مطالعه نشان می دهد که بی اعتمادی به رسانه ها و دادگاه ها می تواند باعث عقب نشینی دموکراتیک شود

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تشخیص عقب نشینی دموکراتیک می تواند دشوار باشد.

به همین دلیل است که اکثر شهروندان برای شناسایی و افزایش آگاهی نسبت به اقداماتی که دموکراسی را بر هم می زند، به محققان، گزارشگران و سایر نهادهای نظارتی شخص ثالث متکی هستند. در حالی که این گروه‌ها به اقدامات دولت توجه می‌کنند، وقتی به کسانی که نور را هدایت می‌کنند بی‌اعتماد می‌شوند چه اتفاقی می‌افتد؟

یک مطالعه جدید منتشر شده در Political Science Research & Methods نشان می‌دهد که وقتی یک نهاد نظارتی مورد مناقشه قرار می‌گیرد، افراد ممکن است به هدف پشت انتقادات شک کنند، بنابراین به طور بالقوه امکان عقب‌نشینی دموکراتیک را فراهم می‌کنند.

دانشمندان علوم سیاسی، رابرت گولوتی، دانشیار، و ژائوتیان لو، استادیار دانشگاه شیکاگو، می‌خواستند بررسی کنند که چرا به نظر می‌رسد هشدارهای نهادهای نظارتی همیشه باعث اقدامات اصلاحی نمی‌شود. برای بررسی این موضوع، محققان یک مدل تئوری بازی با سه بازیکن ایجاد کردند: شهروندان، متصدیان و نهادهای نظارتی. در این مدل از پاسخگویی انتخاباتی، یک شهروند ممکن است رئیس فعلی را برکنار کند، بنابراین از اقداماتی که دموکراسی را زیر و رو می‌کند، بازدارد.

سپس، تیم عنصر عدم قطعیت را معرفی کرد. چه چیزی به عنوان عقبگرد به حساب می آید؟

وقتی شهروندان از یک مناقشه می شنوند، هنوز باید تصمیم بگیرند که آیا دلایل کافی برای اقدام وجود دارد یا خیر. این انتخاب زمانی دشوارتر می‌شود که انتخاب‌های سیاسی یا لفاظی‌های بحث‌برانگیز مبهم باشند – آیا براندازانه و شایسته حذف هستند یا غیرمخرب‌کننده و قابل توجیه؟

لو توضیح داد: «یک اقدام غیر خرابکارانه در واقع به شهروندان آسیب نمی رساند، اما در عین حال به اندازه اقدام پاک قابل تشخیص نیست. "این یک اقدام در منطقه خاکستری است."

این مدل بر دو روش تأکید می کند که ممکن است عقب نشینی آشکار نباشد.

اولین مورد، عقب نشینی از طریق پنهان کاری است: گرفتن قدرت ممکن است مورد توجه قرار نگیرد و فساد ممکن است تا زمانی که کشف نشود، شناسایی نشود. یکی از نمونه ها رسوایی واترگیت رئیس جمهور ریچارد نیکسون است که به استعفای وی انجامید.

شکل دوم عقب نشینی غیر آشکار تحت پوشش یک بهانه است: شهروندان باید نسبت به رفتارهای مشکوک آگاه شوند و همچنین معتقد باشند که اتهامات دقیق هستند. دومی کار دشواری است، هم به این دلیل که ارزیابی تنزل نهادی ممکن است سخت باشد و هم به این دلیل که افراد ممکن است به گروه نظارتی که انتقاد را صادر می کنند، بی اعتماد باشند.

به عبارت دیگر، ادعای سیاستمداران مبنی بر «اخبار جعلی» ممکن است باعث عدم اقدام مردم شود.

هنگامی که نظارت توسط رئیس فعلی مورد اعتراض قرار می گیرد، رای دهندگان از این انتقاد برای تصمیم گیری در مورد بدخواه بودن نهاد نظارت استفاده می کنند. این یک معضل استراتژیک برای گروه‌هایی ایجاد می‌کند که سیاستمداران را مانند رسانه‌ها یا دادگاه‌ها در تصمیم‌گیری درباره نحوه یا زمان هشدار دادن به شهروندان در مورد رفتارهای خاص، مسئول می‌دانند.

به گفته گولوتی، نهادهای نظارتی مسئول تر، هنگام انتقاد از سیاستمداران فعلی برای حفظ اعتبار، محتاط تر هستند. این مشکل ایجاد می کند.

گولوتی گفت: "اگر شما یک شهروند یا یک رای دهنده هستید و انتقاد می شنوید، چه کسی احتمالا چنین سیگنالی را ارسال می کند؟ نوع نظارتی که برای جلب رئیس جمهور انجام می شود." "بنابراین، شما در نهایت بیشتر در مورد این واقعیت می آموزید که این افراد برای دستیابی به [مسئول فعلی] تلاش می کنند تا در مورد خود انتقادات. ما آن را اثر اخبار جعلی می نامیم."

در این مقاله، محققان موارد نظارت مؤثر و ناکارآمد را با تأثیراتی که بر رفتار متصدی، یادگیری رأی دهندگان و نوع عقبگردی که رخ می دهد، تشخیص می دهند.

هنگامی که نظارت مؤثر باشد، انتقاد حذف را تضمین می کند، بنابراین از اقداماتی که می توانند با براندازی اشتباه گرفته شوند، جلوگیری می کند. با این حال، وقتی نظارت ناکارآمد باشد، هشدارها به شهروندان نادیده گرفته می‌شود، متصدی کار بی‌انضباط است و متصدی اقداماتی را انجام می‌دهد که ممکن است با خرابکاری اشتباه گرفته شود.

این شکست ناشی از تقاضاهای دوگانه در مورد نظارت است: گروه های پاسخگویی باید تصمیم بگیرند که آیا یک اقدام برای گرفتن قدرت است یا خیر و همچنین به گونه ای عمل کنند که اطمینان حاصل شود که انتقادات آنها قابل قبول است.

از دیدگاه یک شهروند، انتقاد به نسبت بیشتر از سوی یک نهاد نظارتی بدخواه صورت می گیرد. بنابراین، یک نهاد نظارتی مسئول و غیر مخرب ممکن است محتاطانه عمل کند و قبل از صدور انتقاد، به شواهد قوی‌تری از براندازی نیاز داشته باشد.

با هم، احتیاط و اثرات اخبار جعلی، نهاد ناظر را بر علیه خود می کند. در تلاش برای تطبیق برای جلوگیری از به صدا درآوردن هشدارهای دروغین، هر انتقادی می تواند مانند یک شکار جادوگر به نظر برسد.

در حالت ایده‌آل، شهروندان مدیران فعلی را در قبال رفتارهای عقب‌نشینی که توسط نهادهای نظارتی شناسایی شده‌اند، مسئول می‌دانند. اما زمانی که سیاستمداران درگیر اقداماتی می‌شوند که اگرچه براندازانه نیستند، اما احتمالا با براندازی اشتباه گرفته می‌شوند، تحقیقات نشان می‌دهد که عقب‌نشینی به سختی بازدارنده یا اصلاح می‌شود.

به گفته گولوتی و لو، این مطالعه بر محدودیت های محدودیت های رسمی یا قانونی در قدرت و تهدیدی که برای نهادهای دموکراتیک در زمانی که توانایی سازمان های نظارتی برای عملکرد تهدید می شود، تاکید می کند.

رابرت گولوتی و همکاران، عقب نشینی تحت نظارت رقابتی، تحقیقات و روش های علوم سیاسی (2026). DOI: 10.1017/psrm.2026.10109

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →