مطالعه موش سرنخ‌هایی را برای روش جدید احتمالی برای کاهش آلزایمر ارائه می‌کند

ژن مرتبط با بیماری آلزایمر دارای آسیب‌پذیری‌هایی است که به طور موثر اطمینان حاصل می‌کند که سلول‌های ایمنی مغز از تجمع پروتئین‌های مضر جلوگیری می‌کنند. بر اساس مطالعه اخیر روی موش، این کشف به محققان یک هدف جدید بالقوه برای کاهش سرعت این بیماری از طریق درمان های مرتبط با ژن ارائه می دهد.

جان لوکنز، مدیر مرکز تحقیقات ترجمه خانواده هریسون دانشگاه ویرجینیا در زمینه آلزایمر و بیماری‌های عصبی، به نیوزویک گفت که ژن CASS4 قبلا به‌عنوان یک ژن اصلی خطر آلزایمر شناسایی شده بود، اما دانشمندان درباره تأثیر آن بر سلامت مغز در کل اطلاعات کمی داشتند.

لوکنز گفت: «کار ما نشان می‌دهد که CASS4 به فعال کردن میکروگلیاها کمک می‌کند تا دارای توده‌های آمیلوئید بتا عصبی سمی باشند و حذف آن منجر به تشدید گسترش پلاک آمیلوئید، آسیب به نورون‌ها و زوال شناختی می‌شود.»

این یافته‌ها اولیه هستند و از موش‌های آزمایشگاهی می‌آیند، به این معنی که مشخص نیست که آیا هدف قرار دادن CASS4 می‌تواند همان اثرات را در افراد، به‌ویژه آنهایی که در مراحل اولیه شروع بیماری هستند، داشته باشد یا خیر. اما محققان می‌گویند درک چگونگی تعامل این ژن با میکروگلیا، سلول‌های ایمنی ساکن مغز که مسئول پاکسازی مواد زائد هستند، می‌تواند به رویکردهای جدیدی برای محدود کردن پیشرفت آلزایمر اشاره کند.

بیماری آلزایمر با تجمع پلاک های چسبنده آمیلوئید بتا در مغز همراه با پیچ و تاب پروتئین های تاو مرتبط است. تحقیقات به طور فزاینده ای میکروگلیا را در نحوه واکنش مغز به این آسیب نقش دارد.

هنگامی که میکروگلیا به درستی کار می کند، می تواند موانع محافظتی در اطراف پلاک های آمیلوئید بتا ایجاد کند و آنها را فشرده کند و به کاهش آسیب احتمالی آنها در نواحی اطراف کمک کند.

تیم تحقیقاتی مستقر در ویرجینیا، به رهبری لوکنز، CASS4 را پس از مطالعات متعدد که آن را به عنوان یک عامل خطر آلزایمر شناسایی کردند، بررسی کردند. آنها دریافتند که این ژن به تنظیم میکروگلیا و پاسخ آنها به پلاک های مضر کمک می کند.

هنگامی که CASS4 در موش ها مختل شد، میکروگلیا در محتوی و فشرده سازی آمیلوئید بتا مؤثر نبود. پلاک‌ها با شدت بیشتری پخش می‌شوند، آمیلوئید تجمع می‌یابد، نورون‌ها آسیب می‌بینند و حیوانات به سرعت دچار زوال شناختی می‌شوند.

از دست دادن CASS4 همچنین باعث ایجاد تغییرات گسترده تری در فعالیت ژن شد که به گفته محققان ممکن است پیامدهایی برای سایر بیماری های عصبی مانند بیماری پارکینسون داشته باشد.

آدی والش، نویسنده اول این مطالعه، به نیوزویک گفت: «این یافته‌ها مهم هستند زیرا به ما بینش جدیدی در مورد نحوه عملکرد این ژن خطر ابتلا به بیماری آلزایمر در مغز می‌دهند و نشان می‌دهند که CASS4 ممکن است به طور معمول به میکروگلیا کمک کند تا به آسیب‌شناسی آمیلوئید پاسخ دهد.»

محققان بر این باورند که درمان‌هایی که برای تقویت فعالیت CASS4 در میکروگلیا طراحی شده‌اند، در نهایت می‌توانند راه دیگری برای محدود کردن پیشرفت آلزایمر ارائه دهند.

لوکنز گفت: «این کار نشان می‌دهد که درمان‌هایی که عملکرد CASS4 را در میکروگلیا ارتقا می‌دهند، می‌توانند یک استراتژی جدید برای محدود کردن پیشرفت بیماری آلزایمر ارائه دهند.

تیم او همچنین می‌خواهد تعیین کند که آیا CASS4 در بیماری پارکینسون، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) یا بیماری لو گهریگ و مولتیپل اسکلروزیس نقش دارد یا خیر. لوکنز گفت که محققان علاقه مند به همکاری با همکاران در مؤسسه منینگ UVA برای توسعه داروهای هدف‌گیری CASS4 هستند که در نهایت می‌توانند در آزمایش‌های بالینی مورد بررسی قرار گیرند.

با این حال، کارشناسان مستقل هشدار دادند که شواهد بدست آمده از موش‌ها تنها گامی اولیه برای درمان احتمالی است.

دکتر جیمز بیتمن، متخصص مغز و اعصاب رفتاری، به نیوزویک گفت: «وقتی این ژن، CASS4، به طور تجربی در موش‌ها از بین می‌رود، منجر به آبشاری از تغییرات بیولوژیکی می‌شود که منجر به میکروگلیا معیوب و اختلال در پاکسازی پلاک آمیلوئید می‌شود. یادآوری این نکته مهم است که یافته‌های پیش بالینی گام‌های مهم و حیاتی در توسعه درمان‌های جدید هستند، اما تعداد یافته‌های امیدوارکننده در مدل‌های پیش بالینی بسیار بیشتر از توسعه موفقیت‌آمیز درمان‌ها است.

متخصص آلزایمر افزود: «این ممکن است منجر به درمان‌های جدید شود، اما بین این یافته‌های مهم و احتمال احتمالی مسیر طولانی وجود دارد».

لوکنز، جی.آر.، والش، ای.ای و همکاران. (2026). عامل خطر ژنتیکی آلزایمر CASS4 بیولوژی چسبندگی کانونی میکروگلیال و آمیلوئیدوز را کنترل می کند. مجله پزشکی تجربی . https://doi.org/10.1084/jem.20260104.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و پل دانلی.