ممدانی می خواهد با یهودی ستیزی مبارزه کند اما آن را تعریف نمی کند

زهران ممدانی، شهردار شهر نیویورک، استراتژی دقیقی برای مبارزه با یهودی ستیزی در شهر نیویورک منتشر کرده است، در حالی که سوالی را که پس از روی کار آمدن وی به وجود آمده است، حل نشده باقی گذاشته است. هنگامی که اسرائیل و صهیونیسم درگیر هستند، دولت او چه چیزی را یهودی ستیزانه در نظر خواهد گرفت؟

اما وقتی ادعای یهودستیزی در سخنرانی سیاسی درباره اسرائیل یا صهیونیسم پیچیده شود، چه اتفاقی می افتد؟ ابهام کمی در مورد صلیب شکسته در کنیسه یا حمله به کسی به دلیل یهودی بودن وجود دارد - این موارد سخت‌تر زمانی شروع می‌شوند که اجماع به پایان برسد.

این استراتژی به صراحت از اتخاذ تعریفی از یهودی ستیزی خودداری می کند.

در این سند آمده است: «نیویورک می‌تواند و از تمام ابزارهایی که در اختیار دارد برای مبارزه مؤثر با یهودستیزی بدون نیاز به تعریفی برای این شکل خاص از نفرت استفاده کند.»

اعلان کمپینی علیه یهودستیزی در حالی که از بیان دقیق آن چه مستلزم آن نیست، طعنه آمیز است. ممدانی برای مقاومت در برابر یک تعریف محکم دلیل سیاسی دارد. بحث بر سر یهودستیزی از بحث بر سر اسرائیل جدایی ناپذیر شده است.

تعریف اتحاد بین‌المللی یادبود هولوکاست، که توسط اریک آدامز، سلف ممدانی پذیرفته شد و توسط ممدانی در اولین روز ریاست جمهوری وی لغو شد، شامل نمونه‌های مرتبط با اسرائیل مانند انکار خودمختاری یهودیان یا مسئول دانستن یهودیان برای اقدامات اسرائیل است. ممدانی این رویکرد را رد کرده است. نتیجه حکومتی است که وعده پاسخ تهاجمی به نفرت ضد یهودی را می دهد و در عین حال اختیارات قابل توجهی را در مورد آنچه که به عنوان ضدیهود شناخته می شود محفوظ می دارد.

فیلیزا ویزدام، رئیس یهودی ستیزی ممدانی، گفته است که شهرداری ترجیح می دهد قضاوت را مورد به مورد انجام دهد، زیرا موضوعات زمینه و خود جوامع یهودی بر سر تعاریف اختلاف نظر دارند. او همچنین استدلال کرده است که دولت نباید این بحث را حل و فصل کند. اما اگر شهرداری مورد به مورد تصمیم بگیرد که چه چیزی به عنوان یهودستیزی محسوب می‌شود و در عین حال از بیان این که چه معیاری را از قبل اعمال می‌کند خودداری می‌کند، وعده مبارزه با آن واقعا چقدر شفافیت را فراهم می‌کند؟

شاید ایده این باشد که ارائه یک تعریف جامع از یهودستیزی به دولت خطر تبدیل ابزاری برای مبارزه با تعصب را به آزمونی برای سخنرانی سیاسی مجاز درباره اسرائیل دارد. اما اینجا نیویورک در سال 2026 است و با توجه به تمام اتفاقاتی که افتاده و اتفاق افتاده، ممدانی ممکن است واقعا گزینه اجتناب از گفتگو را نداشته باشد.

با این حال نیویورک به ممدانی این امکان را نمی دهد که به کلی از آن قضاوت ها دوری کند. برخی از بحث برانگیزترین مناقشات مربوط به یهودیان نیویورکی دقیقا در مرزی قرار دارند که استراتژی او تعریف نشده است - اعتراضات در خارج از کنیسه ها، خصومت با نهادهای یهودی بر سر اسرائیل، لفاظی در مورد "صهیونیست ها" و تظاهراتی که در آن شرکت کنندگان در مورد اینکه آیا هدف، سیاست اسرائیل، صهیونیسم یا خود یهودیان اختلاف نظر دارند.

سوال مربوطه این نیست که آیا انتقاد از اسرائیل یهودی ستیزانه است یا خیر، بلکه زمانی است که سیاست ضد اسرائیلی به تبعیض یا ارعاب علیه یهودیان تبدیل می شود.

حتی تعاریفی که تا حدی برای حمایت از انتقاد از اسرائیل نوشته شده است، چنین خطی را به رسمیت می شناسد. به عنوان مثال، Nexus می‌گوید که مسئول دانستن یهودیان برای رفتار اسرائیل و استفاده از تئوری‌های توطئه سنتی درباره قدرت یهودیان علیه اسرائیل می‌تواند یهودی‌ستیزانه باشد.

چندین سازمان بزرگ یهودی نیویورک استدلال می کنند که ممدانی هنوز به اندازه کافی با این مشکل برخورد نکرده است. اتحادیه UJA-فدراسیون نیویورک، JCRC-NY، AJC نیویورک و هیئت خاخام های نیویورک از بخش هایی از استراتژی او استقبال کردند اما گفتند که "در حل یک موضوع اصلی ناکام است" - لفاظی که آنها معتقدند اسرائیل را شیطانی می کند و می تواند به یهودیان نیویورک سرایت کند.

پاسخ ممدانی در واقع این است که زمینه باید تصمیم بگیرد، اما با امتناع از تعریف یهودستیزی برای ترسیم آن خط، در نوع خود یک تعریف است.

این به نیویورک‌ها می‌گوید که دولت آماده است کدام پرونده‌ها را از قبل نام‌گذاری کند و کدام موارد را به قضاوت خود واگذار می‌کند.

برای یک شهردار که وعده مبارزه با یهودی ستیزی را می دهد، این ممکن است مهم ترین تعریف از همه باشد.