مصاحبه - کارشناس هشدار می دهد که عقب نشینی ایالات متحده از همکاری های اقلیمی می تواند فشار مهاجرت را افزایش دهد

یک کارشناس آب و هوا هشدار داد که عقب نشینی ایالات متحده از همکاری بین المللی آب و هوا می تواند کشورهای آسیب پذیر را کمتر قادر به بازیابی از بلایای طبیعی کند و به طور بالقوه فشار مهاجرت را افزایش دهد که می تواند ایالات متحده را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

خورخه گاستلومندی، مدیر ارشد مرکز انعطاف پذیری آب و هوای شورای آتلانتیک، در نشست COP31 سازمان ملل متحد در آب و هوا در آنتالیا به آنادولو گفت که پیامدهای آن فراتر از از دست دادن حمایت مالی است.

او هشدار داد که وقتی یک کمک کننده بزرگ از همکاری در زمینه آب و هوا خارج می شود، می تواند واکنش بین المللی به بلایا را نیز تضعیف کند.

او گفت: «این همچنین بر نحوه ظاهر فرآیندهای بین‌المللی و نحوه پیروی سایر کشورها از آن تأثیر می‌گذارد.

گاستلومندی گفت که با حمایت کمتر بین المللی، کشورهای آسیب پذیر می توانند برای بهبودی از بلایا مبارزه کنند و فشار بر مردم برای ترک خانه هایشان افزایش یابد.

کشورهایی که از کمک خود خارج می شوند در نهایت ممکن است خود با عواقبی روبرو شوند. او گفت، برای مثال، ایالات متحده "ممکن است نیاز به دریافت مهاجرت بیشتری داشته باشد."

"این یک دایره کامل است. همه چیز به نوعی به هم متصل است."

گاستلومندی قبلا به عنوان مشاور ارشد و مذاکره کننده آب و هوا برای پرو خدمت می کرد، سرپرستی تیم مالی بین المللی آب و هوای حفاظت از طبیعت و مدیریت یک صندوق کربن در بانک جهانی را بر عهده داشت.

هشدار او در حالی است که واشنگتن به عقب نشینی از تعهدات بین المللی آب و هوا ادامه می دهد.

ایالات متحده در مارس 2025 از هیئت مدیره صندوق پاسخگویی به ضرر و زیان کنار رفت. این صندوق که در COP28 راه اندازی شد، به کشورهای در حال توسعه آسیب پذیر کمک می کند تا با تأثیرات آب و هوایی کنار بیایند.

بر اساس گزارش سازمان ملل، خروج این کشور از توافقنامه پاریس نیز در 27 ژانویه امسال اجرایی شد.

بر اساس گزارش مرکز نظارت بر جابجایی داخلی، که هر حرکت، از جمله جابجایی‌های مکرر را محاسبه می‌کند، بلایای مرتبط با آب‌وهوا باعث 27.2 میلیون جابجایی داخلی در سراسر جهان در سال 2025 شده است.

با این حال، بر اساس پنل بین دولتی تغییرات اقلیمی سازمان ملل، اکثر مهاجرت ها و جابجایی های مرتبط با آب و هوا در کشورهای آسیب دیده رخ می دهد. افرادی که از مرزهای بین المللی عبور می کنند عموما به کشورهای همسایه نقل مکان می کنند.

گاستلومندی در بیانیه ای در ماه اوت گفت که ال نینوی قوی می تواند آزمایش کند که آیا منابع مالی بین المللی آب و هوا می تواند به شوک های مختلف از سیل و خشکسالی گرفته تا ناامنی غذایی و شرایط اضطراری بهداشتی پاسخ دهد یا خیر.

وی در پاسخ به سوالی در آنتالیا که آیا سیستم مالی آماده است یا خیر، گفت که پاسخ نیاز به چیزی بیش از مذاکره برای میزان مشارکت کشورهای ثروتمند دارد.

او گفت که مذاکرات مالی آب و هوا بر "مقدار خاصی از پولی که کشورهای توسعه یافته قرار است به کشورهای در حال توسعه تحویل دهند" متمرکز است.

این برای مسائل، مسائل تاریخی مهم است، اما کافی نخواهد بود و هرگز کافی نخواهد بود زیرا چالش بسیار بزرگ است.»

وی به اقداماتی اشاره کرد که دولت ها می توانند برای کاهش آسیب پذیری خود در برابر بلایا انجام دهند، از جمله آماده سازی خدمات بهداشتی برای امواج گرما، تقویت زنجیره تامین مواد غذایی و ارتقاء زیرساخت های انرژی برای مقاومت در برابر آب و هوای شدید.

او گفت که این تصمیم‌ها از دولت‌ها می‌خواهد که "به طور استراتژیک فکر کنند که چگونه می‌خواهید به عنوان یک اقتصاد رقابتی و انعطاف‌پذیر باشید."

گاستلومندی گفت که تغییر روابط ژئوپلیتیکی همچنین نحوه مذاکره کشورها در نشست های آب و هوایی را تغییر می دهد.

او توضیح داد که دولت‌ها ممکن است در سرمایه‌گذاری فناوری یا تجارت مواد غذایی به دنبال شرکای باشند در حالی که با همان کشورها در زمینه‌های دیگر رقابت می‌کنند.

او گفت: «کشورها به دنبال فرصت‌هایی برای همکاری با برخی و در عین حال رقابت با همان افراد در حوزه‌های دیگر هستند.

COP31 از 9 تا 20 نوامبر در آنتالیا با ریاست ترکیه و رهبری مذاکرات استرالیا برگزار می شود.

اما گاستلومندی تاکید کرد که مسئولیت فراتر از نشست سران است.

دولت ها همچنین به سیاست های داخلی نیاز دارند که مشاغل را تشویق به سرمایه گذاری در کشاورزی، بهداشت، انرژی و زیرساخت ها کند.

او گفت: «در اینجا روندی وجود دارد که طی دو هفته آینده در آنتالیا شاهد آن خواهیم بود، اما در پایتخت کشورها نیز مسئولیتی وجود دارد که سیاست‌های درستی را برای مشارکت دادن بازیگران مختلف، از جمله بخش خصوصی، برای انجام کارهای بیشتری برای مردم و جوامع ارائه کنند.»