مقبره سرباز گمنام برای نگهبانانش چه معنایی دارد

در پاییز 1921، ارتش ایالات متحده با یک انتخاب دشوار روبرو شد. از میان چهار تابوت یکسان با پرچم - که هر کدام حاوی بقایای ناشناس سرباز آمریکایی کشته شده در جنگ جهانی اول است - تنها یکی در مقبره جدید سرباز گمنام در گورستان ملی آرلینگتون آرام گرفت.

به نظر می رسید فقط یک افسر باتجربه باید انتخاب را انجام دهد. هر چهار مرد در جنگ جان باختند و در گورستان های آمریکایی در فرانسه به خاک سپرده شدند. اما وقتی خبر رسید که ارتش فرانسه از یک سرباز سرباز خواسته است که سرباز گمنام فرانسه را انتخاب کند، آمریکایی‌ها به سرعت تشخیص دادند که در آن روز از برابری‌طلبی فرانسوی حمایت نخواهند کرد. به این ترتیب بود که این انتخاب توسط ادوارد یونگر، گروهبان 23 ساله و یکی از حاملانی که چهار تابوت مورد بررسی را حمل کرده بود، انجام داد.

یونگر از بیهوش شدن توسط یک گلوله و بعدا مورد اصابت گلوله به ران چپ در جنگ جهانی اول جان سالم به در برده بود. اما بعدا نوشت که به او گفته شد که این انتخاب را انجام دهد، تنها با چهار تابوت ایستاده بود، او را غرق و بی حس کرد.

یانگر 15 سال بعد در این هفته، یک ضمیمه مجله سندیکا، نوشت: «شاید این دوستان زمانی دوستان من بودند. "شاید یکی از آنها با من دعوا کرده بود، با من دوست شده بود، احتمالا از من در برابر گلوله ای محافظت می کرد که ممکن بود من را به جای او بگذارد. چه کسی می دانست؟"

جوانتر روی تابوت دوم سمت راستش گل رز گذاشت و گزارش داد که وظیفه اش تمام شده است. سرباز گمنام آن شب با قطار به پاریس رفت و روز بعد به سمت غرب به لو هاور رفت، جایی که تابوت او را با کشتی USS Olympia در مسیر آرلینگتون حمل کردند. سرباز گمنام در زیر یک تخته سنگ مرمر در بالای تپه مشرف به پایتخت کشور از آن سوی رودخانه پوتوماک به خاک سپرده شد.

در میان هزاران نفری که در جنگ داخلی، جنگ اسپانیا و آمریکا، جنگ جهانی اول و سایر درگیری‌ها جان باختند، انتخاب یانگر مکانی برای سوگواری برای هر پدر و مادری بود که فرزندشان هرگز از جنگ به خانه بازنگشت.

این مقبره به زودی مقصدی برای ده ها هزار بازدیدکننده برای ادای احترام به کشته شدگان جنگ آمریکا شد. در سال 1926، نگهبانان نظامی نصب شدند تا بازدیدکنندگان را از بالا رفتن یا پا گذاشتن روی آن منع کنند. بنای یادبود بزرگ مرمری که در تورهای امروزی برای همه آشنا بود در سال 1932 تکمیل شد و در سال 1937 ساعت به یک وظیفه 24 ساعته تبدیل شد. مانند جوانر، نگهبانان امروزی متعلق به یک واحد پیاده نظام هستند.

همچنین مانند یونگر، توماس ایگلسیاس، متخصص، تقریبا به طور قطع انتظار نداشت که فقط با حضور در محل کار مشهور شود. روز چهارشنبه، روز جانبازان، مقامات ارشد برای برگزاری مراسم سالانه گرد هم آمدند. پیت هگزت، وزیر دفاع، همسرش و سه تن از مشاوران ارشدش در نزدیکی مقبره عکس گرفتند. اما وقتی آنها رفتند، گروه شروع به صحبت کردند و یک نفر خندید. ایگلسیاس مکث کرد و سپس کارش را انجام داد. "همه بازدیدکنندگان همیشه فضای سکوت و احترام را حفظ خواهند کرد!" ایگلسیاس فریاد زد. دوربین CNN این لحظه را ثبت کرده است.

هشدارها در مقبره غیرعادی نیستند. یک مقاله ارتش در سال 2022 به نقل از یک نگهبان مقبره می گوید که نگهبانان روزانه دو یا سه عدد از آنها را معمولا برای گردشگران غافل صادر می کنند. نصیحت کردن هگزت و اطرافیانش چیز دیگری است.

مخالفان هگزت سریعا او را به خاطر رفتار نادرست گروه سرزنش کردند یا متخصص جوان را به خاطر اصلاح رفتار مردی که مرتبا اعضای بخش خود را به دلیل عدم نزاکت تحقیر می کرد، خواه ژنرال های «چاق» یا سربازان ریشو، تحقیر می کردند. دیگران، از طرف هگزث، سرباز را به خاطر عدم احترام مناسب به رئیسش سرزنش کردند.

هگزت، حداقل در این لحظه، تصمیم گرفت که دعوا را انتخاب نکند. دفتر مطبوعاتی او اخطار را در صورت مناسب تایید کرد و هگزت مدال تقدیر از خدمات مشترک را به ایگلسیاس اعطا کرد.

من هیچ انگیزه بزرگی را در تصحیح قاطعانه رهبری پنتاگون توسط ایگلسیاس نخواندم، زیرا بارها شاهد فداکاری محافظان مقبره بوده ام.

در اکتبر 2021، من به شهری سفر کردم که یونگر 100 سال قبل از آن انتخاب خود را انجام داده بود، از زمانی که به Châlons-en-Champagne تغییر نام داد. نگهبانان مقبره فعال، که همگی بخشی از هنگ پیاده نظام 3 "گارد قدیمی" بودند، با سربازان سابق که متعلق به انجمن گارد افتخار، مقبره سرباز گمنام بودند، آنجا بودند. آنها به یک سفر زیارتی 10 روزه در سراسر فرانسه پیوسته بودند.

آنها در میدان وسیع شهر جمع شدند، جایی که پرچم های فرانسه و آمریکا راه را به تالار شهر نئوکلاسیک تزیین می کرد، همانطور که اتفاق می افتد، در سال 1776 تکمیل شد. گاوین مک ایلونا، رئیس انجمن در آن زمان، درست بیرون با من صحبت کرد، در حالی که بازدیدکنندگان برای ادای احترام به اتاقی که زمانی یونگر در آن ایستاده بود، وارد شدند.

مک ایلونا گفت: «نمی‌دانم چند بار می‌توانم بگویم این موضوع بسیار سخت است. اما اینطور است.

من از شور و شوق او در لحظه قدردانی کردم. من هم در آن زمان کاملا متوجه نشدم.

من در ابتدا کار آنها را شرافتمندانه اما خسته کننده می دیدم. ۲۱ قدم راه بروید، ۲۱ ثانیه بیشتر بچرخید و رو به مقبره قرار بگیرید. دوباره بچرخید، تفنگ را به سمت شانه بیرونی ببرید، 21 ثانیه دیگر بشمارید و راه بروید. در ساعات بازدید، در ماه های گرم 30 دقیقه و در ماه های سردتر یک ساعت تکرار کنید. پس از بسته شدن قبرستان، هر ساعت دو ساعت طول می کشد. در طول یک شیفت 24 ساعته، نگهبانان زمان خود را در میدان با استراحت و آماده شدن برای ساعت بعدی خود تغییر می دهند. اگر هوا بد است، این بخشی از ماموریت است.

[از شماره نوامبر 2023: وطن پرست]

اگر هر یک از نگهبانان مقبره در فرانسه در آن هفته وظیفه خود را مانند من دیدند، هرگز اجازه ندادند. سربازان گارد قدیمی به طور متوسط ​​18 ماه را در مقبره می گذرانند.

نگهبانی ایستاده در یک روز شلوغ به معنای بازرسی محیط اطراف، نگه داشتن تفنگ خود در زاویه صحیح و حفظ یک پیاده روی ثابت است. هیچ مکالمه معمولی وجود ندارد، بنابراین نگهبانان از طریق خراش ها و کلیک های صفحات فولادی متصل به کفش هایشان با هم ارتباط برقرار می کنند. نگهبان برای قدردانی از جانبازان و مهمانان برجسته، پاشنه پا را می تراشد یا صفحات را در قسمت داخلی پاشنه های خود به هم می زند تا به نگهبان دیگر علامت دهد.

زمانی که بازدیدکنندگان گورستان را برای شب ترک می‌کنند، همان استانداردهای رفتاری اعمال می‌شود، اگرچه تنهایی زمان زیادی را برای درون‌بینی سربازان فراهم می‌کند. چندین نگهبان به من گفتند که در حین دیده بان، به مقبره و همه کسانی که در آن احترام می گذارد فکر می کنند. یک سرباز گمنام هیچ پیشینه ای ندارد که بتواند آنچه را که دیگران در او می بینند محدود کند. در آن راهپیمایی‌ها در تاریکی، او می‌تواند شجاعت و از خودگذشتگی نبرد یا یادی از عزیزانی را که نگهبانان در زندگی خود از دست داده‌اند، مجسم کند. بسیاری از نگهبانان مقبره به عراق یا افغانستان اعزام شده اند، در حالی که برخی دیگر تا زمان جنگ ویتنام خدمت کرده اند.

برخی از آنها هرگز از دوستانی که در بخش‌های دیگر گورستان دفن شده‌اند دور نیستند.

در فرانسه، فداکاری مشترک، نگهبانانی را گرد هم آورد که خدمات آنها چندین نسل را در بر می گرفت. از Chalons-en-Champagne، آنها به همراه سایر سازمان های نظامی برای برگزاری مراسمی در زیر طاق پیروزی به پاریس رفتند و پس از صرف شام در École Militaire.

در هنگام شام، آنها به آن ادامه دادند و بیشتر مکالمه را سبک نگه داشتند، در حالی که علاقه من به شغلشان را در نظر گرفتند. نگاه یکی از نگهبانان سابق مقبره را به یاد می آورم که در مورد خدمتش صحبت می کرد. شروع کردم به درک این نکته که هر لحظه در آن پیاده روی، و هر جزئیات کوچکی که با دقت اجرا می شد، ابراز قدردانی از بدهی بود که هرگز به طور کامل بازپرداخت نخواهد شد. و به همین ترتیب، بدون وقفه ادامه می یابد.

[ بخوانید: داستان داخلی آنچه در Stars and Stripes اتفاق افتاد]

سرباز گمنام جنگ جهانی اول بعدا توسط نیروهای ناشناس از جنگ جهانی دوم و جنگ کره همراه شد و در دخمه های جداگانه در کنار مقبره او دفن شد. اما پیشرفت های علمی تدفین ناشناخته آینده را در نیروهای مسلح ایالات متحده بسیار بعید ساخته است. در سال 1998، ویتنام ناشناس به عنوان ستوان اول مایکل جی. بلاسی، خلبان نیروی هوایی که در سال 1972 سرنگون شد، شناسایی شد. دخمه ویتنام ناشناس از زمان نبش قبر بقایای بلاسی خالی نگه داشته شده است.

شواهد مبتنی بر DNA می‌توانند هویت یک سرباز کشته شده را بازیابی کنند. اما مردم هنوز باید انتخاب کنند تا آنها را به خاطر بسپارند. ادوارد یونگر هرگز سرباز گمنامی را که انتخاب کرده بود فراموش نکرد. او در سال 1930 به آرلینگتون سفر کرد و به واشنگتن پست گفت که "واقعا خوب است که فرصتی برای ملاقات دوباره با او داشته باشم." دوازده سال بعد، خود یونگر در گورستان ملی آرام گرفت.

یونگر خود و همرزمانش را فقط «سربازان خوب و متوسط» توصیف کرد. او همیشه مرد مقبره را بسیار شبیه او تصور می کرد. به همین دلیل است که شناسایی مرد ناشناس در آن مقبره به طور متناقضی بسیار آسان است. تعداد کمی از ما برای مدت طولانی با نام به یاد خواهیم ماند. اما کارهای خوب و متوسطی که مردم به دست می آورند می تواند از خاطره هر یک از آنها ماندگار شود.