معنی "C" در پورت های USB-C شما چیست؟

برای کابلی که یک "کانکتور جهانی" در نظر گرفته می شود، USB قابل اعتماد در مجموعه ای خیره کننده از اشکال و رنگ های مختلف ارائه می شود. ممکن است خودتان را در راهروی فروشگاه لوازم الکترونیکی یا در حال پیمایش آمازون بیابید، به گزینه‌های مختلف خیره شوید و به این فکر کنید که چه چیزی هر یک از آنها را از دیگری متفاوت می‌کند و کدام یک برای نیازهای شما مناسب است.

در چند سال گذشته، شاهد بودیم که دستگاه‌های بیشتری در نهایت تنها یک انتخاب واضح ارائه می‌دهند: USB Type-C. این یک شکل است، هیچ کد رنگی ندارد و قول می دهد با هر دستگاه USB Type-C کار کند. اما «C» در واقع به چه معناست؟ آیا معنای پنهانی دارد؟ خب، پاسخ بسیار ساده تر از آن چیزی است که ممکن است تصور شود.

اگر به جستجوی آنلاین برای پاسخ به این سوال بروید، ممکن است با چندین نظریه مواجه شوید که اینترنت دوست دارد بارها و بارها تکرار کند. اینها همه افسانه هستند و به راحتی قابل توضیح هستند.

سایت های توضیح دهنده به همان سه حدس ادامه می دهند. برخی افراد تصور می کنند C مخفف "اتصال" است، زیرا کانکتور جدید با چنین طیف وسیعی از دستگاه ها کار می کند. دیگران تصور می کنند که این به معنای "شارژ کردن" است، زیرا این همان چیزی است که اکثر ما از آن استفاده می کنیم. و اردوگاه سوم فکر می کند که به شکل گرد پلاگین اشاره دارد. هیچ کدومشون درست نمیگن "C" فقط رابط را نام می برد و هیچ کلمه ای که با حرف C شروع می شود را نشان نمی دهد.

افسانه ها به نام ختم نمی شوند. حتی بیشتر در مورد آنچه که یک پورت USB-C می تواند انجام دهد وجود دارد. بسیاری از مردم تصور می‌کنند که این به معنای سریع است، یا همان چیزی است که Thunderbolt است، یا هر پورت USB-C لپ‌تاپ را سریع شارژ می‌کند و مانیتور را هدایت می‌کند. اما همه آنها توانایی های یکسانی ندارند. کانکتور فقط شکل است و آنچه از آن عبور می کند به دستگاه و کابل بستگی دارد، به همین دلیل است که یک پورت USB-C تضمینی برای سرعت بالا نیست.

پاسخ واقعی بسیار کمتر هیجان انگیز است. USB Type-C فقط کانکتوری است که بعد از Type-A و Type-B آمده است.

USB 1.0 در ژانویه 1996 تنها با آن دو وارد شد. آنها عمدا قابل تعویض نبودند. نوع A، مستطیل مسطح، وارد میزبان شد، به معنای رایانه یا منبع تغذیه. نوع B، مربع درشت، وارد دستگاه شد، یعنی چاپگر یا اسکنر در سمت دیگر. USB بر اساس این ایده یک طرفه ساخته شده است، با میزبانی که برق را تامین می کند و نمایش را اجرا می کند و دستگاه های جانبی همراه با آن هستند. اشکال مختلف به این معنی است که نمی توانید کابل را به روش اشتباه وصل کنید.

سپس شکل ها و رنگ های مختلف شروع به جمع شدن کردند. USB 2.0 در سال 2000 کانکتورهای کوچک را به ارمغان آورد و میکرو به دنبال آن بود زیرا تلفن ها و دوربین ها چیزی نازک تر می خواستند. رنگ‌ها برای تفکیک پورت‌ها از هم متمایز بودند: مشکی برای USB 2.0، آبی برای USB 3.0 و قرمز یا زرد برای پورت‌هایی که در هنگام خواب کامپیوتر برق را تامین می‌کنند (حتی پورت‌های نارنجی هم همه جا معنی یکسانی ندارند). تولیدکنندگان آزاد بودند که همه آن را نادیده بگیرند، و بسیاری از آنها این کار را کردند. بسیاری از آنها انتهایی به سبک B در سمت دستگاه بودند، بنابراین شما هنوز هم یک تیپ A در یک طرف و مقداری طعم نوع B در طرف دیگر داشتید.

USB Type-C در آگوست 2014 نهایی شد و تقریبا به هر شکایتی که مردم از نسخه های قدیمی داشتند رسیدگی کرد. نازک بود، بنابراین حتی برای باریک‌ترین گوشی‌ها و گجت‌ها هم مناسب بود. برگشت پذیر بود، بنابراین زمان حدس زدن از کدام راه برای وصل کردن آن گذشته بود. و ایده دو شکل مختلف را از بین برد، بنابراین میزبان و دستگاه از کانکتور خارج شدند و به خود دستگاه ها منتقل شدند.

از آنجایی که شکل ثابت می ماند، نیازی به کدگذاری رنگ نیز نیست. دو سر با یکدیگر صحبت می کنند و در مورد میزان داده و توان ارسالی به توافق می رسند، و کابل های جدیدتر به سادگی بیشتر از طریق یک کانکتور حرکت می کنند. USB4 نسخه 2.0 اکنون از طریق همان کانکتور Type-C به 80 گیگابیت در ثانیه می رسد.

USB Type-C به دلیل سرعت، ردپای کوچک و تطبیق پذیری مورد استقبال مصرف کنندگان و شرکت های فناوری قرار گرفت. زمانی که برای اولین بار منتشر شد، مردم بیشتر اتصال برگشت پذیر را ستایش کردند، اما هنوز یک اتصال دهنده کامل نیست. دارای یک زبانه پلاستیکی ظریف و نازک (زبان) در داخل سوکت است که پین ​​ها را نگه می دارد و اگر خم شود یا چفت شود، پورت خراب می شود. همچنین اتصال آن کمی دشوار است.

در حال حاضر، هیچ برنامه مشخصی برای اتصال Type-D وجود ندارد، اما اگر بخواهیم انتخاب کنیم، به دنبال یک دوشاخه ساده توپی شکل هستیم که به صورت مغناطیسی به سوکت آن متصل می شود.