مطالعه نشان می دهد که بومیان باستانی در نیومکزیکو در 23000 سال پیش تغییرات شدید آب و هوایی را تجربه کردند.

یک مطالعه جدید نشان می دهد که برخی از اولین مردم آمریکای شمالی در اوج آخرین عصر یخبندان تغییرات شدید آب و هوایی را تجربه کردند.

محققان گرده‌های باستانی محصور شده در صخره‌ها را در پارک ملی وایت سندز در نیومکزیکو مورد مطالعه قرار دادند که محل باستان‌شناسی است که تصور می‌شود قدیمی‌ترین ردپای انسان در قاره آمریکا را در خود جای داده است. محققان قبلا قدمت این ردپاها را به حدود 21000 تا 23000 سال پیش تعیین کردند، اگرچه سن آنها موضوع برخی از بحث های علمی است زیرا آنها به طور قابل توجهی قدیمی تر از سایر مکان های بومی در قاره آمریکا هستند.

یافته‌های جدید که چهارشنبه (14 اکتبر) در مجله Science Advances منتشر شد، نشان می‌دهد که انسان‌ها پس از گرم شدن دما همچنان از ماسه‌های سفید استفاده می‌کنند و در نتیجه شاهد تغییرات سریع مناظر در سردترین دوره آخرین عصر یخبندان، معروف به آخرین حداکثر یخبندان (26500 تا 19000 سال پیش) بوده‌اند. کاتلین اسپرینگر، یکی از نویسندگان این مطالعه، زمین شناس پژوهشی در سازمان زمین شناسی ایالات متحده، در بیانیه ای گفت: «قابل توجه است که انسان های اولیه در منطقه شاهد در زمان واقعی یک محیط به سرعت در حال تغییر بودند که در طول زندگی انسان قابل تشخیص است - این واقعا محل تفکر است.

ردپای ماسه‌های سفید نشان می‌دهد که مردم آسیا از طریق منطقه اطراف تنگه برینگ خیلی زودتر از آنچه دانشمندان در ابتدا تصور می‌کردند به قاره آمریکا رسیده‌اند و این فرض دیرینه مبنی بر اینکه انسان‌ها در حدود 13000 سال پیش به این قاره رسیده‌اند را به چالش می‌کشد. در حالی که برخی از دانشمندان روش های مورد استفاده برای تاریخ گذاری ردپاها را مورد مناقشه قرار داده اند، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد قدمت آنها حدود 23000 سال است.

ماسه های سفید حاوی ردپاهایی از دوره های زمانی مختلف است، از جمله رد پای یک مراقب و یک کودک نوپا که 10000 سال پیش در آنجا بودند. در طول هزاران سال، مردم در سراسر مناظر نیومکزیکو در کنار حیوانات نمادین عصر یخبندان، از جمله ماموت‌ها و تنبل‌های زمینی غول‌پیکر حرکت کردند. محققان همچنین علائم کشش سورتمه مانند را در کنار ردپاهای باستانی در White Sands کشف کرده‌اند که شواهدی برای نوعی تراووا - یک قاب چوبی ساخته شده از دو تیر به هم چسبیده - که مردم احتمالا برای حمل کالا از آن استفاده می‌کردند، ارائه کردند.

با نگاهی به گرده های باستانی برای مطالعه جدید، محققان می توانند استنباط کنند که چه گیاهانی در هزاره های زمانی که انسان ها در این منطقه زندگی می کردند، رشد کرده اند. نمونه‌های سنگ این سایت همچنین حاوی موم‌هایی از برگ‌های گیاه، لیپیدهای غشایی از باکتری‌ها و سایر مولکول‌های آلی بود که به محققان در درک بهتر شرایط محیطی آن زمان کمک کرد.

این تجزیه و تحلیل نشان داد که حدود 24200 سال پیش، شن‌های سفید دریاچه‌ای بزرگ داشت و کوه‌های اطراف آن پوشیده از درختان مخروطی (کاج، ابیس و پیسیا) بود. بر اساس این بیانیه، در طی دو هزار سال بعد، دما افزایش یافت، دریاچه شروع به کوچک شدن کرد و درختان مخروطی با درختان بلوط (Quercus) و درمنه جایگزین شدند.

داستان های مرتبط

مجسمه اینویت: حکاکی 700 ساله بومی از یک اروپایی که یک قرن قبل از کلمب ساخته شده است.

نیل پرایس باستان شناس درباره پادشاهان دریا، جادوگران و سامی که در عصر وایکینگ ها می زیسته اند: «این به ما نگاهی اجمالی به نوع متفاوتی از زندگی وایکینگ ها می دهد».

مطالعه جدید نشان می دهد مصریان باستان خدمتگزاران فراعنه را قربانی می کردند تا بتوانند در زندگی پس از مرگ به خدمت پادشاه خود ادامه دهند.

سالی رینولدز، یکی از نویسندگان این مطالعه، دیرین انسان شناس در دانشگاه بورنموث در بریتانیا، در بیانیه ای گفت: در طول این دوره های تغییر، مردم به بازدید و زندگی در این منطقه ادامه دادند. رسوبات حاوی ردپای آنها به ما نشان می دهد که محیط آنها به طور قابل توجهی در طول عمر انسان تغییر کرده است.

محققان حدس می زنند که مردم ممکن است در زمان های مختلف به White Sands بازگشته باشند تا از تغییر آب و هوا بهره مند شوند، زیرا یک دریاچه در حال کوچک شدن به طور بالقوه غلظت بیشتری از حیوانات و گیاهان را فراهم می کند. با این حال، در حالی که ردپاها نشان می دهد که انسان ها در آن حضور داشته اند، اطلاعات کمی در مورد رفتار آنها نشان می دهد.

رینولدز گفت: «ردپاها تصویری از افرادی که بیش از 20000 سال پیش در آنجا زندگی می کردند به ما می دهد. "اما آنها فیلمی مداوم از زندگی آنها نیستند. آنها فریم های جداگانه ای هستند - لحظاتی را نشان می دهند که انسان ها، گل و لای، آب و شانس در کنار هم قرار گرفتند."