، با استفاده از یک دستگاه پدال پا بدوزد، زیرا او در تلاش برای تکمیل سفارشات لباس مدرسه برای سال جدید است.

او به خبرگزاری فرانسه گفت: «استفاده از پدال پا برای دوخت لباس‌ها بسیار سخت است، زیرا سرعت آن کند است.

این زمان برای کامارا بد است، اما برای رئیس جمهور بارو نیز زمان بدی است.

اگرچه بسیاری از گامبیایی‌ها از پیشنهاد او برای سومین دوره ریاست‌جمهوری انتقاد کرده‌اند، اما تا زمان مشکلات اخیر برق، او به‌عنوان بادوام‌ترین کاندیدای کشور شناخته می‌شد.

اکنون سرنوشت او در دستان کسانی مانند کامارا است که تا دیروقت شب با دیوانگی در حال پدال زدن است تا زندگی خود را تامین کند.

کامارا گفت: "خیلی خیلی سخت است. خیلی دردناک است." "اما من چاره ای ندارم".