ممدانی در حرکت: چرا مشغله های شهردار سلاح مخفی رهبری اوست؟

@nycmayor زهران ممدانی جاهایی برای بودن دارد.

در 35 سالگی، شهردار نیویورک سیتی می داند که چگونه توجه مردم را جلب کند - و آن را حفظ کند. وسوسه انگیز است که فکر کنیم رمز موفقیت ممدانی اینستاگرام است، اما سس مخفی رهبری او فقط یک ماشین رسانه اجتماعی نیست. این مردی است که با یک سکوی قابل حمل و گهگاه ردبول بدون شکر از پنج منطقه عبور می کند.

برای درک بهتر اینکه چگونه حضور حضوری او در همه جا، ادراک عمومی را شکل می دهد، Business Insider تابستان را صرف پیگیری برنامه روزانه شهردار کرد. ممدانی از اول اردیبهشت تا 31 مرداد 249 نوبت ثبت شده داشت که 170 مورد آن به صورت علنی برگزار شد. هشتاد و یک مورد از آنها در فضاهای اجتماعی مانند کلاس های درس، کتابخانه ها، پارک ها، ساختمان های آپارتمانی، زمین تنیس، عبادتگاه ها و رستوران ها بود.

50 مورد دیگر نیز رویدادهای دولتی در مراکز آمادگی اضطراری و مراکز پلیس بودند. به استثنای استاتن آیلند - که ممدانی سه بار از آن بازدید کرد - ظاهر او در شهر پراکنده بود. او با 85 رویداد بیشترین زمان را در منهتن گذراند و پس از آن بروکلین (35)، برانکس (26) و کوئینز (21) قرار گرفتند. او در اتاق های شورای شهر و دیگر عرصه های سیاسی سنتی حضور چندانی نداشت. در خانه شهردار، عمارت گریسی، هیچ کنفرانس مطبوعاتی برگزار نشد. در عوض، ممدانی میزبان 10 پذیرایی فرهنگی، بازی های فوتبال وانت و جشن های مذهبی بود.

در زمانی که بزرگان سوئیت سی خبرهای بد را از طریق یادداشت‌های کنسرو شده ارائه می‌کنند و سیاستمداران پیام خود را از طریق پست‌های انتخاباتی براق رسانه‌ای می‌کنند، ده‌ها تحلیلگر سیاسی، استراتژیست‌های رسانه‌ای، تاریخ‌دانان و افرادی در مدار شهردار می‌گویند که سبک مرد-درباره شهر ممدانی برجسته است.

آنچه که ممدانی را به درس کاریزما تبدیل می‌کند، توانایی او در ترکیب چهار عامل مهم است: حضور فیزیکی، اصالت شخصی، پیام‌های سیاسی و مشارکت فعال.

او می‌تواند وارد شوخی‌ها شود - با پریدن به داخل استخر، کراوات و همه چیز، کت و شلوار همه‌جانبه‌اش را مسخره کند - در حالی که هنوز پیامش را منتقل می‌کند. آنها بخشی منظم از برنامه او هستند، به جای یک غافلگیری که احساس می کند توسط یک کارمند ارتباطات تهیه شده است. ایجاد تعادل آسان نیست، اما رویدادهای حضوری شهردار نقشه راه را برای سایر رهبران ترسیم می کند.

حضور همه مشکلات را حل نمی کند، و شهردار با گذشت 9 ماه از تصدی مسئولیت خود، به سهم خود از منتقدان پاسخ داده است. خوشحالی با چند مدیر عامل و صاحبان کسب و کارهای کوچک جایگزین نیاز به جذب سرمایه از سوی شرکت‌های بلوچی و استارت‌آپ‌های پرهیاهو نمی‌شود. علیرغم فشارهایش برای مقرون به صرفه بودن، او هنوز صورتحساب های خانگی ساکنان را به میزان قابل توجهی کاهش نداده است.

اما حامیان و منتقدان او موافقند که شهردار استعداد طبیعی برای برقراری ارتباط دارد و رویدادهای پیش پاافتاده را به لحظات معنادار با رای دهندگان تبدیل می کند. او ارتباطات انسانی و رسانه‌های جمعی را در هم آمیخت تا سر در اقتصاد توجه جدی ایجاد کند. ممدانی می داند که چگونه در مدیسون اسکوئر گاردن تشویق کردن نیکس در مدیسون اسکوئر گاردن باشد یا سفارش یک تخم مرغ و پنیر همراه با هالاپینو در بودگای کوئینز.

ممدانی در میان ردیفی از تردمیل‌ها و دستگاه‌های بیضوی، بلیزر خود را صاف کرد و به سمت میکروفون رفت. مرکز تفریحی دهکده شرقی بوی عرق، گرد و غبار و قهوه می داد. رویدادهایی مانند این در اوایل ژوئیه، که قوانین جدیدی را برای آسان‌تر کردن لغو اشتراک برای مردم تبلیغ می‌کرد، یک راه امضایی برای تبلیغ دستور کار او است. با انتشار تصاویر در فضای مجازی، نیویورکی‌ها می‌توانستند ممدانی را روی ماشین قایقرانی در کنارشان تصور کنند که از سختی رهایی از عضویت مزاحم شاکی است.

همه شهرداران به مراسم روبان بری می روند و در رژه شرکت می کنند. رویدادهای سیاسی خرده فروشی ممدانی شامل نیویورکی های روزمره در محیط های روزمره نیز می شود. او در این تابستان تنها چند سخنرانی کلیدی ارائه کرد، اما زمانی پیدا کرد که از سه مرکز ارشد، هفت مدرسه و یک مهمانی تماشای فوتبال در جزیره رایکرز بازدید کند. احساسی که ده‌ها نفر از ساکنان آن ابراز می‌کنند این است که، صرف‌نظر از سیاست شخصی‌شان، به ممدانی به خاطر آمدن به محله‌هایشان احترام می‌گذارند. یکی از فروشندگان حلال پارک مرکزی می‌گوید که احساس می‌کند شهردار می‌داند این روزها غذا چقدر می‌تواند گران باشد.

یکی از ساکنان ایالتن آیلند که ممدانی را ملاقات کرده است - و فیلمی با او فیلمبرداری کرده است - از اینکه او می تواند چیزهای بی اهمیت کریکت سریلانکا را به زبان بیاورد، شوکه شد.

دبی ساسلاو شرکت تولید ویدیو Melted Solids را در کنار آنتونی دیمیری اداره می کند. این جفت مغزها و لنزهای پشت برخی از ویدئوهای ویروسی ممدانی هستند. در حالی که در مورد مهارت شهردار در رسانه های اجتماعی بسیار گفته شده است، ساسلاو می گوید که تمایل او به حضور فیزیکی برای موثر ساختن ویدیوهای کوتاه او بسیار مهم است. ساسلاو روزی را در اوایل کمپین شهرداری به یاد می آورد که آنها از یک پارک بازدید کردند تا با پیک نیک چت کنند. او به این نتیجه رسید که هیچ‌کس نمی‌خواهد با یک نامزد ضعیف صحبت کند که بعدازظهر بسیار بارانی بود.

او به من می‌گوید: «مردم از ماشین‌هایشان بوق می‌زدند و یک پسر از پنجره آپارتمانش دست تکان می‌داد. «مردم دوچرخه‌هایشان را متوقف می‌کردند - دوچرخه‌ای انباشته بود».

چنین لحظاتی به محتوای رسانه‌های اجتماعی تبدیل می‌شوند: بیش از 80 رویداد حضوری در تابستان امسال پست‌هایی را در اینستاگرام NYCMayor به دست آوردند - عمدتا عکس‌ها و ویدیوهای ممدانی با افراد عادی. تنها تعداد انگشت شماری از پست‌ها، گرافیک اعلام سیاست یا مستندهای کوچک تولید شده بودند.

برخی از منتقدان می گویند انرژی که شهردار برای تعامل به کار می برد، ترفندی است که توجه را از سیاست های بحث برانگیز یا فقدان دستاوردهای معنادار منحرف می کند. با صدها رویداد در تابستان، زمان ممدانی برای مذاکره و تصویب سیاست ها در شهرداری محدود است. حداقل در کتاب، برنامه او نشان می دهد که او چندین بار بین ماه مه و اوت با رهبران سیاسی محلی ملاقات کرده است. از سوی دیگر، به جز 25 روز از 122 روز، او حداقل در یک رویداد عمومی شرکت کرد.

رهبران تجاری شهر، به ویژه، می گویند ممدانی زمان کافی را صرف یادگیری از مشاوران شرکتی، اقتصاددانان، یا صاحبان مغازه های محلی نکرده است. از 249 رویداد فهرست شده ممدانی، شش رویداد با مدیران عامل یا مدیران اجرایی وال استریت و تنها تعداد کمی از آنها با صاحبان مشاغل کوچک بود. در مقایسه، او بیش از ده ها بار با کارکنان مهدکودک و مهد کودک ملاقات کرد.

در حالی که رهبران سابق ارتباطات بیل دی بلازیو و اریک آدامز می‌گویند شهرداران گذشته نیز زمان خود را در اتاق‌های هیئت مدیره و دفاتر محدود کرده‌اند (یکی به من می‌گوید "وظیفه آنها این است که در آنجا حضور داشته باشند)، برخی از صاحبان مشاغل کوچک احساس می‌کنند که از ممدانی نیز کوتاهی می‌کنند. فروشنده ای در نزدیکی یکی از خواربارفروشی های شهری برنامه ریزی شده اش می گوید که احساس می کند از گفتگو کنار گذاشته شده است، "شما این همه پول را برای ساخت این زیرساخت جدید خرج خواهید کرد و چیزهای اساسی که ما درخواست کرده ایم انجام نمی شود."

کسانی که تاکتیک های ممدانی کمتر متقاعد شده اند، می گویند منابعی که دفتر شهردار برای ارتباطات می ریزد، پرده دود است. مارک جافه، بنیانگذار ائتلاف تجاری چندفرهنگی نیویورک که از دولت به دلیل ابتکار فروشگاه مواد غذایی تحت مدیریت شهر شکایت کرده است، می گوید که در حالی که ممدانی "توجه مردم را به خود جلب می کند"، این ماده کمرنگ شده است.

جافه می گوید: «او مسائل را می داند. او برنامه های خوبی ارائه نمی دهد که بتواند آنها را از طریق مشاغل و سرمایه داری حل کند. تمایل ممدانی به بوسیدن نوزادان و والس زدن در کافه ها هم زمینه عملی و هم تاریخی دارد. از آنجایی که مردم بیشتر عمر خود را صرف مکالمه با ربات های خدمات مشتری هوش مصنوعی، نیمه درگیر شدن با جلسات زوم شرکتی، و تماشای تبلیغات حملات سیاسی بین قسمت های تلویزیونی می کنند، گرسنه برای ارتباطات صمیمی تر و معتبرتر هستند. هنگامی که رهبران و سیاستمداران C-suite سعی می کنند با مردم ارتباط برقرار کنند، می تواند موفقیت محدودی را به همراه داشته باشد.

چه مدیر عامل فست فود باشد که لقمه‌های کوچکی از همبرگر می‌گیرد و آن را «محصول» می‌خواند، مدیران فنی در حین نوشیدن آبجو قانع‌کننده به نظر نمی‌رسند، یا سیاستمدارانی که در حال فیلم‌برداری از ویدیوهای سلفی هستند، تلاش برای افزودن حس شخصی از طریق یک پلتفرم میانجی‌شده می‌تواند باعث سردی مردم شود.

ایمی ادمونسون، استاد رهبری و مدیریت در مدرسه بازرگانی هاروارد، به من می‌گوید: «ما در هسته‌ی خود، موجودات اجتماعی هستیم که نیاز به اتصال داریم، و ما تکامل نیافته‌ایم که فقط به صورت دیجیتالی ارتباط برقرار کنیم.

ممدانی در تلاش است تا دوران گذشته را برای سیاستمداران شهر نیویورک احیا کند - با درخشش جدید مدرسه خود. تقویم شهرداری ها به صورت عمومی پست نمی شوند و تغییرات در ثبت سوابق، پوشش خبری و فناوری باعث می شود مقایسه ها ناقص باشد. اما مورخان و مدیران ارتباطات در دولت های قبلی می گویند که شهرداران اخیر با تصور دوری از رای دهندگان خود دست و پنجه نرم کردند.

اریک آدامز، صاحب خانه قدیمی نیوجرسی، به دلیل سفرهای بین المللی و سفرهایش به کلوپ های شبانه منحصر به فرد مورد انتقاد قرار گرفت. کوین دراپر، مورخ نیویورک به من می گوید که وضعیت میلیاردر مایکل بلومبرگ باعث شد که او با مردم عادی کمتر ارتباط برقرار کند، حتی زمانی که تلاش می کرد با ساکنان اطراف شهر ملاقات کند. بیل دی بلازیو تمرکز ممدانی بر مقرون به صرفه بودن داشت، اما بر اساس محبوبیت ناامیدکننده‌اش در طول دوران شهرداری‌اش، نتوانست در سطح شخصی ارتباط برقرار کند.

مدیران سابق ارتباطات د بلازیو و آدامز می‌گویند که هر دو محله‌های بیرونی خود را داشتند، اما هیچ یک از آنها دسترسی گسترده ممدانی را نداشتند.

زمان بندی یک عامل بود: آن دو رهبر تمایل داشتند تا اواخر شب کار کنند، در حالی که شهردار فعلی خیلی زودتر در اطراف شهر توقف می کند. دراپر می‌گوید که جوانی نیز از پیشینیان خود برتری دارد. تحلیل من نشان می دهد که ممدانی در تابستان امسال از 122 روز خود در حداقل یک رویداد در 97 شرکت کرده است، به طور متوسط ​​بیش از دو روز در روز، و یک سوم از آنها در جامعه حضور داشته اند. در روزهای شلوغ، او تا هفت توقف می‌کرد.

خوزه بایونا که در دولت‌های آدامز و دی بلازیو کار می‌کرد، با خنده می‌گوید: «او ماه عسل طولانی‌تر از هر شهردار دیگری داشته است. "من می توانم این را به شما بگویم."

ممدانی گفته است که از شهردار دوران افسردگی، فیورلو لا گواردیا، تقلید می‌کند که با برنامه رادیویی خود «گفتگو با مردم» نسخه اولیه فروشگاه‌های متعلق به شهر را راه‌اندازی کرد و اساسا پیام‌رسانی را به طبقه کارگر متمرکز کرد. او همچنین اد کوخ، شهردار نسبتا معتدلی را که در دهه 1980 تسلط داشت، که به قدم زدن در خیابان ها و سوار شدن بر قطار معروف بود، یادآوری می کند و از ساکنان می پرسد: "حالم چطور است؟" اصل و نسب این سبک به قرن نوزدهم بازمی‌گردد، زمانی که نامزدها و مقامات منتخب با سخنرانی و ملاقات با مردم در سالن‌ها و میادین شهر، حمایت خود را برانگیختند.

اعضای تامانی هال، یک ماشین سیاسی بسیار فاسد اما محبوب شهر نیویورک، بر تعاملات حضوری با طبقه کارگر متمرکز شدند.

البته چالش‌هایی برای تلاش‌های شهردار برای ایجاد کاریزمای هر فردی وجود دارد. در سطح عملی، این روزها حضور ممدانی در یک بار ورزشی بدون برنامه ریزی جدی و جزئیات امنیتی بسیار سخت تر است. و حتی با ارسال پیام‌های تند و شهرت به ظاهر شدن در مکان‌های غیرمنتظره، پیچیدگی‌های گسترش سیاست و سیاست شهری، تلاش‌های او برای دگرگونی نیویورک را کند کرده است.

ممدانی در اوایل دوره ریاست جمهوری خود به اندازه کافی زود است که می تواند از داشتن برنامه های بزرگی که محقق نشده اند، با سوار شدن بر پرچم ورزش تابستانی و سیاست های چاله ای کنار بیاید. اما با نزدیک شدن به دومین سال ریاست جمهوری خود، حضور دائمی او در خارج از شهرداری و ردپای دیجیتالی پربارش می تواند بیشتر به یک بدهی تبدیل شود تا دارایی. همانطور که ادمونسون می گوید: "همیشه خطر ناامیدی وجود دارد که مردم باور کنند که در جیب پشتی شما یک عصای جادویی دارید." گرافیک تعاملی توسط رندی ییپ.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید