ممدانی آزمایش خلوص اسرائیل را انجام داد، اما شاگردانش او را پرتاب کردند | نظر

طنز وحشتناکی در منظره معترضانی وجود دارد که به سمت زهران ممدانی شهردار نیویورک می چرخند و شعار می دهند "ممدانی نمی توانی پنهان کنی، ما تو را به نسل کشی متهم می کنیم." با توجه به اینکه متهم کردن اسرائیل به نسل کشی یکی از کارت های دعوت ممدانی بوده است، واژگونی تقریبا خنده دار است.

اپیزود در مراسم بیداری قربانیان 7 اکتبر همچنین نشان می دهد که نیروهایی که سیاستمدارانی مانند ممدانی تشویق کرده اند چقدر وسواس دارند و این تصور که افراط گرایی ایدئولوژیکی که گسترش یافته و به وسواس ضد اسرائیلی تبدیل شده است، چقدر ناامید کننده است.

جرم بزرگ ممدانی ظاهرا اعتراف به این بود که یهودیان در 7 اکتبر 2023 متحمل یک جنایت وحشیانه شده بودند. در سومین سالگرد کشتار حماس، او بیانیه ای صادر کرد که این حمله را "جنایت جنگی وحشتناک" توصیف کرد و بیش از 1100 نفر را به قتل رساندند و 251 نفر از اسرائیلی ها را به قتل رساندند. نیویورکی هایی که همچنان مصیبت های آن روز را تحمل می کنند.

سطرهای آغازین برای عده‌ای شبیه سخن گفتن به نظر می‌رسید، زیرا بیانیه سپس به محکومیت گسترده اسرائیل، متهم کردن آن به «نسل‌کشی مداوم»، استناد به آپارتاید و اشغال، محکوم کردن همدستی آمریکا و فهرست‌بندی درد و رنج فلسطینیان تبدیل شد.

در واقع، اکثریت قریب به اتفاق پیام به جنایات ادعایی اسرائیل اختصاص داشت. حتی در سالگرد بدترین قتل عام یهودیان از زمان هولوکاست، ممدانی خود را مجبور کرد که یاد یهودیان را به مناسبتی دیگر برای پیگرد قضایی پرونده فلسطین تبدیل کند.

برای برخی از فعالانی که او با اشتیاق از اهدافشان استقبال کرده است، هرگونه همدردی با یهودیان همدردی بیش از حد است. شهردار در آزمون خلوصی که به نظر می‌رسد اجازه نمی‌دهد به هیچ وجه به رنج اسرائیل اذعان شود، بدون تلقی آن به عنوان خیانت، مردود بود. این درحالی است که ممدانی یک پوپولیست چپ افراطی است که از اکثر مقامات منتخب آمریکایی در اتخاذ زبان جنبش ضد اسرائیلی فراتر رفته است. او اکنون متوجه می شود که سازش ناپذیرترین عناصر آن آماده بودند تا به هر حال او را مورد حمله قرار دهند.

این نسخه ضد صهیونیستی نیز مانند اوباش انقلاب های فرانسه و روسیه، خود را از نظر اخلاقی برتر می داند. اما این بدان معناست که فضایی که پاکی واقعی می تواند در آن بنشیند کوچکتر و کوچکتر می شود تا جایی که حتی ممدانی هم نمی تواند زندگی کند.

مشکل اصلی بیانیه ممدانی جای توجه دارد. 364 روز دیگر در سال وجود دارد که در آن شهردار می تواند رفتار اسرائیل در غزه را محکوم کند. او قطعا تمایل خود را برای انجام این کار نشان داده است. اصرار بر تبدیل این روز خاص به کیفرخواست دیگری علیه اسرائیل نشان دهنده ناتوانی در به رسمیت شناختن رنج یهودیان بر اساس شرایط خودش است. این موضوع طعنه اوباش را که با آن روبرو شد و ناراحتی آشکاری را که با شنیدن فریادهای "خائن" احساس کرد، بیشتر می کند.

به رسمیت شناختن قربانیان 7 اکتبر هیچ تعهدی برای بازخوانی کیفرخواست مربوط به اسرائیل ندارد، همانطور که عزاداری برای کودکان فلسطینی که در غزه کشته شدند نیازی به اعلام اولیه درباره حماس ندارد. همانطور که بارها دیده شده - فقط از اد شیران بیچاره بپرسید - مماشات با اوباش عادت به نتیجه معکوس دارد.

یک فرهنگ سیاسی غالب ظهور کرده است که در آن رنج یهودیان به عنوان چیزی تلقی می شود که باید در برابر رنج فلسطین واجد شرایط، زمینه سازی یا فورا متعادل شود. نتیجه یک حسابداری اخلاقی عجیب و غریب است که در آن یهودیان تنها در صورتی مجاز به عزاداری هستند که اندوه آنها با یک بیانیه سیاسی قابل قبول همراه باشد.

بیانیه این هفته صادق خان شهردار لندن در 7 اکتبر نیز یادآوری قربانیان حماس را با بحث در مورد رنج فلسطینی ها ترکیب کرد. به نظر می رسد این انگیزه در میان سیاستمدارانی که می ترسند ابراز همدردی غیرقابل صلاحیت برای اسرائیلی ها خشم فعالانی را که به آنها وابسته شده اند برانگیزد، آشنا به نظر می رسد.

در 7 اکتبر، تظاهرکنندگان در حالی که یهودیان بریتانیا در تلاش بودند قربانیان کشته شده، تجاوز شده و ربوده شده حماس را به یاد آورند، راهپیمایی در لندن را مناسب دانستند. پلیس متروپولیتن از معترضان خواست که فقط برای یک روز دست از کار بکشند، اما آنها نپذیرفتند.

واکنش به ممدانی حاکی از آن است که حتی گزاره‌هایی که با دقت کالیبره شده‌اند در آزمون خلوص کسی مردود خواهند بود، زیرا آنچه «پاک» را تشکیل می‌دهد همیشه می‌تواند جابجا شود. موضوع فرهنگ سیاسی مطلق گرایی است، به ویژه در سمت چپ بیدار، که در آن حتی کوچکترین انحراف از ارتدوکس ایدئولوژیک به منزله خیانت است.

معترضانی که به ممدانی روی آوردند، ممکن است نماینده گروه های وسیع تری باشند یا نباشند، اما مطمئنا تصویری از شیدایی شبه مذهبی در بازی ارائه می دهند.

وقتی رهبران غربی لفاظی های حماس را اتخاذ می کنند و در عین حال از مسئولیت این سازمان تروریستی در قبال فاجعه ای که به راه انداختن آن کمک می کند غفلت می کنند، در معرض خطر تقویت فرهنگ سیاسی هستند که در آن تروریسم با مقاومت قابل درک می شود و رنج یهودیان آسیب جانبی قابل قبول و گاهی ضروری می شود.

سیاستمداران دموکرات به ویژه با فشار فعالانی مواجه هستند که خواستار مواضع قاطعانه‌تر در مورد اسرائیل و فلسطین هستند. وسوسه این است که با این فشار از طریق زبانی به تدریج تندتر تطبیق دهیم، به امید اینکه حمایت سیاسی حفظ شود و در عین حال اعتدال کافی برای جلب نظر رای دهندگان گسترده تر حفظ شود.

تجربه ممدانی حاکی از محدودیت های آن محاسبه است.

این امر به ویژه در شهری با بیشترین جمعیت یهودی در خارج از اسرائیل بی پروا است، جایی که شهردار مسئولیت خاصی دارد تا اطمینان حاصل کند که ساکنان یهودی می توانند برای مردگان خود عزاداری کنند و هویت خود را بدون ارعاب بیان کنند. سخنان شهردار عواقبی فراتر از بحث فوری دارد. آنها کمک می کنند تا مشخص شود که چه نوع رفتار سیاسی قابل قبول است و چه نوع خصومتی به عنوان خشم عادلانه توجیه می شود. ممدانی یک هشدار غیرعادی واضح دریافت کرده است.

ممکن است شهردار از خود بپرسد "چطور این اتفاق افتاد؟" او باید در آینه نگاه کند.

دن پری سردبیر سابق اروپا-آفریقا مستقر در لندن و سردبیر آسوشیتدپرس در خاورمیانه مستقر در قاهره، رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم، و نویسنده دو کتاب است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.