معلوم شد که مبلمان اداری ارگونومیک عمدتا تبلیغاتی است

برخی از آزاردهنده‌ترین پرسش‌های جامعه امروزی محور بین سیاست عمومی و مسئولیت شخصی است. بازیافت پلاستیک برای محیط زیست خوب است و البته یک وظیفه مدنی است. اما، طبق گزارش‌های گذشته توسط PBS و NPR، این وضعیت موجودی است که شرکت‌های تولیدکننده پلاستیک، خودشان از دهه 1970 بی‌صدا آن را تبلیغ کرده‌اند تا با تحمیل مسئولیت‌های صنعت بر دوش مصرف‌کنندگان، از مقررات علیه پلاستیک‌های یک‌بار مصرف اجتناب کنند.

آیا این امکان وجود دارد که وضعیت بد قرار گرفتن در محل کار شما یا هر آسیب استرس مکرر ناشی از زایمان بی تحرک بیشتر یک مسئله سیستماتیک باشد تا یک سوال درباره شکست های شخصی شما؟ این سوال خاردار، لفاظی و شاید بی پاسخ در قلب موضوع ارگونومی قرار دارد - اما خوشبختانه فیزیوتراپیست های دانشگاه صنعتی استرالیا سیدنی (UTS) اکنون جامع ترین نگاه را به کارایی ارگونومی برای سلامت شغلی داشته اند.

نتایج آن‌ها که چهارشنبه در پایگاه داده‌های بررسی‌های سیستماتیک کاکرین منتشر شد، نشان داد که «مداخلات ارگونومیک» در مقایسه با عدم درمان یا مراقبت معمول، «هیچ تأثیر معناداری بر درد، عملکرد، بهبودی، کیفیت زندگی یا پیامدهای مرتبط با کار (مرخصی استعلاجی) نشان نمی‌دهد.

پونام مهتا، فیزیوتراپیست UTS، نویسنده اصلی این بررسی، در بیانیه ای گفت: «زمانی که ما بهترین کارآزمایی های موجود را جمع آوری کردیم، مداخلات ارگونومیک تفاوت چندانی نداشت. مهتا و همکارانش 20 مطالعه در مورد این موضوع را که شامل 2478 شرکت کننده بود که از شکایات مربوط به کار در بازو، گردن یا شانه (CANS) رنج می بردند، مورد بررسی قرار دادند.

مهتا، یک مدرس ارشد در دانشکده بهداشت UTS، گفت: «قطعیت این شواهد از کم تا متوسط ​​متغیر است، بنابراین این یک سیگنال واضح است که مورد این مداخلات ضعیف‌تر از آن چیزی است که بسیاری از افراد تصور می‌کنند.

بررسی مهتا و تیمش برای کاکرین از 13 مطالعه جمع‌آوری شده برای مرور قبلی در سال 2013 تشکیل شده است که با هفت مطالعه جدید و دو مقاله جدید مرتبط با یافته‌های آن 13 مطالعه قبلی به روز شده است. اکثر این تحقیقات که تیم با هم جمع آوری کرد، شرکت کنندگانی را که با CANS نامشخص سر و کار داشتند، مورد بررسی قرار دادند، اما چهار مورد از این مطالعات بر روی CANS خاص، مانند سندرم تونل کارپال تمرکز داشتند.

از این داده‌ها، محققان احساس کردند که می‌توانند با اطمینان متوسطی بیان کنند که به نظر می‌رسد مداخلات ارگونومیک در مقایسه با عدم انجام درمان، تفاوت اندکی یا بدون تفاوت در زمان مرخصی استعلاجی ایجاد می‌کند. آنها به طور مشابه مطمئن بودند که چنین مداخلاتی بهتر از صرفا محکم نشستن در لیست انتظار برای یک نوع مراقبت جایگزین عمل نمی کند.

اما مجموعه ادبیات موجود در مورد ارگونومی باعث شد که آنها حتی کمتر مطمئن شوند که آیا این اصلاحات، مانند میز ایستاده یا ماوس کامپیوتری عمودی، درد را کاهش می دهند یا نیاز به مراجعه به مراقبت های بهداشتی را تغییر می دهند یا خیر.

به گفته پیتر استابز، نویسنده همکار مهتا، که او نیز فیزیوتراپیست UTS است، بخشی از مشکل صرفا فضایی برای افکار واهی در طراحی این مطالعات گذشته بود. همانطور که استابز در بیانیه ای بیان کرد، "نقص های روش شناختی و خطر بالای سوگیری، اعتماد به نتایج را کاهش می دهد."

مهتا امیدوار است که یافته‌های تیم او باعث شود که همتایان خود به بررسی مجدد این موضوع با جدیت بیشتری بپردازند، به جای اینکه صرفا این موضوع را بدیهی بدانند که مبلمان و آموزش ارگونومیک قطعا برای افرادی که با دردهای شغلی سروکار دارند هیچ فایده‌ای ندارد.

مهتا توصیه کرد: «ما به شواهد بیشتری برای تأیید این موضوع نیاز داریم، زیرا تحقیقات با کیفیت بالایی در این زمینه وجود ندارد.» به عنوان مثال، در حال حاضر هیچ داده ای در مورد اینکه آیا تعمیرات ارگونومیک مسائل مربوط به محل کار را فراتر از مرخصی استعلاجی حل می کند یا خیر، مانند (احتمالا) عملکرد شغلی یا رضایت واقعی یک شرکت کننده در دسترس نیست.

طبق بیانیه مطبوعاتی کاکرین، مهتا و همکارانش هنوز این احتمال را دارند که استراتژی‌های ارگونومیک «هنوز ممکن است در زیرگروه‌های خاص یا به عنوان بخشی از یک محل کار یا برنامه توانبخشی گسترده‌تر ارزش داشته باشند». چنین یافته‌های آینده مطمئنا به هر مدیر اداری و اجرایی که قبلا منابع اصلی شرکت را به صندلی‌های ارگونومیک یا صفحه کلیدهای تقسیم‌شده یا جلسات آموزشی شرکتی در مورد وضعیت بدنی خوب اختصاص داده‌اند، آرامش می‌دهد.

مهتا خاطرنشان کرد: مداخلات ارگونومیک می تواند بار مالی بزرگی برای سازمان ها باشد. "کارفرمایان ممکن است بخواهند آن را در مقابل هزینه آن ارزیابی کنند."