مطالعه دانشگاه دانمارک کلیشه‌های یهودستیزی را در رمان‌های آگاتا کریستی بررسی می‌کند

مطالعه جدیدی که در مجله دانشگاهی Nordisk Judaistik ("مطالعات یهودی اسکاندیناوی") منتشر شده است، حضور مکرر شخصیت های یهودی و اشعار یهودی ستیزانه را در داستان پلیسی آگاتا کریستی بررسی می کند. این مطالعه توسط سوفی لنه باک، مورخ دانشگاه کپنهاگ، با عنوان "Whodunit?" نوشته شده است. یهودی ستیزی به عنوان یک ابزار ادبی در آثار کارآگاهی آگاتا کریستی، بررسی می کند که چگونه یهودی ستیزی به عنوان یک ابزار ادبی عمدی عمل می کند و نه صرفا منعکس کننده نگرش های بی ضرر آن دوره. این مطالعه بخشی از پروژه تحقیقاتی باک، کد و توطئه است:

یهودی ستیزی در دانمارک پس از سال 1945، که به بررسی چگونگی ادامه ایده های یهودی ستیزانه در دوره پس از هولوکاست می پردازد. چگونه فرهنگ های حافظه در حال بازتولید تعصبات کلاسیک هستند. در مورد اینکه چگونه نسل‌هایی که در فرهنگ‌های حافظه شکل گرفته‌اند توسط هولوکاست رشد کرده‌اند، تعصب‌های کلاسیک را بازتولید می‌کنند.

او خاطرنشان کرد که در حالی که تحقیقات در مورد یهودی ستیزی پس از سال 1945 عمدتا بر افراط های سیاسی متمرکز شده است، هنوز نیاز به بررسی فرهنگ عامه و سرگرمی وجود دارد که در آن مخاطبان ممکن است به ویژه در معرض خطر قرار گیرند. این مطالعه با بررسی آثار کریستی خاطرنشان می کند که از 70 کتاب، از جمله 66 رمان پلیسی، شخصیت های یهودی با هفت متن به اندازه کافی برای 23 اثر کاملا عمیق ظاهر می شوند. تحلیل باک، با پرداختن به دفاع رایج مبنی بر اینکه کار کریستی باید صرفا در چارچوب تاریخی آن خوانده شود، زمانی که تعصبات یهودی ستیزانه از نظر اجتماعی قابل قبول بودند.

این سه سطح تفسیری متمایز برای تعیین نحوه عملکرد اظهارات ضد یهودی است. در سطح اول، پیش داوری ها بر اساس قراردادهای ژانر به عنوان شاه ماهی قرمز برای منحرف کردن توجه خوانندگان از سرنخ های واقعی که منجر به حل قتل و شناسایی مقصر واقعی می شود، مورد استفاده قرار گرفت. در سطح دوم، کریستی بیانیه های بیگانه هراسانه یا تعصب آمیز خود را در بیانیه های تخیلی قرار داد. تنگ نظری، حرمت شکنی، یا موقعیت اجتماعی، اگرچه این اظهارات به ندرت در روایت به چالش کشیده می شد. در سطح سوم، جایی که اظهارات یهودی ستیزانه ظاهر می شود.

بدون یک راوی دانای کل یا انتساب شخصیت خاص، باک به کلیشه های تعبیه شده و بالقوه ناخودآگاه متعلق به خود نویسنده اشاره می کند و بینشی را در زمینه فرهنگی-تاریخی فراهم می کند. باک با درگیر شدن با این موضوع که آیا این تصویرها به تدریج با رشد آگاهی از سوسیالیسم ملی ناپدید شدند، متون خاص را در سراسر یک ادعای تاریخی-تاریخی شناختی آزمایشی و زمانی بررسی می کند. کاریکاتورهای مورد استفاده در آثار اولیه کریستی در آثار اولیه کریستی، مانند ماجرای اسرارآمیز در استایلز (1921) و خطر در پایان خانه (1932)، شخصیت های یهودی مانند

همانطور که دکتر بوئرستین و جیم لازاروس با توصیفات فیزیکی و تداعی‌های مالی برجسته مشخص می‌شوند که آنها را به عنوان افراد خارجی و مظنون معرفی می‌کند. باک گفت که "کریستی اغلب از شخصیت‌های یهودی به عنوان شاه ماهی قرمز استفاده می‌کند. خوانندگان باید به آنها مشکوک شوند، فقط در پایان کشف می‌کنند که شخص دیگری مرتکب جرم شده است. اما این مکانیسم تنها در صورتی کار می‌کند که خوانندگان از قبل با این شخصیت‌ها ارتباط منفی داشته باشند." یا خارجی

این بین آن‌ها و شخصیت‌های دیگر فاصله‌ای ایجاد می‌کند و این فاصله برای نقشی که در داستان بازی می‌کنند ضروری است.» باک با تکیه بر تحقیقات روان‌شناختی اجتماعی در رابطه با گرمی و شایستگی، استدلال می‌کند که این چهره‌ها مظهر کلیشه‌های یهودی‌ستیز دوسوگرا هستند که به‌عنوان سرد، متکبر، و بیش از حد نگران پول و در عین حال به شدت به حسادت تاریخ‌گرایانه پرداخته می‌شوند. تحلیل باک تأکید می‌کند که اغلب با این استدلال که با آگاه شدن کریستی از پیامدهای ناسیونال سوسیالیسم، این تصویرها کم‌اهمیت جلوه می‌دهند.

باک با به چالش کشیدن فرض وقفه پس از جنگ، به این نکته اشاره می کند که شخصیت های صریح یهودی عمدتا پس از جنگ جهانی دوم ناپدید شدند، با این حال نوشته کریستی همچنان حاوی یک کاریکاتور مشکل ساز است. تصاویر

در عوض، کلیشه‌ها غیرمستقیم‌تر و کدگذاری‌شده‌تر شدند.» باک گفت. نمونه‌ها عبارتند از خیاطی خانم آلفرژ در توخالی (1946) که با صدای روایی به عنوان یک یهودی کوچولوی بدجنس معرفی می‌شود و بدخواه، مبتذل، و با صدای بلند به تصویر کشیده می‌شود، با توصیفی فیزیکی که بینی کلفتی را برجسته می‌کند. نمونه دیگر، آشپز آلمانی آسیب دیده A Murvi M. (1950) که علیرغم اینکه به صراحت از او به عنوان یهودی نام برده نمی شود، از طریق نشانگرهای رمزگذاری شده پوست زرد و موهای تیره به تصویر کشیده می شود در حالی که مورد تمسخر، ظلم و تمسخر دائمی او قرار می گیرد.

r house.Bak گفت: "هیچ کس در رمان میتزی را دوست ندارد و گفته می شود که او از پارانویا رنج می برد و حتی ممکن است در رنجی که در وطن خود تجربه کرده اغراق کند. در نتیجه، شخصیت های دیگر او را غیرقابل اعتماد، ناسپاس و اساسا مضحک نشان می دهند. این یک کاریکاتور وحشیانه است.

من معتقدم کریستی او را به عنوان یک شخصیت کمیک در نظر گرفته است، اما این تصویر را کمتر مشکل ساز نمی کند.» باک ادعا می کند که یهودی ستیزی پس از سال 1945 به جای ناپدید شدن مستقیم، رمزی، غیرمستقیم و طعنه آمیز شد. او اشاره می کند که این زبان رمزی متکی بر نکات متنی ظریف، مانند منشاء خارجی، لهجه های آلمانی، ترس از لهجه آلمانی و ترس از نشانه های سابق است. شخصیت‌های یهودی، جایی که موضوع تحقیر هرگز صریحا به عنوان یهودی نامگذاری نشده است، و از خوانندگان می‌خواهد تا رمزگشایی‌های زیرین را رمزگشایی کنند.

یافته‌های خود را با بررسی چگونگی تداوم این متون در طول نسل‌ها از طریق شیوه‌های انتشار بین‌المللی بیان می‌کند. او استدلال می‌کند که در حالی که این تعصب در نوشته‌های بعدی ظریف‌تر شد، خود سوگیری ادامه پیدا کرد زیرا چندین دهه تجدید چاپ و ترجمه عبارت اصلی را به کلمه حفظ کردند. برای حمایت از این ادعا، این مطالعه تاریخ انتشار ترجمه‌های دانمارکی را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که ناشران توصیف‌ها و ارجاعات یهودی‌ستیز اصلی را در سراسر چندین چاپ مجدد که شامل چندین دهه تضاد و تضاد فیلم مدرن است، حفظ کرده‌اند.

به طور کامل پیشینه یهودی شخصیت‌ها را حذف یا بی‌تأکید کرد، و ثابت کرد که نشانگرهای صریح هرگز برای طرح‌های روایی ضروری نبوده‌اند. باک با رد این تصور که این عناصر را می‌توان صرفا تنبلی یا تلاش‌های بی‌ضرر برای تسکین کمیک توجیه کرد، به پایان می‌رساند. اشاره می‌کند که اگرچه بازسازی مقاصد روان‌شناختی دقیق نویسنده دشوار است، اما عامل تعیین‌کننده تأثیر احساسی محسوس بر خوانندگانی است که این نکات درونی را جذب می‌کنند.

تایپ بدون چالش آگاهانه ادامه مطالعه سوفی لنه باک را اینجا بخوانید.