معلمان در حال تلاش برای تدریس هستند. اما چه کسی به فرزندان ما می آموزد که (بد) رفتار کنند؟

در سال 2023، پسری 6 ساله به معلم کلاس اول خود، ابی زوورنر، در مدرسه ابتدایی ویرجینیا شلیک کرد. فیلمی که اخیرا منتشر شده است، امی کواچ متخصص مطالعه را نشان می دهد که از کودک مراقبت می کند، در حالی که همکارش برای زندگی او می جنگید. او شایسته مدال و افزایش حقوق است.

معلمان مربیان، مشاوران، مراقبان، داوران و گاهی اوقات پاسخ دهندگان بحران هستند. اوه، و جایی بین همه اینها، آنها قرار است خواندن، نوشتن و حساب را آموزش دهند.

تیراندازی Richneck یک مورد شدید بود، اما یک سوال گسترده‌تر را ایجاد می‌کند: چگونه معلمان می‌توانند روی آموزش فرزندان ما تمرکز کنند، وقتی آنها زمان زیادی را صرف مدیریت رفتار خود می‌کنند؟

من در مدرسه ابتدایی کاتولیک تحصیل کردم، جایی که راهبه ها به نماز، آموزش و چیزی که با محبت به عنوان هیئت آموزش شناخته می شود، اعتقاد داشتند.

و اجازه دهید به شما بگویم، برخی از آن خواهران نوسانی داشتند که می توانست آنها را به لیگ برتر بیسبال دعوت کند.

من از بازگشت به آن روزها دفاع نمی کنم. کودکان برای یادگیری نحوه رفتار نباید از آسیب جسمی توسط بزرگسالان بترسند.

اما، جایی بین پارو چوبی و کلاس درس امروز، آیا برای یافتن حد وسط تلاش کرده‌ایم؟

من هم دختر معلم هستم. مادرم بیش از 20 سال را در کلاس درس گذراند و یکی از داستان های مورد علاقه من این است که چگونه او در اولین روز مدرسه اقتدار ایجاد کرد. یک بار یک مدیر به او توصیه کرد که سطل زباله را با کاغذ پر کند و اگر صدای دانش‌آموزان خیلی بلند شد به آن ضربه بزند. مامان فکر می کرد این احمقانه ترین توصیه ای بود که تا به حال شنیده بود.

تا اینکه یک روز، کلاس کمی بیش از حد شلوغ شد. و میدونی مامان چیکار کرد؟ لگد به آن سطل زباله لعنتی زد. ظاهرا این تمام چیزی بود که لازم بود. دانش آموزان دریافتند که منظور خانم اوبراین تجارت است.

من به معلمان پیشنهاد نمی کنم شروع به لگد زدن به سطل های زباله در سراسر آمریکا کنند. اما داستان ماما به من یادآوری می کند که مدیریت کلاس همیشه به خلاقیت، ثبات و مرزها نیاز داشته است.

و با قضاوت بر اساس آنچه که مربیان گزارش می کنند، حفظ این مرزها به طور فزاینده ای دشوار شده است.

بر اساس نظرسنجی هفته آموزش در سال 2026، 76 درصد از معلمان مدارس ابتدایی گفتند که رفتار دانش آموزان نسبت به سال قبل بدتر شده است.

نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در سال 2024 نشان داد که 68 درصد از معلمان مدارس ابتدایی هر روز با مسائل رفتاری کلاس سر و کار داشتند.

و در حالی که معلمان این اختلالات را مدیریت می کنند، برای کودکانی که آماده یادگیری هستند چه اتفاقی می افتد؟ چه اتفاقی برای کودکی می‌افتد که برای خواندن به کمک بیشتری نیاز دارد یا کودک ساکتی که در نهایت شجاعت بالا بردن دستش را به دست آورد؟ معلم آنها ممکن است مشغول خاموش کردن آتش دیگری باشد.

البته بچه ها بد رفتار خواهند کرد. اونا بچه هستن برخی نیاز به حمایت رفتاری بیشتری دارند، و برخی دیگر ممکن است با چالش‌هایی دست و پنجه نرم کنند که ما درباره آن چیزی نمی‌دانیم. دلسوزی مهم است، اما مسئولیت پذیری نیز مهم است.

کودکی که نیاز به حمایت دارد سزاوار آن است. همینطور کودکی که در کنار آنها نشسته و به سادگی می خواهد یاد بگیرد.

من یکی از اعضای سازمان اولیا معلمان مدرسه ابتدایی دخترم هستم. در یک روز خوب، ممکن است 10 والدین را خارج از اعضای هیئت مدیره ببینیم.

حالا می فهمم که همه سرمان شلوغ است. بین کار، شام، تکالیف و فعالیت های فوق برنامه، جلسه دیگری ممکن است آخرین چیزی باشد که می توانید در برنامه خود بچسبانید. و شاید وقت نداشته باشید در مورد تنه یا تریت یا رقص پدر و دختر بحث کنید. من آن را دریافت می کنم.

اما داوطلب شدن در مدرسه فرزندتان فقط برنامه ریزی برای رویدادها یا جمع آوری پول نیست. این در مورد ایجاد حس اجتماعی و آشنایی با معلمان و کارکنانی است که هر روز ساعت ها را با فرزندان ما می گذرانند. آن روابط مهم است.

وقتی معلمی زنگ می‌زند و می‌گوید فرزند شما رفتاری غیر اخلاقی داشته است، اگر قبلا رابطه‌ای برقرار کرده باشید، ممکن است این مکالمه متفاوت باشد. به جای اینکه فورا احساس تدافعی کنید، ممکن است تمایل بیشتری به گوش دادن و همکاری با یکدیگر داشته باشید.

و لازم نیست برای ایجاد این رابطه داوطلب شوید. یک کنفرانس والدین و معلمان یا مراجعه گاه به گاه می تواند راه درازی داشته باشد. آیا به همان اندازه که در مورد نمرات آنها می پرسیم، درباره رفتار فرزندانمان می پرسیم؟ یا فقط زمانی که مشکلی وجود دارد بررسی می کنیم؟

گاهی اوقات، فرزندان ما دچار سوء تفاهم می شوند. گاهی اوقات، آنها نیاز به حمایت اضافی دارند. و گاهی اوقات آنها به سادگی اشتباه می کنند. ما باید مایل باشیم که هر سه مورد را در نظر بگیریم.

والدین نمی توانند هر مشکل کلاس را حل کنند. مدارس نیز وظایفی دارند. معلمان به مدیرانی نیاز دارند که از نظم و انضباط منصفانه، منصفانه و دسترسی به متخصصان آموزش دیده در زمانی که کودکان به کمک بیشتری نیاز دارند، حمایت کنند.

برخی از دانش آموزان به مشاوره یا مداخلات رفتاری فردی نیاز دارند. دیگران به انتظارات و پیامدهای روشن نیاز دارند. همه سزاوار مکانی امن برای یادگیری هستند. ما نیازی به بازگرداندن خواهر مریم و دست و پا زدن چوبی او نداریم. ما باید این درک را احیا کنیم که احترام آموزش داده می‌شود، مسئولیت‌پذیری مهم است و نظم و انضباط به معنای تنبیه نیست.

منتظر نمانید تا نام فرزندتان در گزارش انضباطی ظاهر شود تا نام معلم را یاد بگیرید. بررسی کنید. سوال بپرسید. گوش کن و وقتی چیزی درست نیست، قبل از اینکه یک مشکل کوچک بزرگتر شود، با مدرسه همکاری کنید تا به آن رسیدگی کنید.

معلمان باید بتوانند زمان بیشتری را برای شکل دادن به ذهن های جوان صرف کنند تا مدیریت بحران ها. و ایمن و سازنده کلاس های درس ما نباید تنها مسئولیت آنها باشد.

Emeri B. Montgomery مدیر عملیات صفحه اصلی نیوزویک است.