مطالعه اسرائیلی نشان می‌دهد که غذا خوردن با کسی که دوستش دارید می‌تواند به بدن شما در تنظیم قند خون کمک کند

می دانیم که بودن در کنار کسی که دوستش داریم می تواند احساس خوبی به ما بدهد. یک مطالعه جدید دلیل این امر را کشف می‌کند: به بدن کمک می‌کند بهتر کار کند. محققان قبلا نشان داده‌اند که افرادی که با هم زندگی می‌کنند یا در محل کار مشترکی زندگی می‌کنند، معمولا برنامه‌های خواب و بیداری، قرار گرفتن در معرض نور و عادات تماشای نمایشگر را اتخاذ می‌کنند. هم اتاقی‌ها، زوج‌های نزدیک یا تیم‌های اداری فشرده معمولا در طول رویدادهای مشترک بزرگ به طور همزمان با افزایش استرس، اضطراب یا حالات بد مواجه می‌شوند. اگر یک نفر در اتاقی پر از دوستان نزدیک یا اعضای خانواده خمیازه می‌کشد، چند نفر دیگر اغلب مدت کوتاهی بعد خمیازه می‌کشند.

حتی سگ ها که حیوانات بارکش هستند این کار را انجام می دهند. این یک پاسخ عصبی غیرارادی است که به ارتباطات همدلانه گره خورده است و فعالیت نورون ها را در مغز منعکس می کند. و افرادی که در یک خانه زندگی می کنند اغلب گزارش می دهند که برنامه غذایی مشابهی دارند، غذاهای یکسان می خورند، و حتی عادات حمام هماهنگ را تجربه می کنند. اکنون، محققان دانشگاه عبری اورشلیم (HUJI) و مرکز پزشکی شبا در تل هاشومر ارتباط فیزیولوژیکی دیگری پیدا کرده اند - گلوکز خون بعد از غذا در مقایسه با صرف غذا در کنار هم کمتر است.

پس از همان وعده غذایی استاندارد شده کربوهیدرات، شرکت‌کنندگان در شرایط اجتماعی افزایش گلوکز کوچک‌تری داشتند و گلوکز را سریع‌تر بازیابی کردند. آنها آن را در مجله معتبر Science Advances تحت عنوان «فیزیولوژی اجتماعی: هموستاز انسان در نزدیکی اجتماعی کارآمدتر است» منتشر کردند. این تحقیق توسط پروفسور HUJI شیر آتزیل و دانشجوی دکترای او مونیا ماسالها به همراه دکتر شای فوکس از شبا رهبری شد.

آنها و شش دانش آموز در آزمایشگاه او به مدت سه سال روی این پروژه کار کردند. آنها این اصل را "فیزیولوژی اجتماعی" می نامند: بدن انسان در حضور شرکای اجتماعی خود را به طور مؤثرتری تنظیم می کند. آتزیل به The Jerusalem Post گفت: «ما بدن را به عنوان یک سیستم منزوی می‌دانستیم که خود را تنظیم می‌کند. یافته‌های ما نشان می‌دهد که فیزیولوژی انسان ذاتا اجتماعی است. نزدیک بودن به کسی که دوستش دارید، انرژی فیزیکی را که بدن برای تنظیم خود صرف می‌کند، کاهش می‌دهد.

این به ما یک مزیت متابولیک مستقیم از با هم بودن می دهد و یک دلیل اصلی تکاملی را نشان می دهد که چرا انسان ها در وهله اول پیوند برقرار می کنند: بدن ما با هم بهتر کار می کند.» آنها در مقاله خود خاطرنشان کردند: «این کشف دو مفهوم کلیدی دارد. اولین مورد به تکامل مربوط می شود. اگرچه تئوری دلبستگی و علوم اعصاب اجتماعی بینش‌های ارزشمندی در مورد چگونگی شکل‌گیری و حفظ روابط نزدیک ارائه کرده‌اند، اما یک پارادوکس اصلی را حل نمی‌کنند. چرا حیوانات اجتماعی انگیزه دارند تا تلاش‌های شناختی و فیزیکی قابل توجهی را سرمایه‌گذاری کنند و خطرات رقابت، درگیری و پرخاشگری را بپذیرند.

ازge در تعاملات اجتماعی؟… پرداختن به این اختلاف مستلزم شناسایی دستاوردهای فوری است که تعامل اجتماعی را در لحظه ارزشمند می کند، اما می تواند در فواید تناسب اندام بلندمدت نیز جمع شود. هیچ کس دیگری آن را مطالعه نکرده است.» مزایای نزدیکی اجتماعی این آزمایش شامل یک آزمایش استاندارد شده کربوهیدرات- وعده غذایی بود که در آن شرکت کنندگان 50 گرم کربوهیدرات موجود در 102 گرم نان استاندارد شده گندم سفید مصرف کردند.

سطح گلوکز آنها پس از خوردن غذا در مدت 120 دقیقه نمونه برداری شد. نزدیکی اجتماعی همچنین تنظیم دما را در هنگام قرار گرفتن در معرض سرما بهبود بخشید و پاسخ استرس را در بزرگسالان و نوزادان کاهش داد. این مزایا حتی بدون لمس فیزیکی ظاهر شد و با کاهش استرس توضیح داده نشد.

در آزمایش‌های از پیش ثبت‌شده، شواهد نشان می‌دهد که فیزیولوژی اجتماعی یک اصل کلی فیزیولوژی انسان است. در زمانی که تنظیم قند خون یک نگرانی رو به رشد سلامت جهانی است، یافته‌ها نشان می‌دهند که سلامت متابولیک ممکن است نه تنها بر اساس آنچه در بشقاب است، بلکه بر اساس افرادی که پشت میز هستند شکل بگیرد.

"روابط ما نقش بیولوژیکی فعالی در سلامت جسمانی ما دارد." این تحقیق که توسط کمک هزینه شروع شورای تحقیقات اروپا به آتزیل اعطا شد، حمایت شد، راه جدیدی برای درک ارتباط انسانی ارائه می دهد. روابط ممکن است نه تنها از زندگی عاطفی ما حمایت کند. آنها ممکن است به تنظیم اساسی ترین سیستم های بدن کمک کنند. محققان تاکید کردند که نزدیکی اجتماعی جایگزین مراقبت های پزشکی، تغذیه یا ورزش نیست.

اما این مطالعه به یک عامل قدرتمند و نادیده گرفته شده در سلامت اشاره می‌کند: افرادی که در کنار ما هستند. او مدرک لیسانس خود را در زیست شناسی و مدرک کارشناسی ارشد خود را در روان زیست شناسی از دانشگاه تل آویو دریافت کرد، سپس دکترای خود را در دانشگاه بار-ایلان و کار فوق دکتری خود را در علوم اعصاب در دانشگاه هاروارد به دست آورد.

چارچوب نظری برای درک فرآیندهای عصبی و رفتاری که پایه‌های پیوندهای انسانی و پیامدهای رشدی آن‌ها را تشکیل می‌دهند. آتزیل به یاد می‌آورد: «برای آزمایش‌ها، ما از اتاقی در آزمایشگاه خود استفاده کردیم که شبیه اتاق نشیمن است. همه آنها به الکترود متصل بودند. آنها مجبور نبودند کنار هم بنشینند. ما به آنها اجازه دادیم هر کاری می‌خواهند انجام دهند. "من فکر می کردم لمس می تواند یک شاخص قوی باشد، اما اینطور نبود." میانگین تغییر در سطح گلوکز 23٪ بود. "به طور کلی، این یک اثر قابل توجه بود، اما تنوع زیادی وجود داشت. برخی از آنها فواید زیادی داشتند، در حالی که برخی دیگر بسیار کمتر بودند.

حالا نمی توانم بگویم چه چیزی باعث این اختلافات شده است.» او ادامه داد: «هیچ تفاوتی بین زن و مرد وجود نداشت. ما سن، جنسیت، شاخص توده بدن، سلامت متابولیک، میزان لمس آنها، سطح استرس و موارد دیگر را کنترل کردیم. ما به دنبال قوی‌ترین شرکای ارتباطی و مادران و کودکان بودیم. "مطالعه مقدماتی است، و چیزهای بیشتری برای یادگیری وجود دارد. قدم بعدی ما مطالعه خواهر و برادرها و غریبه‌ها خواهد بود." آتزیل در پاسخ به این سوال که فکر می‌کند واقعا باعث بهبود سطح گلوکز می‌شود، پیشنهاد کرد: "من فکر می‌کنم این مغز است که مهم‌ترین کارش حفظ و کارکرد بدن است.

یک نوزاد به مراقبان وابسته است و نمی تواند به تنهایی غذا بخورد. "به تدریج، همانطور که آنها بزرگتر می شوند، مغز آنها با پیوندهای انسانی نزدیک رشد می کند. حتی لازم نیست والدینش باشند. هر کسی که با حساسیت و ورودی مثبت از یک نوزاد مراقبت می کند، بر کودک تأثیر می گذارد که یاد می گیرد بدن خود را از طریق تعامل اجتماعی تنظیم کند." تحقیق کنید.

او در پاسخ به این سوال که آیا این یافته‌ها پیامدهایی برای افراد مسن‌تر که به تنهایی غذا می‌خورند، بیماران بیمارستانی، افرادی که تنها زندگی می‌کنند یا افرادی که در خانه‌های سالمندان زندگی می‌کنند، دارد، گفت: "ممکن است فیزیولوژی اجتماعی تأثیر واقعی داشته باشد. باید مورد مطالعه قرار گیرد."