معنویت گرایی ویکتوریا بر میل به فراتر رفتن از مرگ برای ایجاد راه های جدید برای کسب درآمد سرمایه گذاری کرد

نوشته جیمز کرونین، سوفی جیمز، گفتگو

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مرگ هرگز به طور کامل زندگان را از تلاش برای ادامه گفتگو با عزیزانشان باز نداشته است.

امروزه، ربات‌های مرگ مبتنی بر هوش مصنوعی و طیف رو به رشدی از «فناوری غم» راه‌های مختلفی را به بازار ارائه می‌کنند که مصرف‌کنندگان می‌توانند صدای افراد متوفی را بازسازی کنند. آنها فرصت ها و تجربیات تجاری جدیدی را در کنار سؤالات ناراحت کننده در مورد اینکه آیا غم و اندوه باید سودآور باشد باز می کنند.

با این حال، مدت‌ها قبل از اینکه هوش مصنوعی شبیه‌سازی (و دریافت حق بیمه برای) صدای آشنا را ممکن کند، جنبش معنویت‌گرایانه که در سراسر بریتانیای ویکتوریایی را فراگرفته بود، در مورد مسائل اعتبار، اصالت و بهره‌برداری تجاری مذاکره کرد و در عین حال یکی از پایدارترین خواسته‌های بشریت را به چیزی قابل فروش تبدیل کرد.

تحقیقات ما در مورد تاریخ تجاری معنویت گرایی در بریتانیای قرن نوزدهم نشان می دهد که شباهت ها عمیق تر از یک شیفتگی مشترک در برقراری ارتباط با مردگان است.

بریتانیای دوره ویکتوریا اغلب به عنوان عصر پیشرفت صنعتی، اکتشافات علمی و شاهکارهای شگفت انگیز مهندسی یاد می شود. فروشگاه‌های بزرگ، پاساژها و برندهای لوکس اشتهای فزاینده‌ای برای خرید را تغذیه کردند. با این حال، ویکتوریایی ها نیز مجذوب ارواح، ماوراء طبیعی و ماکابر بودند.

این تمایلات ممکن است ابتدا به عنوان یک تناقض نادیده گرفته شوند - پایداری ماوراء طبیعی گرایی پیشامدرن در میان جامعه ای که به طور فزاینده ای مدرن می شود. اما نگاهی دقیق‌تر نشان می‌دهد که فناوری‌هایی که تجارت و سرگرمی‌های ویکتوریایی را متحول کردند، به دیدن، تکرارپذیر و سودآور شدن ارواح نیز کمک کردند.

تولید شیشه صفحه ای در مقیاس بزرگ، پیشرفت در روشنایی و فیزیک نوری (مطالعه علمی نحوه رفتار و تعامل نور با ماده اطراف ما) امکان صحنه سازی توهمات خیال انگیز مانند روح فلفل را فراهم کرد، در حالی که عکاسی ظاهرا می تواند مردگان را ثبت کند. داستان‌های گوتیک رونق یافت و جلدهای کاغذی ارزان‌قیمتی به نام پنی ترسناک به شدت در داستان‌های عجیب، زشت و ماوراء طبیعی معامله می‌شد.

ماوراء طبیعی صرفا در حاشیه مدرنیته صنعتی زنده نمی ماند. فرصت های جدیدی را در آن پیدا می کرد. اسلاوی ژیژک، فیلسوف، توضیح مفیدی ارائه می‌دهد و استدلال می‌کند که جوامع تا حدی از طریق «زیانی» از اعمال و تمایلاتی که به نظر می‌رسد با ارزش‌های رسمی آن‌ها در تضاد هستند، حفظ می‌شوند.

این قسمت زیرین می‌تواند خروجی‌هایی را برای آنچه ارزش‌های رسمی حذف می‌کنند، فراهم کند و به مردم کمک کند تا با نظم اجتماعی گسترده‌تر زندگی کنند. ژیژک این را «مکمل زشت» می‌نامد: زیرشکم تحریک‌آمیز و ناراحت‌کننده‌ای که جامعه تلاش می‌کند حتی با تکیه بر آن تصدیق کند.

معنویت گرایی ویکتوریا به ما کمک می کند تا بفهمیم چگونه این مکمل زشت می تواند از نظر تجاری سازنده شود.

معنویت گرایی این باور است که می توان از طریق افرادی که به عنوان رسانه شناخته می شوند با مردگان تماس گرفت. در اواخر دهه 1840 در ایالات متحده ظاهر شد، پس از ادعاهای رسانه های خودخوانده خواهران فاکس مبنی بر اینکه ارواح از طریق ضربه های مرموز با آنها ارتباط برقرار می کردند.

معنویت گرایی از طریق بازدید از رسانه های آمریکایی به بریتانیا رسید. جلسات، تظاهرات عمومی، نشریات تخصصی و اشیایی مانند "کابینت روح" به ایجاد جنبشی با افراد مشهور و شبکه های تجاری خود کمک کرد.

مقاله‌ای در تایمز در سال 1872 منتشر شد که در آن تعجب می‌کرد که در میان «نسلی که خود را یکی از علم‌های دقیق می‌بالد»، معنویت‌گرایی چنین علاقه‌ای پیدا کرده بود. به تعبیر ما، معنویت گرایی دسترسی به چیزی را ارائه می دهد که ظاهرا در جامعه ای که به طور فزاینده ای بر تولید، کسب و نمایش «اشیاء» متمرکز شده است، گم شده است: شواهدی مبنی بر اینکه زندگی چیزی بیش از دنیای مادی وجود دارد. با این حال به نظر می رسید معنویت گرایی از طریق چیزهای بیشتری این پیشنهاد را ارائه می دهد: برخوردهای پولی، عکس های قابل خرید و محصولات تبلیغاتی.

اینجاست که مکمل زشت ژیژک آشکار می شود. متضادهای ظاهری یک جامعه می‌توانند راه‌هایی برای زندگی با خواسته‌های آن بدون تغییر اساسی آن‌ها فراهم کنند. معنویت گرایی گریز از فرهنگ تجاری ویکتوریایی را ارائه کرد و در عین حال مردم را به اشکال جدید مصرف کشاند. ارائه آن پیشنهاد متقاعد کننده نیاز به مدیریت دقیق داشت.

نشریات معنویت گرا هشدار دادند که نمی توان واسطه گری را خرید. با این وجود، رسانه ها معیشت داشتند، ناشران به مشترکین نیاز داشتند و سازمان دهندگان برای پوشش هزینه ها. بنابراین واسطه گری به عنوان وظیفه ای طاقت فرسا و اغلب خطرناک معرفی شد که تمرین کنندگان فداکار آن مستحق پرداخت منصفانه برای خدمات خود بودند.

برای محافظت از برند جنبش، رسانه‌هایی مانند دانیل دانگلاس هوم علنا از پرداخت مستقیم برای سانس‌ها خودداری می‌کنند. در عوض، او هدایا، مهمان نوازی، فرصت‌های سفر و حمایت‌های مادی را از مشتریان ثروتمند می‌پذیرفت، در حالی که سایر رسانه‌ها هزینه‌ها و هزینه‌ای متوسط ​​متناسب با امکانات مشتریان خود را درخواست می‌کردند. پذیرفتن بازرگانی زمانی که به عنوان پشتیبانی برای فراخوانی بالاتر ارائه شد، آسان‌تر شد.

همین تنش در انتشارات معنویت گرا ظاهر شد. نشریات ادواری مانند مدیوم و سپیده دم می‌توانند صفحات آغازین خود را به محکومیت مادی‌گرایی و هشدار به خوانندگان از وابستگی بیش از حد به دارایی‌های دنیوی اختصاص دهند و تنها صفحات پشتی خود را با تبلیغات داروهای مشکوک، اکسیرها و محصولات شبه علمی که برای همین خوانندگان عرضه می‌شوند، پر کنند. نقد معنویت‌گرایی از فرهنگ مصرف‌کننده در واقع به ایجاد فرصت‌های بیشتر برای مصرف کمک کرد.

اعتبار علمی نیز نیازمند تعادل بود. معنویت گرایان از مشارکت دانشمندان استقبال کردند، زبان علمی و فلسفی را تقریب زدند و از تجهیزات فنی استفاده کردند تا ادعاهای خارق العاده ای را شایسته توجه جدی جلوه دهند.

عکاسی بسیار مفید بود. یک فناوری ظاهرا عینی می تواند تصاویری را به عنوان شواهدی از ارواح تولید کند. وابستگی آن به فرآیندهای تاریکخانه نیز تشبیه مفیدی را برای اینکه چرا سانس ها به تاریکی نیاز دارند ارائه می دهد. گزارشی در Medium and Daybreak یک جلسه عکاسی در نزدیکی نیوکاسل را در سال 1880 توصیف می‌کند. خبرنگار به اهمیت تاریکی اشاره می‌کند، نه برای پنهان کردن هیچ حقه‌ای، بلکه برای کاهش "اثر تلاشی نور روز" بر "مادی شدن" ارواح.

شیفتگی ویکتوریایی به برقراری ارتباط فراتر از قبر ممکن است با زمان حال پیچیده ما از نظر فناوری دور به نظر برسد. با این حال، اشکال معاصر «نکرومانسی دیجیتال» تنش بسیار آشنا را آشکار می‌کند: میل به فراتر رفتن از محدودیت‌های وجودی انسان به تولید جریان‌های درآمدی جدید ادامه می‌دهد.

مانند رسانه های ویکتوریایی، کارآفرینان تکنولوژی غم و اندوه امروزی در یک رابطه ظریف بین نیاز عاطفی، اعتبار فناوری و مشروعیت تجاری عمل می کنند. وعده اتصال ممکن است صادقانه به کسانی که به دنبال آن هستند ارائه شود و عمیقا معنادار باشد، حتی اگر همان وعده به منبع سود تبدیل شود.

شاید این میراث ناراحت‌کننده‌تر معنویت گرایی ویکتوریایی باشد: تمایلاتی که به نظر می‌رسد ارزش‌های مسلط جامعه را به چالش می‌کشند، در واقع ممکن است به حفظ همان ساختارهایی کمک کنند که به نظر می‌رسد در برابر آنها مقاومت می‌کنند.

آنها می توانند به جای برهم زدن نظم مستقر، فرصت های جدیدی برای شکوفایی مداوم آن ایجاد کنند. به نظر می رسد ارواح سرمایه داری ویکتوریایی هرگز دست از تجارت برنداشته اند.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.