مغولستان به یک کرسی غیردائم در شورای امنیت سازمان ملل چشم دوخته است - در سال 2048
سیاست خارجی مغولستان برای تحقق بیانیه خورلسوخ به بیش از دو دهه تداوم مستمر نیاز دارد.
در ماه سپتامبر، در خلال هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد (UNGA)، رئیس جمهور مغولستان، خرلسوک اوخنا، نامزدی رسمی مغولستان را برای یک کرسی غیردائم در شورای امنیت سازمان ملل برای دوره 2048-2049 اعلام کرد. با سابقه مغولستان در مشارکت در ماموریت های جهانی سازمان ملل و تعهد رو به رشد آن، اولان باتور معتقد است که ممکن است شرایط لازم برای به دست آوردن چنین فرصتی را داشته باشد. این غیرعادی نیست؛ آنچه عجیب است، جدول زمانی طولانی است.
خورلسوخ در طول سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل، اهداف سیاست خارجی چند قطبی مغولستان را بازتاب داد و آن را تکرار کرد. وی خاطرنشان کرد که مغولستان از اصلاحات سازمان ملل متحد، عملیات حفظ صلح، اهداف توسعه پایدار حمایت می کند و علاقه خاصی به کشورهای در حال توسعه محصور در خشکی دارد. در این سال، آنخبایار نیامدورج، نماینده دائم مغولستان در سازمان ملل متحد، به عنوان یکی از معاونان رئیس جمهور 81 UNGA خدمت کرد.
مغولستان همچنین در ژوئن امسال ریاست گروه کشورهای آسیا-اقیانوسیه را برای انتخابات مجمع عمومی بر عهده داشت. همانطور که خورلسوخ اشاره کرد، علیرغم کمک های فراوان مغولستان به سازمان ملل، این کشور "یکی از 58 کشوری است که هرگز به عنوان عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد خدمت نکرده است." در نگاه اول، اعلام نامزدی مغولستان برای یک کرسی در فاصله بیش از دو دهه ممکن است به طور غیرعادی دور به نظر برسد. اما این اعلامیه در خدمت اعلام تعهد عمیق‌تر مغولستان به مشارکت بین‌المللی به عنوان یک بازیگر فعال و مسئول در صحنه جهانی است.
هدف خدمت در شورای امنیت سازمان ملل در سال‌های 2048-2049، دیپلماسی چندجانبه دیرینه مغولستان را به عنوان یک هدف ملموس و بلندمدت تثبیت می‌کند. کمک های مغولستان به سازمان ملل از زمان به دست آوردن وضعیت عضویت در سال 1961 افزایش یافته است. تعامل مغولستان با مأموریت های سازمان ملل متحد و سازمان ملل متحد در طول زمان متنوع و گسترش یافته است و اولان باتور را بدون شک به عضوی فعال در سازمان جهانی تبدیل کرده است. از سال 2002، "کلاه آبی" مغولی - سازمان ملل متحد.
نیروهای حافظ صلح، از جمله نیروهای نظامی و پلیس - در مناطق مختلف درگیری در سراسر جهان خدمت کرده اند: جمهوری دموکراتیک کنگو (MONUC)، سودان جنوبی (UNMISS)، منطقه آبی (UNISFA)، صحرای غربی (MINURSO)، لبنان (UNIFIL)، جمهوری آفریقای مرکزی (MINUSCA) و قبرس (UNFICYP). در مجموع، مغولستان 21000 نیروی حافظ صلح را مستقر کرده است. از جولای 2026، آخرین به روز رسانی داده های سازمان ملل متحد، مغولستان 548 پرسنل نظامی و پلیس فعال در عملیات های حفظ صلح سازمان ملل مستقر کرده بود. این باعث می شود که مغولستان بیست و چهارمین شرکت کننده بزرگ حافظان صلح در جهان باشد.
با توجه به جمعیت نسبتا کوچک مغولستان، حتی چشمگیرتر است. بر اساس سرانه، مغولستان پس از رواندا و اروگوئه، سومین مشارکت کننده بزرگ است. در ماه ژوئن، نیروهای حافظ صلح مغولستان و گروه‌های نظامی، مدال‌های سازمان ملل را به دلیل مشارکت در حفاظت از غیرنظامیان و ایمنی در مناطق درگیری دریافت کردند. مغولستان در حال برنامه ریزی برای میزبانی کنفرانس بین المللی زنان در حافظ صلح سازمان ملل در سال 2027 است. در سال های اخیر، مغولستان نیز اهداف توسعه پایدار سازمان ملل را پذیرفته و فعالانه آن را ترویج کرده است.
با توجه به موضوع تغییرات آب و هوایی در کانون توجه سازمان ملل، مغولستان بازی خود را افزایش داد و تابستان امسال میزبان کنوانسیون سازمان ملل متحد برای مبارزه با بیابان زایی (UNCCD) COP17 بود. علاوه بر این، تعهد مستمر مغولستان به وضعیت عاری از سلاح هسته‌ای از طریق مجمع عمومی سازمان ملل به رسمیت شناخته شده است. گفت و گوی اولان باتور مغولستان در مورد امنیت شمال شرق آسیا به عنوان یک پلت فرم شناخته شده برای بازیگران منطقه ای و جهانی برای بحث در مورد مسائل هسته ای و اشاعه عمل می کند. به طور جداگانه، هیچ یک از این ابتکارات، کرسی شورای امنیت را برای مغولستان تضمین نمی کند.
روی هم رفته، با سوابق مغولستان از کمک های سازمان ملل متحد، آنها اساس این پرونده را تشکیل می دهند. این تعاملات فعال در چارچوب سازمان ملل به عنوان یک عنصر مهم برای دیپلماسی چندجانبه مغولستان عمل می کند و مکانیسم های همکاری متنوعی را باز می کند که توسط سیاست خارجی چند ستونی مغولستان حمایت می شود. انتخاب 2048-2049 به عنوان تاریخ هدف ممکن است بسیار دور به نظر برسد، اما نامزدهای شورای امنیت سازمان ملل اغلب از قبل برنامه ریزی می شوند.
مغولستان برای یکی از کرسی های اختصاص داده شده به گروه آسیا-اقیانوسیه که دو کرسی از 10 کرسی غیردائم دوره ای شورا را در اختیار دارد، رقابت خواهد کرد. به طور معمول هر سال یک کرسی آسیا و اقیانوسیه برای انتخابات انتخاب می شود. با این حال، برخلاف برخی از گروه‌های منطقه‌ای، گروه آسیا-اقیانوسیه یک سیستم چرخشی رسمی برای کرسی‌های شورای امنیت ندارد. بنابراین، کشورها باید نامزدی خود را حول سایر نامزدهای اعلام شده و پیش بینی شده برنامه ریزی کنند. هر یک از اعضای بالقوه شورای امنیت سازمان ملل باید ارزیابی کند که چه زمانی بیشترین شانس را برای انتخاب دارند.
برای مغولستان، 2048-2049 به عنوان اولین گشایش قابل دوام در آن تقویم منطقه ای بلندمدت ظاهر شد. بنابراین، تاریخ دور نشان می‌دهد که دولت‌ها در هنگام درخواست نمایندگی در یکی از مهم‌ترین ارگان‌های سازمان ملل چقدر باید فکر کنند. با این حال، تلاش مغولستان برای "رزرو" صندلی ممکن است کارساز نباشد. چشم انداز رقابتی می تواند به طور قابل توجهی در طول دو دهه آینده تغییر کند، زیرا هر کشوری می تواند کلاه خود را به رینگ بیندازد. تحت قوانین سازمان ملل
منشور، اعضای غیردائم شورای امنیت توسط مجمع عمومی برای دوره های دو ساله انتخاب می شوند که هم به کمک به صلح و امنیت بین المللی و هم به توزیع عادلانه جغرافیایی توجه می شود. انتخاب به اکثریت دو سوم اعضای حاضر و رای دهنده نیاز دارد. برای رسیدن به این هدف، مغولستان باید به ساختن ماده پشت نامزدی خود ادامه دهد. در حال حاضر، مشخص نیست که مغولستان می خواهد چه برنامه ای را در نامزدی خود برجسته کند. برای مقایسه، قرقیزستان در ماه ژوئیه برای اولین دوره غیردائم خود در شورای امنیت سازمان ملل انتخاب شد.
همانطور که الیور فیسک در آن زمان برای The Diplomat اشاره کرد، کمپین آن "چهار حوزه اصلی تمرکز را در اولویت قرار داد: پیشگیری از درگیری، ترویج توسعه پایدار کشورهای کوهستانی، کمتر توسعه یافته و جزیره ای کوچک، خلع سلاح هسته ای و حمایت از اصلاحات سازمان ملل". اساس کارزار مغولی را می توان از قبل حدس زد. حمایت مستمر این کشور از ماموریت های حافظ صلح سازمان ملل و فراخوان آن برای خلع سلاح هسته ای احتمالا هویت دیپلماتیک مغولستان را تقویت خواهد کرد.
علاوه بر این، می‌توان انتظار داشت که مغولستان موضوعاتی را برجسته کند که در حال حاضر نقاط کانونی تعامل سازمان ملل متحد را تشکیل می‌دهند، مانند حمایت از کشورهای محصور در خشکی؛ مسائل مربوط به دستور کار زنان، صلح و امنیت (WPS)؛ مسائل آب و هوایی و بیابان زایی؛ و گفتگوی منطقه ای سابقه مغولستان در این موضوعات، تلاش اولان‌باتور برای به دست آوردن یک کرسی غیردائم در شورای امنیت سازمان ملل در سال‌های 2048-2049 را تقویت خواهد کرد. کرسی در قدرتمندترین نهاد سازمان ملل خطراتی را به همراه دارد.
مغولستان بخش اعظم سیاست خارجی خود را پس از جنگ سرد صرف حفظ فضای مانور بین دو همسایه بزرگ خود و در عین حال گسترش روابط با "همسایگان سوم" و نهادهای چندجانبه کرده است. یک کرسی در شورای امنیت، مغولستان را مستقیما در بحث‌های دشوار بر سر جنگ‌ها، تحریم‌ها و مناقشات ژئوپلیتیکی که قدرت‌های بزرگ را درگیر می‌کند، قرار می‌دهد. در صورت انتخاب در شورای امنیت سازمان ملل، اولان باتور ممکن است برای اتخاذ مواضع آشکار در مورد مسائل مربوط به روسیه، چین، ایالات متحده یا شرکای مربوطه آنها تحت فشار قرار گیرد.
همان عضویتی که نفوذ بین‌المللی مغولستان را گسترش می‌دهد، می‌تواند عمل متعادل‌سازی سنتی آن را بسیار چالش‌برانگیزتر کند. خورلسوخ نامزدی مغولستان را آغاز کرد، اما زمانی که انتخابات بیش از 20 سال بعد برگزار شود، مدت زیادی از سمت خود کنار خواهد رفت. با این حال، رویکرد مغولستان به سازمان ملل متحد به تغییر دولت ها وابسته نیست، بلکه یک استراتژی سیاست خارجی است که توسط قوه مقننه مغولستان تایید شده و در سطح دولت و سازمان اجرا می شود. از زمانی که مغولستان در سال 1961 به سازمان ملل متحد پیوست، روابط آن با سازمان ملل متحد.
در همان مسیر به سمت مشارکت و مشارکت عمیق تر حرکت کرده است. آزمون بلندمدت این خواهد بود که آیا مغولستان می‌تواند ابتکارات بین‌المللی خود را به نفوذ نهادی پایدار و مشارکت‌های پایدار در میان دولت‌های متوالی تبدیل کند یا خیر. مغولستان بیش از دو دهه برای ایجاد حمایت و تقویت سابقه دیپلماتیک خود فرصت خواهد داشت، اما این کمپین باید چندین رئیس جمهور، دولت، و وزیر خارجه و همچنین تغییر ژئوپلتیک و منافع داخلی رقابتی را حفظ کند. مونگ به عنوان یک ایالت نسبتا کوچک و محصور در خشکی بین روسیه و چین واقع شده است
olia توانایی محدودی برای شکل دادن به محیط استراتژیک اطراف خود از طریق قدرت سخت دارد. نهادهای بین المللی، مجموعه متنوعی از شرکای دیپلماتیک، و مشارکت در ابتکارات چندجانبه، فضای سیاسی بیشتری را فراتر از محدودیت های موقعیت جغرافیایی اولان باتور فراهم کرده است. پیشنهاد برای کرسی شورای امنیت به طور طبیعی با این رویکرد مطابقت دارد.
متن اصلی (انگلیسی)
Mongolia Eyes a Non-Permanent Seat on the UNSC – in 2048
To make good on Khurelsukh’s announcement, Mongolia’s foreign policy will require more than two decades of sustained continuity.