مشکل میلیاردرهای استرالیا و "فساد فرآیند دموکراتیک"

نجیب زاده معدن، جینا راینهارت و همکاران نزدیکش در سال مالی گذشته بیش از 3 میلیون دلار استرالیا به حزب یک ملت، به صورت نقدی و حتی یک هواپیمای کامل هدیه داده اند. طبق گزارش، هیچ یک از اینها تا فوریه 2027 نباید به طور علنی اعلام شود. کلایو پالمر بیش از 260 میلیون دلار استرالیا برای تبلیغات انتخاباتی در سه رای گیری ملی گذشته و سپس برخی از آنها هدر رفت. سرزمین «رفتن منصفانه» هرگز آنقدر که تصور می‌شود برابری‌طلب نبوده است. تا زمانی که میلیاردرها لباس بپوشند و خشن صحبت کنند، می توانند با صدای بلند صحبت کنند و برای افزایش منافع خود پول بسوزانند.

با این حال، حتی قبل از میلیاردرها، استرالیا مشکل پول در انتخابات-سیاست داشت. دو حزب دولتی، کارگر و لیبرال، «تالارهای» یا «شبکه‌های» تجاری را راه‌اندازی کرده‌اند و بیش از 100,000 دلار استرالیا برای عضویت دریافت می‌کنند، و اجازه می‌دهند تا در گردهمایی‌های معمولی به مدیران پیشرو دسترسی داشته باشند. کمیسیون انتخابات حتی به طرز گیج کننده ای معتقد بود که این مبالغ «هدایایی» قابل افشا نیستند، زیرا آنها چیزی با ارزش خریدند. این همان شکل دسترسی ممتاز است که اکثر شهروندان معتقدند روند دموکراتیک را فاسد می کند. قوانین ملی کنونی طبق استانداردهای جهانی آزاد هستند.

همانطور که اشاره شد، افشاگری ریشه در مدلی نابهنگام از دوران کاغذ و قلم در دهه 1980 دارد. و فقط برای "هدایایی" بیش از 17300 دلار استرالیا در سال اعمال می شود. برخلاف اکثر ایالت‌ها، هیچ سقفی برای کمک‌های مالی وجود ندارد - به غیر از ممنوعیت‌های اخیر در مورد کمک‌های «منبع خارجی» که ناشی از ترس از نفوذ چین است. همچنین محدودیتی برای هزینه های ملی انتخابات وجود ندارد. از این رو نمونه های شبکه های راینهارت، پالمر و حزب همگی قانونی بوده اند.

و احزاب در سطح ملی مدت‌هاست که از بودجه عمومی برخوردار بوده‌اند - «پول پاک»، اما به‌جای جبران محدودیت‌ها، این پول بیشتر بوده است. این مجوز قانونی قرار است از سال آینده تغییر کند. برای اولین بار، تبلیغات حزبی و گروه های لابی در انتخابات سراسری محدود می شود. کمک های مالی نیز همینطور خواهد بود. افشای کمک‌ها در سطح پایین‌تری و به «زمان واقعی» نزدیک‌تر خواهد بود. تغییر مدت زیادی است که در راه است. قوانین جدید - حدود 250 صفحه، از جمله قوانین انتقالی - نتیجه مذاکرات طولانی در سال 2024 بود.

آنها در اوایل سال 2025 با حمایت ائتلاف به تصویب رسیدند. یکی از جنبه های مثبت این موضوع این است که خرید از طرف هر دو حزب اصلی به این معنی است که اصول زیربنای سقف و شفافیت برای آینده قابل پیش بینی پذیرفته می شود. این بدان معنا نیست که قوانین ایده آل هستند. سبزها از اصول حمایت می‌کنند، اما (به درستی) این را محکوم می‌کنند که کلاه‌ها بیش از حد سخاوتمندانه هستند. سقف سرفصل از کمک مالی بیش از 50000 دلار استرالیا به یک نهاد سیاسی جلوگیری می کند. اما این توانایی اهدای این مبلغ را به هر بخش از یک حزب سازمان‌یافته در سطح ملی، چند تن از نامزدهای آن و حتی چند گروه لابی دلسوز مبهم می‌کند.

سقف موثر بیشتر از 1.6 میلیون دلار استرالیا در سال است. سقف هزینه برای یک حزب ملی 90 میلیون دلار استرالیا خواهد بود. این تقریبا در سطح پالمر است که در دستان او هم یک رکورد بود و هم یک دور زدن رای دهندگان. در این سقف کل، محدودیت 800000 دلار استرالیا برای هر کمپین هدفمند و حاشیه ای صندلی وجود دارد. استقلالی‌های "تیل" می‌گویند که همه تیم‌ها به بازنویسی نیاز دارند و ادعا می‌کنند که نسبت به آنها ناعادلانه است. نامزدهای حزب از هزینه های سراسری حزب خود، ترویج نام تجاری، سیاست ها و رهبری آن سود می برند.

همچنین، احزاب می توانند آن کمپین گسترده تر را با کمک های مالی متعدد از یک منبع تامین کنند، چیزی که مستقل ها نمی توانند. این نگرانی مشروع وجود دارد که قوانین نباید به طور مصنوعی از احزاب مستقر، در زمانی که سیاست احزاب در حال تغییر است، محافظت کند. گروه های لابی با سقف 11.25 میلیون دلاری "انتخابات" روبرو خواهند شد. بنابراین، باباهای قندی تیل‌ها می‌توانند با حمایت از آن‌ها برنامه‌های انتخاباتی پس‌زمینه انجام دهند.

گروه‌های ذینفع همچنان می‌توانند کمپین‌های منفرد نامحدودی را راه‌اندازی کنند، مشروط بر اینکه فقط منافع سیاستی خود را به جای تقویت یا حمله به احزاب یا نامزدها ترویج کنند. روی هم رفته، قوانین جدید بهتر از هیچ هستند، اگر دور از ایده آل باشند. اول، محدودیت ها بسیار سخاوتمندانه هستند. هیچ کس نمی خواهد احزاب از منابع محروم شوند. دموکراسی حزبی، میلیاردرهایی را که مستقیما در حال کمپین هستند شکست می‌دهد - مانند بلومبرگ و ماسک در ماشین‌های حزبی ایالات متحده، هر چند مورد تمسخر قرار گیرند، علاقه‌مندی مداوم به شهرت بلندمدت خود دارند.

هدایت کمک‌های مالی از طریق مهمانی‌ها، به روش استرالیایی، مانع از فساد می‌شود. همانطور که تجربه ایالات متحده نیز نشان می دهد، خرید یک سیاستمدار فردی که منفعت شخصی دارد، بسیار ساده تر است. قوانین جدید توانایی احزاب مستقر و دوستدار تجارت را برای اتکا به کمک های مالی بزرگ، از سوی شرکت ها یا اتحادیه ها، در بودجه کمپین خود کاهش می دهد. در مقابل، رژیم بودجه عمومی را به 5 دلار استرالیا به ازای هر رأی - یا 10 دلار استرالیا برای هر انتخاب کننده با توجه به رأی مجلس نمایندگان و سنا افزایش خواهد داد. علاوه بر این، احزاب (و نمایندگان مستقل مجلس) با تقلید از رویه دولتی، جریان دوم یارانه دریافت خواهند کرد.

در قالب کمک‌های «اداری» که بر اساس تعداد نمایندگان مجلس مشترک المنافع آنها پرداخت می‌شود. دوم، قوانین جدید بیش از حد پیچیده هستند. مسلما تنظیم جریان پول سخت است. اثرات بستر آب وجود دارد. بنابراین، برای مخلوط کردن استعاره ها، مقررات درگیر یک بازی موش و گربه است. اما این قوانین مغز من را بی حس می کند و من 30 سال را صرف مطالعه این منطقه کرده ام. احزاب، به ویژه احزاب کوچک یا جدید، به داوطلبان در سطح زمین متکی هستند. همه نمی توانند از عهده مشاوره حقوقی برآیند.

کمیسیون انتخابات به خوبی انجام خواهد داد که بر روی گام‌های نادرست بچه‌های کوچک تمرکز نکند، بلکه بر روی کمین‌های افراد مرفه و خوش‌خبر تمرکز کند. در نهایت، چرا دو سال تاخیر برای اجرایی شدن محدودیت ها و تعهدات جدید وجود دارد؟ توضیح رسمی این است که کمیسیون به زمان نیاز دارد تا پورتال افشای جدید را آماده کند و خود و دیگران را در مورد پیچیدگی های جدید آموزش دهد. با این حال، لازم نیست فرد خیلی بدبین باشد تا به انگیزه دیگری مشکوک شود.

احزاب بزرگ با دیدن پول‌های کلان راینهارت بر روی One Nation - و انفجار آن در نظرسنجی‌ها - زمان می‌خواهند تا به عقب برسند و خزانه‌های انتخاباتی خود را قبل از انتخابات اواخر سال 2027 یا اوایل سال 2028 پر کنند. همانطور که سنت آگوستین با کنایه گفت: "خداوندا مرا پاکیزه کن، هنوز نه." یکی از مواردی که باید مراقب آن بود، اثرات ناخواسته است. آیا پول های کلان فقط در قالب های دیگر ظاهر می شوند؟ پالمر، با محدودیت هایی که می تواند به حزب خود بدهد، ممکن است کمپین های اریب تری را مستقیما از طریق یک وسیله نقلیه شرکتی اجرا کند. اتحادیه‌ها و گروه‌های تجاری نیز ممکن است برای کمک به حزب کارگر و ائتلاف به صورت برهنه‌تر کمپین کنند.

ممکن است به نظر برسد که گروه‌های نجومی قانون را تحت فشار قرار می‌دهند. در نهایت، هیچ رژیم کاملی برای تنظیم پول در سیاست های انتخاباتی وجود ندارد. ارزش‌های صداقت، آرمان‌های برابری و آزادی سیاسی، و نیاز عمل‌گرایانه به منابع منصفانه احزاب، باید رعایت شوند. به عنوان بخشی از بازی موش و گربه، قوانین جدید به ناچار تا پایان دهه مورد بازنگری قرار خواهند گرفت. در ابتدا تحت Creative Commons توسط 360info™ منتشر شد.