معمای کودک-بازیگر

فیلم ژوزفین با یکی از ناراحت‌کننده‌ترین سکانس‌های هر فیلم امسال آغاز می‌شود. در آن، دختر 8 ساله به طور تصادفی شاهد تجاوز به زنی در پارکی در نزدیکی خانه اش است. در صحنه‌های بعدی، بت دی آرائوخو، فیلمساز که این حادثه را بر اساس اپیزودی که در دوران کودکی تجربه کرده بود، به دقت بررسی می‌کند که این رویداد چگونه بر ژوزفین و خانواده‌اش تأثیر می‌گذارد و پرسش‌های بزرگ‌تری را روشن می‌کند: چگونه والدین می‌توانند برای درک آسیب کودک تلاش کنند، و چگونه تلاش برای محافظت از جوانان می‌تواند درد بیشتری را به همراه داشته باشد.

ژوزفین توسط میسون ریوز، بازیگر نقش ژوزفین، که در زمان فیلمبرداری 8 ساله بود، لنگر انداخته است. بازی او با حساسیت ترکیبی از سردرگمی، سرخوردگی، ترس و کنجکاوی شخصیت او را منتقل می کند. دی آرائوخو به من گفت که ریوز اکنون 10 ساله است و او مشتاق است که به زودی در پروژه دیگری بازی کند. دآرائوخو ترجیح می دهد این کار را نکند. او در ماه سپتامبر به من گفت: «امیدوارم و معتقدم که میسون تجربه خوبی در این زمینه داشته است، و امیدوارم او نیز آن را برای مدتی کنار بگذارد.»

د آرائوخو تنها کارگردانی نیست که هم با کودکان روی فیلم هایی کار می کند که مضامین چالش برانگیزی دارند و هم قصد دارد آن ستاره های جوان را از کانون توجه دور نگه دارد. کریستین مونگیو، نویسنده و کارگردان فیلم Fjord، آرزوی مشابهی برای بازیگران نوجوانی دارد که در فیلمش نقش‌های اساسی را در نقش فرزندان زوجی مؤمن متهم به کودک آزاری ارائه می‌کنند. مونگیو به من گفت: «من سعی می‌کنم آنها را تشویق کنم تا قبل از اینکه بازیگری را کاری که می‌خواهند برای زندگی‌شان انجام دهند، دو بار فکر کنند.

تردید فیلمسازان قابل درک است. کودکانی که در صحنه فیلمبرداری بزرگ می‌شوند، در معرض استثمار فیزیکی و عاطفی قرار می‌گیرند، همانطور که مستندها و خاطرات متعدد به وضوح نشان داده‌اند. و عوارض عاطفی شهرت بعدی می تواند منجر به بزرگسالی پر دردسر شود، همانطور که مرگ ستاره های کودک سابق از جمله هایدن پانتییر و آر جی میت به اثبات آن کمک کرده است. اما این نگرانی‌ها ممکن است در مورد حضور کودکان در فیلم‌هایی با موضوع تاریک مانند ژوزفین و آبدره از اهمیت ویژه‌ای برخوردار باشند.

زوری پریور گریوز، هماهنگ کننده صمیمیت و درمانگر سابق بازیگران کودک، به من گفت که اجراکنندگان جوانی که در محیط های شدید غوطه ور هستند، اغلب متوجه نمی شوند که بیش از حد کار می کنند. جدول‌های زمانی فشرده تولید و بررسی دقیق یک خدمه بزرگسال، آنها را از تجربیات عادی دوران کودکی جدا می‌کند، از جمله به بلوغ رسیدن به عنوان خودشان، نه به عنوان شخصیت‌هایشان. پرایور گریوز گفت: «آنها در مراحل توسعه هستند که در آن می آموزند که چه کسی هستند. "توانایی ایجاد این جدایی چیزی نیست که در برنامه تولید گنجانده شود."

[ بخوانید: حقیقت ناراحت کننده در مورد کودک آزاری در هالیوود]

در نوشته ای برای نیویورک تایمز در ماه آگوست، آلیسون پیل، بازیگر سابق کودک، این نگرانی را تکرار کرد: «در زمانی که بچه ها قرار است هویت ما را جعل کنند، بازیگران کودک هویت ما را توسط عوامل، کارگردانان بازیگر و مردم انتخاب می کنند.» قرص برای پایان دادن به این کار به طور کلی. او نوشت: «بزرگترین داستان نویسان باید راهی برای به تصویر کشیدن دنیایی که بدون بازیگران کودک در آن زندگی می کنیم بیابند.»

با این حال این ایده غیرممکن به نظر می رسد. داستان‌های کاملا بزرگسالانه که وابسته به اجراهای جوان هستند چیز جدیدی نیستند و امسال شاهد انبوهی از چنین پروژه‌هایی بوده‌ایم. جدای از فیلم‌های د آرائوخو و مونگیو، درام هیولای مهربان مردی را به تصویر می‌کشد که به‌خاطر توزیع پورنوگرافی کودکان دستگیر می‌شود. دیدگاه پسر 9 ساله او محوری می شود. این پاییز همچنین بازگشت فرنچایز Hunger Games را به ارمغان می‌آورد، و همراه با آن دور دیگری از جوانان در حال مبارزه تا سر حد مرگ، و همچنین اولین بازی Club Kid، یک درام در مورد یک پارتی سخت است که متوجه می‌شود یک پسر 10 ساله دارد.

و Primetime، فیلمی که ظهور و سقوط مجموعه تلویزیونی واقعیت را برای گرفتن شکارچی تشریح می‌کند، فیلم‌هایی از ستاره‌های کودک سابق از جمله الکس وینتر و جاناتان لیپنیکی است. تصویر آنها از برخی از پدوفیلی های ادعایی که برنامه تلویزیونی آنها را هدف قرار داده بود، فیلمنامه را برعکس می کند، و تأکید می کند که آنها خودشان در کودکی چقدر محافظت نشده بودند.

کارگردانانی که در مورد این موضوع با آنها صحبت کردم همگی موافق بودند که هنرمندان جوان نیاز به مراقبت و توجه بیشتری دارند. اما مشکل کار با کودکان این است که هیچ روش واحدی برای تضمین بزرگسالی سالم آنها وجود ندارد. پس سوالی که هالیوود با آن مواجه است این است که آیا این صنعت می‌تواند واقعا نیازهای جوان‌ترین بازیگران خود را در اولویت قرار دهد - شاید تا حدی که یک فیلم بدون توجه به بودجه‌ها، برنامه‌ها و منیت‌های مربوطه کنار گذاشته شود.

د آرائوخو گفت که پروژه‌هایی که شامل بازیگران کودک می‌شوند باید به جلو بروند، تنها در صورتی که کارگردانان واقعا مطمئن باشند که آن بازیگران می‌توانند فشار ناشی از حضور در صحنه را تحمل کنند. او گفت: "اگر آنها را پیدا نکنید، آنها را پیدا نمی کنید." "شما باید به تابلوی نقاشی برگردید و از ابتدا شروع کنید." فرض کنید شما یک بازیگر کودک هستید. در بیشتر موارد، یک سرپرست در مجموعه همراه شما است که برنامه شما را هماهنگ می کند تا از ساعات کاری قانونی خود تجاوز نکنید. شما از مو و آرایش به کمد لباس، به تمرین، به ست کردن. شما وقت خود را صرف مطالعه با معلمان می کنید.

شما توسط بزرگسالانی احاطه شده‌اید که توجه آنها را ترسناک یا شاید خاص می‌دانید. در هر صورت، شما نمی خواهید مشکل ساز باشید. فران والفیش، روانشناس کودک مستقر در لس آنجلس، به من گفت: «کودکان جلوی دوربین تمایل بیشتری به ایجاد کمی خود کاذب دارند، زیرا آنها می خواهند همه را راضی کنند.»

ماری کروتزر، نویسنده و کارگردان Gentle Monster، قصد داشت از این سناریو اجتناب کند. هنگامی که او در حال انتخاب بازیگر برای جانی بود، پسری که رابطه‌اش با پدرش مورد بررسی قرار می‌گیرد، مطمئن شد که از والدین فینالیست‌هایش «استماع» می‌کند. او به طور طولانی با مراقبان در مورد دلایل آنها برای اجازه دادن به فرزندان خود در جلوی دوربین در یک درام بالغ صحبت کرد. او به من گفت که میزان اشتیاق آنها برای انتخاب بازیگران برای فرزندانشان می تواند گویا باشد.

او توضیح داد: «وقتی در ابتدا چنین مکالمات دشواری دارید، بلافاصله احساس بسیار خوبی در مورد آنها و اینکه آنها به عنوان والدین چگونه هستند، دریافت می کنید. پس از اینکه مالو بلانشت ۷ ساله در آن زمان برای نقش جانی انتخاب شد، والدینش از او پرسیدند که آیا او می‌خواهد در حین فیلم‌برداری حضور داشته باشند یا خیر. کروتزر گفت بلانشت قبول نکرد زیرا حضور آنها در آنجا استرس زا به نظر می رسید.

در صحنه فیلمبرداری، کروتزر سعی کرد از وابستگی بیش از حد بلانشت به اعضای خدمه جلوگیری کند. کروتزر گفت: «اینکه برای مدتی در مرکز توجه یک گروه فیلمبرداری قرار بگیرید، واقعا می‌تواند برای شما به عنوان یک فرد در جوانی کاری انجام دهد. او خاطرنشان کرد که اضطراب جدایی که در پایان فیلمبرداری ایجاد می شود، بدون توجه به سن فرد، می تواند باعث سردرگمی شود. "حتی ما اشتباه می کنیم، می دانید؟" او گفت. وقتی فیلمی را فیلمبرداری می‌کنم و می‌پیچم، همیشه دلم برای مردم تنگ می‌شود.»

[ بخوانید: چگونه دنیل رادکلیف از هری پاتر پیشی گرفت]

هر فیلمسازی که با آنها صحبت می‌کردم درباره اهمیت ایجاد فاصله بین زندگی عادی بازیگران جوان و داستان‌های بزرگسالی که آنها کمک می‌کنند صحبت کنند، بحث کردند. مونگیو، از فیورد، اعضای بازیگران جوان‌تر خود را «مترجمان» به جای «بازیگران» می‌خواند و گفت که قصد دارد دستورالعمل‌های ساده و مستقیمی را در مورد نحوه به تصویر کشیدن شخصیت‌هایشان به آنها بدهد. او گفت: "ما نباید شخصیت خود را به عنوان بزرگسالان بر روی کودکان فرافکنی کنیم."

کروتزر گفت که می‌خواهد داستان هیولای ملایم را به شکلی که بلانشت می‌فهمد با ارائه بخشی از حقیقت به او توضیح دهد. او با والدین بلانشت در مورد کارهایی که بلانشت می‌توانست انجام دهد صحبت کرد. با هم، آنها موافقت کردند که هیولای مهربان را برای او به عنوان فیلمی درباره مادر و پدری که به سختی جدا می شوند، توصیف کنند، مفهومی که او به دلیل داشتن دوستانی که والدینشان از هم جدا شده بودند، درک کرد.

جوزفین، با داستانی که ریشه در یک مورد تجاوز جنسی آسیب زا دارد، به صلاحدید مشابهی نیاز داشت، به خصوص به این دلیل که ریوز تقریبا در همه صحنه ها حضور دارد. د آرائوخو به من گفت که از نزدیک با والدین ریوز کار کرده است تا طرحی ارائه دهد که به ریوز اجازه می‌دهد از دستخوش همان آشفتگی عاطفی جوزفین اجتناب کند، در حالی که هنوز قوس شخصیت او را درک می‌کند. او و ریوز با مرور مجدد خاطرات خود ریوز، احساسات ژوزفین را ترسیم کردند. اگر ریوز مجبور بود خشمگین بودن ژوزفین را به تصویر بکشد، زمانی را به یاد می آورد که خواهرش نقاشی او را خراب کرد.

دی آرائوخو امیدوار بود که این امر از دختر 8 ساله در برابر غرق شدن بیش از حد در جزئیات داستان شخصیتش محافظت کند. علاوه بر این، ریوز تنها بخش‌هایی از فیلمنامه را دید، برای فیلمبرداری صحنه افتتاحیه سر صحنه نبود، و به او گفته شد که فیلم به این شکل خلاصه می‌شود که «ژوزفین چیز بدی می‌بیند و او را می‌ترساند، و سپس فیلم درباره ژوزفین است که بر ترس خود غلبه می‌کند و قوی‌تر می‌شود».

د آرائوخو همچنین بر نیازهای ریوز تاکید کرد که در اولویت قرار گیرد. اگر گرسنه بود، برنامه فیلمبرداری به گونه ای تنظیم می شد که مجبور نبود تا زمان استراحت ناهار برای صرف غذا منتظر بماند. اگر خسته بود، دوباره فکر می‌کردند به چه چیزی شلیک کنند. د آرائوخو توضیح داد: «یک کودک قرار است مانند یک کودک رفتار کند. "به همین دلیل، شما باید به جایی که آنها از نظر عاطفی هستند توجه دقیق داشته باشید."

با این حال، هیچ استراتژی نمی تواند آینده ای امن را تضمین کند. قوانین کار کودکان تا حد زیادی با عوارض عاطفی که ستاره های کودک ممکن است با آن مواجه شوند، درگیر نمی شود. قانون کوگان، که در سال 1939 به تصویب رسید، به عنوان مبنایی برای اکثر قوانین مربوط به هنرمندان جوان، از جمله پیشنهادهایی که اخیرا برای حمایت از حقوق تأثیرگذاران کودک - جدیدترین نوع ستاره کودک - معرفی شده است، عمل می کند. اما قانون کوگان، مانند بسیاری از جانشینان خود، منحصرا بر غرامت تمرکز دارد، به این معنی که در مورد رفاه روانی یک مجری جوان، تدابیر لازم برای اجرای کمی وجود دارد.

و هیچ راه حل قانونی برای این واقعیت وجود ندارد که به محض نمایش فیلم در سینماها، کودکان در آن در معرض سطحی از نظارت قرار می گیرند که می تواند طاقت فرسا باشد. نوازندگان جوان می توانند به راحتی در کهن الگوهایی قرار بگیرند که سپس هویت شخصی نوپای آنها را شکل می دهند. همانطور که پیل در مقاله خود نوشت: «توسعه یک حس مستقل از خود، اگر نگوییم غیرممکن، دشوار است، زمانی که چیزی که به نظر می رسد کل جهان شما را به دلیل انحراف از نوع خود مورد ستایش قرار می دهد و وقتی با آن مطابقت می کنید، شما را تحسین می کند.»

برای د آرائوخو، این معضلی است که تا حد زیادی حل نشده باقی مانده است. او گفت: «فکر نمی‌کنم بازیگری کودک لزوما مشکل باشد. "من فکر می کنم پس از آن مطبوعات و شهرت هستند که آنها را از آن دور می کنند." هیچ راهی برای کنترل واکنش مخاطبان به کودکان روی صفحه وجود ندارد - برای جلوگیری از زیاده‌روی هواداران، یا محدود کردن گفتگوهای عمومی پیرامون آثار بازیگران کودک. هیچ قانونی حکم نمی کند که مراقبانشان چگونه آنها را بزرگ کنند. فقط دستورالعمل هایی برای تولیدات و والدین وجود دارد که از بسیاری جهات می تواند حدس و گمان در مورد چگونگی رفتار کودک باشد.

در حال حاضر، به نظر می رسد ریوز از همه چیز جوزفین کاملا راضی است. او به دور دنیا سفر کرده است - برلین! تورنتو! لس آنجلس! - در تور جشنواره فیلم با د آرائوخو. او در صفحه اینستاگرام خود انشایی را که برای یک تکلیف کلاس چهارم تنظیم کرده بود با عنوان "بازیگری بهترین شغل است!!!!!!!!!!" منتشر کرد. (این 10 علامت تعجب است.) او می نویسد: "بازیگری بهترین شغل است، زیرا می توانید مهارت های مختلف را یاد بگیرید و کارهای جدید انجام دهید، می توانید با افراد جدید ملاقات کنید و آخرین اما نه کم اهمیت ترین، بازیگری سرگرم کننده است!!!" به راحتی می توان فهمید که چرا او می خواهد سر صحنه برگردد.

با این حال، ریشه‌یابی برای تحقق آن سخت‌تر است.