ملاقات باب دیلن با پاپ لئو: مردم روی کاپوت ثابت بودند اما دست‌ها صدا می‌کردند

جدا از تب تیموتی شالامه، هیچ کاری که باب دیلن در سال‌های اخیر در طبیعت انجام نداده است، به‌طور گسترده توسط رسانه‌های جریان اصلی مورد بحث قرار گرفته است - و آنقدر فورا میم‌سازی می‌شود - به‌طوری که عکس‌های دیلن، با کاپوت بالا و بالای سرش، در دیدار با پاپ لئو چهاردهم در واتیکان در 4 نوامبر.

آن یکی مشکی پوشیده بود، دیگری سفید توئیتر را زیر پا گذاشت تا کامنت‌های بدی بنویسد که انگار یک مسابقه کارتون نیویورکر است. و هودی دیلن خوراک سرفصل فوری بود. وال استریت ژورنال به مرواریدهای آنها چنگ زد. جی کیو اعلام کرد که دیلن مانند چالامه لباس می پوشد. دیلی بیست از خشم خود خبر داد! جنگ ستارگان ... زیاد ذکر شد.

اما آنتونیو اسپادارو، یک کشیش یسوعی که به عنوان معاون فرهنگ و آموزش در سریر مقدس خدمت می‌کرد و میانجی‌گر این نشست بود، می‌گوید لباس دیلن آنقدر بلند صحبت می‌کرد که مردم پیام بزرگ‌تر را از دست دادند.

اسپادارو با اشاره به این واقعیت که پاپ در پیشگفتار کتاب سال 2026 خود، خلع سلاح و خلع سلاح: صلح یک هدیه است، نقل قول کرد، "مردم در مورد آنچه دیلن در آن بعدازظهر پوشیده بود بسیار صحبت کردند."

در این اثر، دیلن به بمب نوشت: «من از تو متنفرم که باعث می‌شوی انسان‌ساز و انسان‌ساز، دست‌کاری شده باشی.»

اسپادارو می‌گوید: «در سال 1963، مرد جوانی که 20 سال گذشته بود، در نیویورک، به بمبی روی صورتش گفت که این کار دست انسان است. شصت و سه سال بعد "نویسنده آن ورق کاغذ - که هیچ کس نمی خواست آن را در حراج بخرد - با معتبرترین خواننده خود دست داد. برای هر کسی که به وزن کلمات اعتقاد دارد، این یک تمثیل کوچک است. در مقایسه، کاپوت یک یادداشت جانبی است."

از زمان اجلاس موزیکال و پاپ، اسپادارو - بومی مسینا، ایتالیا، و سردبیر سابق La Civiltà Cattolica، که اکنون یک Substack می نویسد - با به اشتراک گذاشتن عکس های ملاقات غرب میانه در رسانه های اجتماعی، کار خداوند را انجام می دهد.

او چند عکس از دست دادن آنها منتشر کرد. یک عکس، که او دو بار پست کرد، قابل توجه بود: یک عکس زوم شده از دست دیلن که دست پاپ را در هم می‌بندد. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

با رگه های آبی، رنگ ارغوانی و پوست پودری سفید و خشک، دست دیلن در هر دقیقه از 85 سال زندگی خود نگاه می کند. اما زائده نیز نگاهی به پشت پرده بود. بالابر زیر کاپوت به نظر می رسید که آن دست کاغذی می گفت: "من یک انسان هستم و به اندازه شخص بعدی به این لمس معنوی نیاز دارم."

ما از اسپادارو 60 ساله خواستیم که در مورد عکس هایی که در اینستاگرام منتشر کرده توضیح بیشتری بدهد. کشیش و نویسنده – که جدیدترین کتاب‌هایش A passo d’uomo با پیش‌گفتار پتی اسمیت، و مکالمات در مورد ایمان نوشته شده با مارتین اسکورسیزی است – افکار خود را در مورد دست‌ها، کلاه‌ها، و نحوه جا افتادن دیوید سداریس در همه این‌ها از طریق ایمیل به اشتراک گذاشت.

از عکسی که در اینستاگرام گذاشتید، با دستانشان به هم گره خورده بود، خیلی متاثر شدم. تقریبا مانند جزئیات نقاشی رنسانس، ملاقات دو حکیم قدیمی. چه چیزی شما را بر آن داشت که در این نزدیکی بزرگنمایی کنید؟ دست ها چیزی را می گفتند که کاپوت پنهان نگه داشته است. صورت باب در سایه بود. با این حال، دستانش برهنه بود و خودش آنها را برهنه کرده بود و دستکش هایش را برای خوشامدگویی به پاپ درآورده بود. آن بند دست مرد جوانی را می‌گیرد که درست از 20 سالگی گذشته بود که در سال 1963 «بمب برو برو برو» را تایپ کرد و دست پاپ را که 63 سال بعد آن را علیه تسلیحات هسته‌ای نقل کرد.

حق با شماست که به نقاشی فکر کنید. من به «دست‌های دعاکننده» دورر فکر کردم، مطالعه‌ای در سال 1508 که در آن رگ‌ها و پوست فرسوده یک زندگی کامل را روایت می‌کنند.

با سفت کردن قاب، شهرت و رنگ لباس هایشان را از بین بردم. چیزی که باقی ماند دو مرد بودند که در طول سال ها به خوبی کنار هم بودند و دستانشان را در هم گره کرده بودند و به نظر من واقعی ترین عکس آن بعد از ظهر بود. مطالب مرتبط شنیدن باب دیلن برای اولین بار از سال 2012 برای اولین بار از سال 2012، باب دیلن بازی کلاسیک «عشق و دزدی» را با نام «Sugar Baby» یک کشیش یسوعی توضیح می‌دهد که چگونه ملاقات باب دیلن با پاپ را تسهیل کرده است.

دیلن در طول سال‌ها، به شکلی طنزآمیز شکل می‌گیرد. زمانی که او در مرحله کت و شلوار برهنه و کلاه گاوچرانی خود بود، برای دیدار با پاپ ژان پل دوم آن را پوشید. من دوست دارم که دیلن به مرحله فعلی خود در اینجا وفادار ماند. آیا پاپ واکنشی به آن داشت؟ کسی بود؟ یک جزئیات در مورد سال 1997 داستان را حتی بهتر می کند. در بولونیا، دیلن با کلاه کابوی خود اجرا کرد، اما وقتی از پله‌ها به سمت جان پل دوم بالا رفت، آن را از سرش برداشت. این بار کاپوت همان جایی که بود ماند و چیزی که بیرون آمد دستکش ها بود تا بتواند با پاپ دست بدهد. در سال 1997 او سرش را برهنه کرد. در سال 2026، دستان او.

اعتراف می کنم تنها کسی که مردد بود من بودم. در دروازه سنت آن، از تیمش پرسیدم که آیا بهتر است آن را پایین بیاورند، و آنها توضیح دادند که کاپوت، این روزها، بخشی از نحوه حرکت باب در سراسر جهان، روی صحنه و خارج از صحنه است. همین برای من کافی بود.

لئو در چشمان مرد نگاه کرد و کاپوت در پس زمینه فرو رفت. در رسانه های اجتماعی، برخی افراد امپراتور پالپاتین [از جنگ ستارگان] را مطرح کردند. صحنه خیلی ساده تر بود. پاپ کاملا آسوده بود، گویی از قبل می دانست که باب چنین ظاهر خواهد شد.

جرقه این دیدار چیست؟ آیا دیلن می خواست با پاپ ملاقات کند یا برعکس؟ چطور درگیر شدی؟ آرزوی هر دو طرف وجود داشت: باب می خواست اولین پاپ آمریکایی را ملاقات کند و پاپ نیازی به قانع کردن نداشت. مردی که قبلا از شما در پاورقی نقل قول کرده است آماده پذیرایی از شما است.

من افراد مناسب را در هر دو طرف می‌شناختم و خودم را در وسط یافتم، به‌عنوان نوعی مرکز. کار واقعی برنامه ریزی بود. دیلن روز دوشنبه با میلان بازی کرد و قرار بود پنجشنبه با رم بازی کند. پاپ روز جمعه عازم آمریکای لاتین شد. آن روز چهارشنبه، روزی که باب نمایشی نداشت. این تمام چیزی بود که طول کشید.

به نظر می رسد پاپ از طرفداران دیلن است. او در کتابش از «بمب برو برو» نقل قول کرد - این یک کشش عمیق است. من یک دیلن نرد هستم و مجبور شدم آن را در گوگل جستجو کنم. من فقط توانستم مقالات 2013 را در مورد آن اشعار بیابم که برای حراج در کریستیز قرار می گیرند. آنها حتی هرگز فروختند. آیا پاپ یک دیلانولوژیست هاردکور است؟ بستگی به این دارد که منظور ما از Dylanologist چیست. این کلمه باعث می شود به A.J فکر کنم. وبرمن که در اوایل دهه 1970 از سطل زباله دیلن در روستای گرینویچ رفت. از این نظر، من می گویم قطعا نه.

با این حال، [این که] باید به گوگل مراجعه کنید، چیزهای زیادی را می گوید. «برو برو بمب» در هیچ سابقه ای وجود ندارد. دیلن آن را در سال 1963 نوشت و هرگز آن را ضبط نکرد. این کتاب برای یک کتاب ترانه علیه بمب اتمی بود که ایزی یانگ، از مرکز فولکلور، هرگز نتوانست آن را منتشر کند.

این ورق به مدت نیم قرن در میان اوراق یانگ باقی ماند، سپس برای حراج در کریستیز به حراج رفت - اینگونه بود که اشعار عمومی شدند. پاپ به عنوان یک خواننده به آن پرداخت، تا آنجا که در پاورقی آن را «تصنیفی شاعرانه» می نامد و آن را با عنوان و سال در کنار آگوستین و پل ششم قرار می دهد.

او می توانست «استادان جنگ» را که همه می شناسند انتخاب کند. من یک دیلانولوژیست را آنقدر نمی بینم که خواننده ای باشد که می داند کجا را نگاه کند.

شما درباره جیم موسلمن، همکلاسی پاپ ویلانوا، در اینستاگرام نوشتید. در مورد ارتباط دیلن آنها بیشتر به من بگویید. این دو در دهه 1970 در ویلانوا در یک کلاس فلسفه با هم آشنا شدند و بلافاصله در دو چیز، بیسبال و باب دیلن، نقطه مشترکی پیدا کردند.

پس از انتخاب لئو، موسلمن به یاد آورد که آن دو در مورد موسیقی زیاد صحبت کردند و او مقاله ای به دوستش داده بود که در آن استدلال می کرد که دیلن استعداد بزرگ شاعری نسل آنهاست. کدام مقاله، من نمی دانم.

بقیه داستانش را خیلی دوست دارم. Musselman یک لیبل فولکلور به نام Appleseed Recordings را تأسیس کرد و سال‌ها رکوردهای پیت سیگر و سایر خوانندگان وجدان اجتماعی را منتشر کرد. Leo’s Dylan از آنجا می آید: از یک همکلاسی با اشتیاق به آهنگ هایی که قصد دارند همه چیز را تغییر دهند.

دیلان یک گفتگوی خصوصی با پاپ داشت. گفتی که آنجا نیستی نه، و من فکر می کنم که این همان طور که باید باشد. فهمیدم که باب می خواهد با لئو تنها باشد و از اتاق خارج شدیم. قبل و بعدش رو دیدم

قبل از این: دو مرد روی میز کتابخانه نشسته‌اند، شوخی‌های سبک، رد و بدل کردن هدایا، یک تسبیح در یک طرف و یک نسخه امضا شده از Chronicles در طرف دیگر.

بعد: باب در سکوت بیرون می رود، عمیقا جذب شده، با نگاه مردی که خوشحال است و قصد توضیح دلیلش را ندارد. باز هم دیلن 60 سال وقت صرف توضیح آهنگ هایش کرده است. او مطمئنا قرار نبود با آن گفتگو شروع کند.

دیلن کپی 64 ترانه شما را امضا کرد. من دوست دارم که او از خودکار چهار رنگ BIC شما استفاده کرد. مردم به این جزئیات در رسانه های اجتماعی پرداختند. «64 ترانه» یک گلچین دو زبانه است که توسط کروچتی در ایتالیا منتشر شده است: 64 آهنگ - انگلیسی در یک طرف، ترجمه ایتالیایی در طرف دیگر. این کتاب توسط الساندرو کاررا، مترجم ایتالیایی دیلن، و کارلو فلترینلی، ناشر ایتالیایی او، که بعد از ظهر آن روز در کاخ حواری با ما بود، ویرایش شد.

بعد از ظهر از او پرسیدم که آیا آن را برای من امضا می کند یا خیر. لبخندی زد و گفت «شاید» و من خودکار را از جیبم بیرون آوردم. من عاشق آن قلم ها هستم. من خودم روی مشکی کلیک کردم.

من درک می کنم که چرا مردم با آن سرگرم شدند. در یک بعد از ظهر پر از لژیا و ژاندارم، چیزی که همه به یاد دارند، خودکاری است که هزینه آن پول نقد است. به نظر من عالی به نظر می رسد: حتی یک برنده جایزه نوبل، وقتی لحظه آن فرا می رسد، با هر قلمی که در دسترس است امضا می کند.

شما همچنین به ملاقات پتی اسمیت با پاپ لئو در تابستان گذشته مرتبط کردید. من و پتی پنج سال است که همدیگر را می شناسیم. ما در آمستردام، در مناظره ای که توسط مؤسسه Nexus برگزار شد، ملاقات کردیم، که هر دوی ما را دعوت کرده بود. سپس من با او در نیویورک مصاحبه کردم، و دوستی از آن شکل گرفت که بیشتر از صبحانه های طولانی در نزدیکی خانه او تشکیل شده بود. وقتی در شهر هستم دور هم جمع می شویم.

پس از انتخاب لئو، در مقطعی برای من مشخص شد که او می خواهد با او ملاقات کند. در اواخر جولای، پتی در حال تور اروپا بود و قرار بود با رم بازی کند. این فرصت بود. پاپ گفت بله، و من دو برنامه را تنظیم کردم.