ممدانی آتش را روشن کرد. حالا او یک تفنگ آبپاش را به ما می دهد - نظر

خاخام دکتر آری برمن، رئیس دانشگاه یشیوا، آن را در پنج کلمه بیان کرد. زهران ممدانی، شهردار نیویورک، «آتش‌افروزی است که خود را آتش‌نشان نشان می‌دهد.» مدافعان شهردار آن را ناعادلانه خواهند خواند. پس بیایید دقیق و منصف باشیم. حال و هوا، احساسات و هر چیزی را که ممدانی می تواند به دیگری بچسباند را کنار بگذار. او را فقط بر اساس آنچه که خودش گفته و انجام داده قضاوت کنید، در ضبط، بیشتر آن را در دوربین. این رکورد بیش از حد کافی است. آنچه او گفت در ژوئن 2025، یک مجری پادکست از ممدانی درباره شعار «انتفاضه جهانی کن» پرسید. او آن را محکوم نکرد.

او گفت آنچه به آن زبان شنیده بود، آرزوی ناامیدانه برای برابری و حقوق فلسطینیان بود. چند روز بعد در برنامه Meet the Press شبکه NBC، کریستن ولکر سه بار از او خواست که این عبارت را محکوم کند. سه بار او این کار را نکرد. او فقط گفت که این زبانی نیست که او استفاده می‌کند و یک شهردار نباید سخنرانی پلیسی کند. این چند هفته پس از کشته شدن یهودیان در واشنگتن و بمباران آتش در بولدر، کلرادو بود، حملاتی که فدراسیون یهودی نیویورک مستقیما به این نوع لفاظی‌ها گره خورد.

UJA-فدراسیون نیویورک و سایر گروه های یهودی علنا از هر نامزد شهرداری دقیقا یک چیز خواسته بودند: محکوم کردن آن. تنها بعدا، در یک جلسه خصوصی با رهبران تجاری، او گفته بود که این عبارت را "دلسرد" می کند. او بارها اسرائیل را به نسل کشی متهم کرده است. او از جنبش بایکوت علیه اسرائیل حمایت می کند.

و درست ماه گذشته، زمانی که نخست وزیر اسرائیل برای شورای امنیت سازمان ملل متحد به نیویورک آمد، شهردار این شهر قول داد که او را دستگیر کند. آنچه او انجام داد نوامبر گذشته، جمعیتی در بیرون کنیسه پارک شرق در منهتن در جریان یک مراسم علیا جمع شدند و شعار «انتفاضه را جهانی کن». شهردار منتخب حق انتخاب داشت. بیانیه سخنگوی وی با این ادعا که این رویداد ناقض قوانین بین المللی است، کنیسه را مورد انتقاد قرار داد.

یهودیان در مقابل درب عبادتگاه خود تهدید می شدند و دفتر شهردار آینده یهودیان را سرزنش می کرد. در 1 ژانویه، چند ساعت پس از ادای سوگند، ممدانی پذیرش شهر از تعریف IHRA از یهودی ستیزی و دستور آن را برای ممنوعیت آژانس های شهری از تحریم اسرائیل لغو کرد. به اعتبار او، او مجددا دستور اعتراض در عبادتگاه ها را صادر کرد. تعریف و حمایت از تحریم باقی ماندند. در ماه آوریل، او برای اولین بار به عنوان شهردار از وتوی خود استفاده کرد. او از آن در ردیف بودجه یا مبارزه منطقه‌بندی استفاده نکرد.

او از آن برای از بین بردن لایحه ایجاد مناطق حائل اعتراضی در اطراف مدارس، بر سر اعتراضات UJA-فدراسیون نیویورک و ائتلافی از سازمان های بزرگ یهودی استفاده کرد که وتو را یک شکست عمیق خواند. کارگروه ضد یهود ستیزی خود شورای شهر اشاره کرده است که تقریبا یک چهارم جنایات ناشی از نفرت یهودی ستیزانه در شهر کودکان را هدف قرار می دهند. لایحه همراهی که از عبادتگاه ها محافظت می کند با اکثریت مخالف وتو تصویب شد.

او اجازه داد که بدون امضای خود به قانون تبدیل شود و اعلام کرد که با چارچوب بندی آن مخالف است. و این هفته، او از یک استراتژی یهودستیزی رونمایی کرد که از تعریف یهودی ستیزی امتناع می ورزد و هرگز به ضد صهیونیسم اشاره نمی کند. آنچه او می پردازد اکنون به آنچه که این طرح برای محافظت فیزیکی از عبادتگاه ها روی میز گذاشته است نگاه کنید: 1 میلیون دلار، در بودجه شهری به ارزش 1126 میلیارد دلار. این کمتر از یک پنی از هر 1000 دلاری است که شهر خرج می کند. و حتی مختص مؤسسات یهودی هم نیست. این مؤسسات غیرانتفاعی آسیب پذیر و عبادتگاه ها از هر نوع را پوشش می دهد. همین بودجه 175 میلیون دلار پیدا کرد.

برای یک برنامه جدید کوپن اجاره، 175 برابر بیشتر. "بیش از 30 میلیون دلار." در سرفصل ها یک ترفند جادویی است. بیشتر آن 26 میلیون دلار است. افزایش به دفتر عمومی جنایات نفرت شهر، که در خدمت هر جامعه است و ماه ها پیش اعلام شد. از آن ظرف کمک های بلاعوض به مبلغ 10000 دلار در هر عدد می آید. 4.5 میلیون دلار دیگر به باغ یادبود هولوکاست در کوئینز و مرکز فرهنگی یهودیان در بروکلین می رود.

دلایل شایسته، اما هیچ‌کدام مردی را با چاقو جلوی در یک کنیسه متوقف نمی‌کنند. طبق آمار NYPD، در همین حال، یهودیان قربانی 57 درصد از مجموع جنایات نفرت گزارش‌شده در شهر نیویورک در هفت ماه اول سال جاری بودند. یک جامعه بیش از نیمی از نفرت را در متنوع ترین شهر روی زمین جذب می کند، و شهردار آن با یک خطای گرد جواب داد. مسابقه را کنار بگذارید هیچ کدام از اینها درباره احساسات نیست. هر کلمه بالا چیزی است که ممدانی گفته، امضا کرده، وتو کرده یا ترجیح داده است نگوید. منظور برمن همین است.

شما نمی‌توانید سال‌ها صرف تامین سوخت کنید، سپس با یک تفنگ آبپاش حاضر شوید و از یهودی‌های نیویورک بخواهید که کف بزنند. اگر شهردار بخواهد باور شود، مهم‌ترین مورد در طرح او هزینه‌ای برای شهر نخواهد داشت. «جهانی کردن انتفاضه» را با نام، علنا و بدون هیچ شرطی محکوم کنید. از نامیدن اسرائیل یک کشور نسل کش دست بردارید. تعریفی از یهود ستیزی را بازیابی کنید که نشان دهنده آنچه یهودیان واقعا با آن روبرو هستند را نشان می دهد. سپس امنیت را برای تطابق با تهدید تأمین کنید، نه بیانیه مطبوعاتی. تا آن زمان، یهودیان نیویورکی باید هر دلار را دریافت کنند، برای هر کمک هزینه ای درخواست دهند و هرگز یک ژست را برای محافظت اشتباه نکنند.

با عضو شورا تماس بگیرید درخواست کنید که بودجه امنیتی با اعداد جرایم ناشی از نفرت سنجیده شود، نه ردیف بودجه سال گذشته، و شورای شهر لایحه منطقه حائل مدرسه را که او وتو کرده بود، دوباره بررسی کند. ما درخواست لطف خاصی نداریم. ما چیزی را می‌خواهیم که هر نیویورکی لیاقتش را دارد: بچه‌هایمان را به مدرسه بفرستیم و به عبادتگاه‌هایمان برویم بدون اینکه بدانیم چه کسی بیرون منتظر است. نیویورک به یک آتش‌نشان با قوطی گاز در کامیون نیاز ندارد.

به شهریاری نیاز دارد که مسابقه را کنار بگذارد. نویسنده نویسنده و استراتژیست است که کارش زندگی، فرهنگ و امور عمومی یهودیان را بررسی می کند. او بنیانگذار 250 Shabbat، یک ابتکار مردمی است که هویت یهودی را از طریق تجربه مشترک Shabbat تقویت می کند، و میزبان پادکست The Silent Revolution است.