مطالعه نشان می دهد که جمع آوری یادگاری ها ممکن است به تکامل حافظه زندگی نامه ای در انسان های اولیه کمک کرده باشد

یک مطالعه جدید اسرائیلی نشان می‌دهد که انسان‌های اولیه ممکن است برای کمک به یادآوری مکان‌ها و وقایع تا نیم میلیون سال قبل یادگاری جمع‌آوری می‌کردند. این مطالعه که اخیرا در مجله انسان‌شناسی تکاملی منتشر شده است، مجموعه‌ای از اشیاء مختلف یافت شده در مکان‌های ماقبل تاریخ در شمال و مرکز اسرائیل را مورد مطالعه قرار داده است. این پژوهش توسط دکتر یوآو رام از دانشگاه تل‌زولوژی و پروفسور رام‌آساف دانشگاه تل‌آویو انجام شد. از گروه باستان شناسی، با همکاری پروفسور لیاد مودریک از دانشکده علوم روانشناسی، و دکتر.

بار افراتی از دانشگاه آکسفورد. در حالی که این مجموعه‌ها ظاهرا هیچ هدف عملی برای صاحبان خود نداشتند، این مطالعه نشان می‌دهد که ممکن است به عنوان یادگاری شخصی نگهداری شده باشند، و مکان‌هایی را که بازدید کرده‌اند یا تجربیاتی را که داشته‌اند یادآوری می‌کنند. ترکیب یافته‌های باستان‌شناسی با بینش‌های نظریه تکامل، روان‌شناسی و پژوهشگران ممکن است بر روی مجموعه‌ای از پژوهش‌ها و عصب‌شناسی تأثیر بگذارد. تکامل حافظه زندگی‌نامه‌ای. نمونه‌هایی از مجموعه‌های اولیه شامل سنگریزه‌های کوچک و رنگارنگ است که از چندین مکان به غار قسم آورده شده‌اند. سنگ چخماق به

اولها در غار قاسم، روادیم و جالجولیا. و دستکش‌های ساخته شده از قطعات سنگ چخماق حاوی فسیل‌ها یا تشکل‌های زمین‌شناسی غیرمعمول در دره سخنین. غار قاسم یک مکان باستان‌شناسی متعلق به دوران پارینه سنگی پایینی است که در نزدیکی کفر قاسم در مرکز اسرائیل واقع شده است و اعتقاد بر این است که انسان‌های اولیه از حدود 400000 سال قبل تا 000 سال پیش در مطالعه‌ای منتشر شده بودند. برکای خاطرنشان کرد که تعداد زیادی از ابزارهایی که در اطراف فسیل‌ها و ژئودها تزیین شده و شکل داده شده‌اند، بیش از تمام یافته‌های مشابه از مصنوعات مشابه ثبت شده تا به امروز است.

مناظر منحصر به فرد دره سخنین انسان های اولیه را به رفتاری متمایز سوق داد.» برکی در مطالعه قبلی گفت: «ادغام فسیل ها و ویژگی های زمین شناسی به دستاها قدرت و معنای بیشتری بخشیده و آنها را به عناصر اولیه متصل می کند. سطوح آنها در طول زمان تغییر کرده بود. برخی از ابزارهای سنگ چخماق دوباره تیز شده بودند، اما بیشتر سطوح اولیه و آثاری از کار قبلی آنها حفظ شد.

محققان پیشنهاد کردند که ظاهر قدیمی ابزارها ممکن است برای کسانی که آنها را نگه داشته اند نیز ارزش داشته باشد. یادگاری چگونه به تکامل حافظه کمک کرده است؟ طبق این مطالعه، یادگاری ها از مکان های خاص می توانند بعدا خاطرات تجربیات شخصی صاحب آن را در آنجا ایجاد کنند. ظاهر و بافت این شی نیز ممکن است به صاحب آن کمک کرده باشد که بین رویدادی که بسیاری از پژوهشگران تصور کرده اند، یا بسیاری از پژوهشگران تصور کرده اند که از نزدیک شنیده اند و داستانی که تجربه کرده اند، تمایز دهد. استفاده از یادگاری می تواند فشارهای تکاملی را بر روی مکانیسم های مغز افزایش دهد

برای تعیین منبع و قابلیت اطمینان یک حافظه. به این ترتیب، فرهنگ مادی و زیست‌شناسی عصبی بر یکدیگر تأثیر گذاشتند و به تکامل حافظه زندگی‌نامه‌ای کمک کردند. جمع‌آوری یادگاری ممکن است به دلیل تغییرات محیطی پدید آمده باشد در مطالعه فعلی، بارکای پیشنهاد کرد که این عمل ممکن است در آن زمان به دلیل تغییرات قابل توجه محیطی پدید آمده باشد. «ناپدید شدن حیوانات بزرگ، به ویژه فیل‌ها، انسان‌های اولیه را ملزم به توسعه روش‌های جدید شکار و آشنایی با شکارگاه‌هایی کرد که در آن حیواناتی مانند آهو و گاو وحشی زندگی می‌کردند.»

بارکای را ساده کرد. "اشیاء گرفته شده از این مکان ها ممکن است به آنها کمک کرده باشد تا ارتباط شخصی خود را با مکان هایی حفظ کنند که از این پس معیشت آنها را تامین می کند." نویسندگان تاکید کردند که این نظریه یک فرضیه است، نه اثبات این که هر سنگ غیرمعمولی که در مکان های ماقبل تاریخ یافت می شود یک یادگاری است. با این وجود، سوابق باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اشیاء مرتبط با خاطرات از نیم میلیون سال پیش تا امروز انسان را همراهی کرده‌اند، و این منطقی است که فرض کنیم این رفتار احتمالا بر تکامل انسان تأثیر گذاشته است.

ابزاری که در منظره‌ای که به غار خود پیدا کرده بودند، ممکن است به آن‌ها کمک کرده باشد تا یک رویداد یا برخورد مهم را تا آخر عمر به خاطر بسپارند.» به این ترتیب، یادگاری‌ها ممکن است به نوعی «دستگاه حافظه خارجی» تبدیل شده باشند که از تکامل مکانیسم‌های مغزی مسئول حافظه خودزندگی‌نامه‌ای پشتیبانی می‌کند، که بسیار مشخصه ما در شکل‌دهی هویت ما به عنوان انسان و بسیار مهم است.»