ممدانی، پاریس از قبل می داند که «جهانی کردن انتفاضه» به کجا ختم می شود - نظر دهید

برخی از معترضان روز شنبه در پاریس روی زمین نماندند. آنها از بنای یادبود جمهوری، ماریان برنزی در مرکز میدان جمهوری، بالا رفتند و بالای جمعیت ده‌ها هزار نفری ایستادند. جک تیلور عکاس رویترز آنها را در آنجا شکار کرد. در تصویر او، دو پرچم در کنار هم بر فراز میدان به اهتزاز درآمده است: پرچم سه رنگ فرانسه و پرچم فلسطین. مردم پایین برای اعتراض به هزینه های زندگی، بدتر شدن خدمات عمومی و وضعیت مدارس فرانسه آمده بودند. اینها مشکلات فرانسه و جدی است.

پس پرچم فلسطین در کنار سه رنگ چه می کرد؟ تظاهرات روز شنبه به بدترین خشونتی تبدیل شد که فرانسه در سال های اخیر دیده است. آشوبگران خودروها را سوزاندند، مغازه ها را غارت کردند و به افسران پلیس حمله کردند. به گزارش رویترز، تا روز یکشنبه، نزدیک به 1800 نفر در سراسر کشور دستگیر شدند. بیش از نیم میلیون نفر در تظاهرات شرکت کردند، اکثریت قریب به اتفاق آنها به صورت مسالمت آمیز، به دلیل مشکلات واقعی: کلاس های درس فرانسه کمبود معلم دارند و خانواده ها با هزینه های زندگی دست و پنجه نرم می کنند. من می خواهم مراقب پاسخ باشم.

این پرچم کمتر از آن چیزی است که برخی افراد قبلا ادعا می کردند. این نشان می دهد که معترضان آرمان فلسطین را به تظاهراتی درباره مشکلات فرانسه آورده اند. این به ما نمی گوید که آیا کسی که آن را حمل می کند دستی در آتش سوزی یا حملات داشته است یا خیر، و ما هنوز این را نمی دانیم. روز یکشنبه، جنبش مبارزه با یهودی ستیزی ویدئویی را به اشتراک گذاشت که گفت که نشان می دهد کنیسه پاریس در جریان ناآرامی ها خراب شده است. روی چیزی که شبیه یک نمازخانه کوچک است باز می شود. طومار تورات هنوز در صندوق چوبی خود ایستاده است.

در اطراف آن، اثاثیه از جای خود رانده شده اند، و همه چیز در سرتاسر زمین خوابیده است. طبق گزارش ها، کنیسه در منطقه 19، منطقه ای در شمال شرقی پاریس است. هیچ کس به طور مستقل تایید نکرده است که در آنجا چه اتفاقی افتاده است، زمانی که فیلم فیلمبرداری شده است، یا اینکه آیا ارتباطی با شورش های روز شنبه دارد یا خیر. من کلیپ‌های ترسناک زیادی را تماشا کرده‌ام که قبل از اینکه کسی بپرسد چه اتفاقی افتاده است به عنوان یک واقعیت تلقی می‌شوند، و من نمی‌خواهم کلیپ دیگری اضافه کنم. در روز شنبه، سبت یهودیان، یک کنیسه یک مکان کاملا معمولی است.

مردم دعا می‌کنند، شکایت می‌کنند که خطبه‌ی خاخام طولانی شد و در مورد بچه‌های یکدیگر سؤال می‌کنند. هیچ کس در آنجا نباید تعجب کند که در یک تظاهرات سیاسی در اوایل آن روز چه اتفاقی افتاد. درگیری اینگونه است. وقتی به پاریس یا نیویورک می رسد، به ندرت یک مقام اسرائیلی را پیدا می کند که سرش فریاد بزند. یهودیان را پیدا می کند و در دو مرحله روی آنها کار می کند. اول آنها ساخته شده اند که طرفدار اسرائیل باشند. سپس آنها مجبور به پاسخگویی برای آن هستند.

من در سال 2015 در یکی از خیابان های پاریس یاد گرفتم که چگونه قدم اول کار می کند. ده ساعت در پاریس پس از حملات تروریستی 2015 در فوریه 2015، 10 ساعت را در پاریس و حومه آن در یک کیپا (کلاه جمجمه) و تزیتزیت گذراندم، حاشیه های آیینی که مردان ناظر یهودی می پوشیدند. چند هفته پس از حملات تروریستی در مجله طنز Charlie Hebdo و در سوپرمارکت هایپرکاچر کوشر بود که در آن چهار یهودی به قتل رسیدند. یک عکاس با دوربین مخفی مرا تعقیب کرد.

یک نگهبان از راه رسید و دور از دید بود. من در آن زمان برای وب‌سایت خبری اسرائیل NRG و روزنامه ماکور ریشون، دنیای یهودیان را پوشش می‌دادم، و می‌خواستیم ببینیم زندگی یهودی‌های معمولی در خیابان‌های پاریس چه حسی دارد. از مرکز پاریس شروع کردیم، جایی که بدترین چیزی که دیدم خیره شدن گاه به گاه بود. سپس به محله های دیگر رفتیم و به حومه شهر رفتیم و حال و هوا عوض شد. مردم به من فحش می دادند و تهدیدم می کردند و عده ای آب دهان می کردند. وقتی من از کنارم رد می شدم، یکی فریاد زد "ویو فلسطین".

در یکی از محله‌ها، نگهبان امنیتی ما که دور از چشم بود، به این نتیجه رسید که خطرناک است، و ما پیاده شدیم. من کلمه‌ای در مورد اسرائیل نگفته بودم و پرچمی حمل نکرده بودم و هیچ‌کس نپرسید نظر من در مورد دولت اسرائیل چیست. ظاهرا کیپام قبلا به جای من جواب داده بود. این اولین قدم است: برای مردمی که بر سر من فریاد می زدند، یک یهودی که در یکی از خیابان های پاریس راه می رفت، تبدیل به اسرائیل شده بود. چیزی که هنوز هم مرا جلب می کند این است که برخی از آنها چقدر جوان بودند، نوجوانانی که به سختی از بچه ها بزرگتر بودند، که به نظر می رسید تقریبا هیچ چیز درباره یهودیان نمی دانستند جز آنچه در خیابان برداشته بودند. این ویدیو در فضای مجازی پخش شد.

میلیون‌ها نفر آن را تماشا کردند، و برای مدتی من در تلویزیون در سراسر جهان توضیح می‌دادم که قدم زدن در پاریس با کیپا چه حسی دارد. حمله به کنیسه برای ارسال پیام به اسرائیل یک صبح شنبه در آگوست 2024، دو خودرو در خارج از کنیسه بث یااکوف در La Grande-Motte در جنوب فرانسه در نزدیکی sea در آتش سوختند. داخل یکی از آنها مخزن پروپان بود. آتش نشانان آتش سوزی های بیشتری را در دو ورودی کنیسه پیدا کردند. پنج نفر از جمله خاخام داخل بودند و هیچ یک از آنها آسیب ندیدند.

یک افسر پلیس که به محل حادثه رفت در اثر انفجار تانک مجروح شد. دادستان های فرانسوی بعدا گفتند که مظنون به انجام این حمله برای حمایت از آرمان فلسطین و برانگیختن واکنش مقامات اسرائیلی اعتراف کرده است. او تمایل به کشتن کسی را انکار کرد، اگرچه اذعان داشت که می‌خواسته مردم را بترساند. مردی که از اسرائیل عصبانی بود، کنیسه ای را در جنوب فرانسه به آتش کشید و انتظار داشت که این کنیسه بر تصمیمات اتخاذ شده در اورشلیم تأثیر بگذارد.

مردمی که در آنجا نماز می خواندند هیچ حرفی در مورد سیاست اسرائیل و هیچ خط ویژه ای به دفتر نخست وزیری نداشتند. آنها یهودی بودند و تا آنجا که به او مربوط می شد همین کافی بود. این همان اولین قدمی بود که در سال 2015 در خیابان دیدم، این بار با آتش انجام شد. پس از حمله، یوناتان آرفی، رئیس CRIF، نهادی که نهادهای یهودی فرانسه را نمایندگی می کند، با همکارم مایکل استار صحبت کرد.

او گفت یهودیان فرانسوی با این آگاهی زندگی می کردند که برخی از مردم آنها را به عنوان اهداف مشروع در نبردی می دیدند که هزاران کیلومتر دورتر انجام می شود. یهودیان فرانسوی از زمان انتفاضه دوم که در سال 2000 آغاز شد، بسیار قبل از 7 اکتبر 2023، با این موضوع زندگی می کردند. در سال 2006 به دلیل یهودی بودن شکنجه شد و به قتل رسید. در سال 2012، یک تروریست خاخام جاناتان سندلر، دو پسرش و میریام مونسونگو 8 ساله را در یک مدرسه یهودی در تولوز به قتل رساند.

به گفته وزارت کشور فرانسه در سال 2025، 1320 واقعه یهودستیزی ثبت شده است. این میزان نسبت به سال قبل کاهش یافته بود و هنوز از نظر تاریخی بالا بود. گام دوم آسیب خود را آرام‌تر وارد می‌کند. یک مطالعه CRIF که در ژوئیه منتشر شد، به تجربیات 30 دانش‌آموز یهودی مصاحبه‌شده در سال 2024 پرداخت. بسیاری از آنها گفتند که برای پاسخگویی به سیاست‌های اسرائیل احساس فشار می‌کنند، گاهی اوقات همکلاسی‌هایی که به سختی جنگ را درک می‌کنند.

برخی پنهان کردند که یهودی هستند یا اصلا از صحبت در مورد اسرائیل اجتناب کردند. اینها نوجوانانی هستند که نگران نمرات و دوستانشان هستند و از آنها خواسته می شود از تصمیمات کابینه اسرائیل دفاع کنند. من مطمئن نیستم که اکثر وزرا بتوانند همه این تصمیمات را توضیح دهند. از یک بچه یهودی در کلاس درس پاریس انتظار می رود. آنچه یک خاخام به زهران ممدانی شهردار نیویورک گفت زهران ممدانی شهردار نیویورک در اوایل مبارزات انتخاباتی خود در برابر فراخوان ها برای محکوم کردن شعار "جهانی سازی انتفاضه" مقاومت کرد. او استدلال کرد انتفاضه به معنای قیام است و برخی از فعالان از این کلمه برای توصیف مقاومت در برابر ظلم استفاده می کنند. در ماه سپتامبر

در سال 2025، او به الشارپتون از ام اس ان بی سی گفت که دیدگاهش تغییر کرده است. او گفت که یک خاخام به او گفته بود که این شعار او را به یاد بمب گذاری های اتوبوس در حیفا می اندازد و او می ترسد که افراط گرایان بتوانند یهودیان نیویورک را به وحشت بیاندازند. او دقیقا نحوه سفر انتفاضه را توصیف می کرد. او گفت که اکنون شکافی بین معنای برخی افراد از این عبارت و تأثیر آن بر یهودی‌های نیویورکی و اینکه از استفاده از آن جلوگیری می‌کند، می‌بیند. من به او اعتبار می‌دهم. یعنی نمی تواند بگوید هیچ کس به او توضیح نداده است.

خاخام می‌توانست هتل پارک در نتانیا را اضافه کند، جایی که یک بمب‌گذار انتحاری فلسطینی در مارس 2002 وارد یک سدر شد و 30 نفر را به قتل رساند. برای اسرائیلی‌هایی که در انتفاضه دوم زندگی کردند، این کلمه به معنای اتوبوس‌های منفجر شده در اورشلیم و حیفا و رستوران‌هایی است که به صحنه قتل تبدیل شده‌اند. بنابراین وقتی کسی خواستار جهانی شدن آن می‌شود، می‌خواهم بدانم که دقیقا چه چیزی را برای صادرات برنامه‌ریزی می‌کنند. حامیان ممدانی ممکن است به معنای تظاهرات، نافرمانی مدنی یا همبستگی با فلسطینی‌ها باشند. خوب، این سیاست است.

اما ما بمب‌گذاری‌ها را می‌شنویم، و «قیام» نامیدن آن چیزی را که می‌شنویم تغییر نمی‌دهد. ماه گذشته، دولت او یک استراتژی برای مبارزه با یهودستیزی، از جمله کمک مالی 6.4 میلیون دلاری برای پیشگیری از جنایت نفرت و حمایت از قربانیان، همراه با پول بیشتر برای امنیت کنیسه‌ها و سایر عبادتگاه‌ها اعلام کرد. من امیدوارم که کمک کند. اوایل این ماه، نوشتم که کمک های مالی امنیتی و برنامه های فرهنگی او بخش اصلی مشکل را دست نخورده باقی می گذارد: خصومتی که یهودیان به خاطر دلبستگی خود به اسرائیل با آن روبرو هستند.

این بخش به خود ممدانی بستگی دارد و به اینکه آیا او به مردم از طرف خودش می گوید که چه زمانی زبان یا رفتار آنها از مرز عبور کرده است یا خیر. در یک غروب چهارشنبه در نوامبر 2025، دو هفته پس از پیروزی ممدانی در انتخابات، نفش بنفش که به یهودیان کمک می کند به اسراییل مهاجرت کنند، در کنیسه پارک ایست در شرق منهتن مراسمی برگزار می کرد. در بیرون، پلیس سنگرهایی بین معترضان و گروهی از معترضان ایجاد کرد.

برخی از معترضان شعار «انتفاضه را جهانی کن» و «آنها را بترسان» سر دادند. در داخل، رویداد ادامه یافت. روز بعد، دبیر مطبوعاتی او گفت که او این زبان را دلسرد کرده است و به این کار ادامه خواهد داد. در همین بیانیه آمده است که فضاهای مقدس "نباید برای ترویج فعالیت هایی که نقض قوانین بین المللی است مورد استفاده قرار گیرند." هنگامی که سایت خبری Jewish Insider تیم خود را در مورد معنای آن تحت فشار قرار داد، گفت که اشاره آن به ترویج فعالیت شهرک سازی سازمان فراتر از خط سبز، خط آتش بس قبل از 1967 است. بنابراین یهودیان داخل شنیدند که جمعیتی در مورد ترساندن آنها شعار می دادند.

روز بعد، دفتر شهردار منتخب پیشنهاد کرد که آنها از کنیسه خود با ترویج شهرک سازی سوء استفاده کرده اند. معترضان آنها را وادار کرده بودند که از اسرائیل دفاع کنند. سپس دفتر شهردار آینده از آنها خواست که پاسخگوی آن باشند. تقصیر آنها دقیقا کدام قسمت از عصر بود؟ حتی اتحادیه برای اصلاح یهودیت، که رهبران آن به سختی حامیان خودکار هر دولت اسرائیل هستند، این ارعاب را محکوم کرد و از پاسخ او انتقاد کرد. هر کسی می تواند به سیاست های اسرائیل اعتراض کند.

یهودیانی که به کنیسه می روند باید بتوانند بدون تهدید به آنجا برسند و یک شهردار باید بتواند بدون افزودن «اما» این را بگوید. نوشتن جمله سختی نیست. کودک خردسال در پاریس وجود یهودستیزی را درک کرد. درگیری اسرائیل و فلسطین بخشی از زندگی عادی در فرانسه اکنون است. این موضوع در کلاس‌های درس و مکالمات محله‌ای و در مشاجره‌های بین افرادی که هرگز به اسرائیل نرفته‌اند به میان می‌آید. همانطور که خوانندگان همیشگی این ستون می‌دانند، من با دولت خودم اختلافات زیادی دارم.

یک یهودی در فرانسه یا نیویورک باید بتواند هر عقیده‌ای در مورد اسرائیل داشته باشد، یا هیچ‌کدام، بدون اینکه روی آن آزمایش شود، قبل از اینکه وارد کنیسه شود. یک لحظه از آن 10 ساعت اقامت در پاریس، خیلی بیشتر از توهین‌ها در ذهنم گیر کرده است. پسر جوانی مرا دید که با کیپا از کنارم می‌رفتم و از مادرش پرسید که آنجا چه کار می‌کنم. آیا نمی دانستم ممکن است کشته شوم؟ به نظر می رسید او واقعا نگران من است. پسرک از دوربین مخفی یا نگهبان چیزی نمی دانست. تنها چیزی که او دید یک یهودی بود که در محله او قدم می زد.

همانطور که جوان بود، از قبل فهمیده بود که چه چیزی ممکن است برای من اتفاق بیفتد. او اکنون یک مرد جوان بود و نمی‌دانم که آیا آن بعد از ظهر را به خوبی من به یاد می‌آورد یا نه. دوباره در خیابان های فرانسه، و یهودیان فرانسوی در حال تماشای ویدئوهایی مانند تصویر مربوط به منطقه 19 هستند. ممدانی گفته است که می خواهد یهودیان نیویورک احساس امنیت کنند.

امیدوارم منظورش باشه او می تواند دفعه بعد که فردی در خارج از کنیسه شعار "جهانی سازی انتفاضه" را سر دهد، با محکوم کردن آن آشکارا، بدون هیچ جمله دومی در مورد مردم داخل آن، نشان دهد. مردم می توانند بدون رسیدن به بدترین سال های انتفاضه دوم، از فلسطینی ها حمایت کنند. و بچه ها در پاریس و نیویورک سزاوار این هستند که یهودیان را به عنوان همسایه ملاقات کنند، قبل از اینکه کسی به آنها بیاموزد که هر یهودی یک طرفدار اسرائیل است. من هنوز نمی دانم که مادر آن پسر به او چه گفته است. امیدوارم چیز خوبی بوده باشه