ممنوعیت در ایران، ویزای انگلستان رد شد: فیلم محسن امیریوسفی درباره فیلم‌های ممنوعه به لندن می‌رود

محسن امیریوسفی کارگردان ایرانی (آتش‌بان، آشغال‌های دوست‌داشتنی) در فیلم جدیدش به نام «نفرین توقیف» که قطعه‌ای از «خودتخیلی درباره اوج و فرودهای فیلم‌سازی رادیکال» است، درباره کار و کار گذشته‌اش با کسی جز فرشته مرگ صحبت می‌کند.

این فیلم به نویسندگی و کارگردانی این نویسنده روز چهارشنبه در برنامه هفتادمین دوره جشنواره نمایش جهانی خواهد داشت. به گفته یک نماینده، کارگردان و تدوینگرش، کامی صفاری، دیدند که بریتانیا درخواست‌های ویزای آنها را رد کرده است، بنابراین آنها نمی‌توانند برای تجربه واکنش تماشاگران به فیلم به لندن سفر کنند. اما امیریوسفی به مواجهه با انواع موانع عادت کرده است، چیزی که فیلم جدیدش درباره همین موضوع است. داستان های مرتبط TV Fox Entertainment، علامت هارتبیت کوین هارت درام عمودی Deal TV 'Queen Silvia' دمپایی شیشه ای را برای عاشقانه سلطنتی Un-Cinderella Ditches

امیریوسفی پس از موفقیت انتقادی اولین فیلمش در کن [جایی که کمدی سیاه رویای تلخ برنده دوربین طلایی بهترین فیلم بلند اول شد]، به ایران بازگشت و متوجه شد که توسط مقامات دولتی توقیف شده است. «این الگویی است که در تمام دوران حرفه‌ای او ادامه داشت، که کارگردان کارکشته در این پرتره تخیلی و طنز به آن نگاه می‌کند.

موازنه ای از زندگی نامه و داستان ساخته شده، زندگی خود فیلمساز و تاریخ پرتلاطم سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران از طریق مجموعه ای غنی از تصاویر آرشیو در هم آمیخته شده است.

تاریخچه فیلم نیز موضوعی تکراری در فیلم است. در تریلر فیلم The Banning Curse که در زیر می توانید آن را تماشا کنید، به عنوان مثال به یک بازیگر افسانه ای ایرانی اشاره شده است، در حالی که در فیلم به آثار کارگردانان مشهوری مانند فدریکو فلینی و کریستوفر نولان نیز اشاره شده است.

امیریوسفی توسط زوم و از طریق مترجم با THR در مورد The Banning Curse و ایجاد آن صحبت کرد.

این فیلم بدون مجوز فیلمبرداری و بدون نیاز به بودجه کلان در داخل خانه فیلمبرداری شده است. این کارگردان از طریق مترجمش با THR در میان می‌گذارد: «این برای ما خیلی پیچیده نبود، زیرا این کاری است که من و بسیاری از فیلم‌سازان دیگر در ایران قبلا انجام داده‌ایم. "اما نکته اصلی که متفاوت بود این بود که این بار جلوی دوربین بودم. این اولین تجربه [بازیگری] من بود و سعی کردم بسیار صادق باشم و تمام بازتاب های موضوع را جلوی دوربین به اشتراک بگذارم."

فرشته مرگ شخصیتی است که پیش از این در فیلم های امیریوسفی حضور داشته است. این فیلمساز توضیح می دهد: «از همان اولین فیلم من، نوعی فرشته مرگ حضور داشت و این بار هم حضور داشت. و مخاطبان در کشور او با این ایده آشنا هستند. برای مردم ایران بسیار عادی است که فرشته مرگ را در کنار خود احساس کنند. من سعی کردم در اواسط فیلم آن را به چیزی دیگر تبدیل کنم، جایی که می‌توانیم ببینیم که بیشتر دوگانه فیلمساز است، اما فرشته مرگ همانگونه که در جامعه ایرانی به آن نگاه و باور می‌شود، مرگ را نشان می‌دهد.»

آیا فیلمساز ایرانی امیدی به استقبال تماشاگران LFF از فیلم «نفرین ممنوع» دارد؟ نمی‌دانم تماشاگران چه واکنشی نشان خواهند داد، اما بسیار خوشحالم که این فیلم اکران می‌شود، امیدوارم این نگاه به زندگی، پر از لحظات خنده‌دار، پر از خشم، پر از غم، بتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند.»

فیلم‌های امیریوسفی مدت‌هاست که در کشورش توقیف شده‌اند، اما او همچنین انتظار دارد فیلم «نفرین ممنوع» در آنجا دیده شود. او می گوید: «خوشبختانه، امروزه راه های زیادی برای نمایش فیلم به مردم وجود دارد. فضاها و اکران های مجازی و پخش جریانی زیادی وجود دارد، بنابراین می توانید افرادی را ببینید که فیلم های ایرانی را از این طریق دنبال می کنند.

اینکه آیا محدودیت‌های ایران هرگز کاهش خواهد یافت یا نه، موضوع دیگری است، اما امیریوسفی امیدوار است. امیریوسفی می گوید: «هر اتفاقی ممکن است بیفتد و من خوشبین هستم. امیدوارم هیچکس از جمله من برای اکران فیلم در ایران مشکلی نداشته باشد.»

ارجاعات فیلم از کلاسیک های ایتالیایی گرفته تا فیلم های پرفروش هالیوود به سینمای ایران است و کارگردان می گوید: «برای من، فلینی بزرگترین فیلمساز تاریخ سینماست و فیلم هایش، به ویژه La Strada و آمارکورد، جایگاه ویژه ای در قلب من دارند. اما وقتی نولان به میان می آید، سعی می کردم به فیلمسازان ایرانی وصل شوم. به عباس کیارستمی [و دیگران].»

برای کارگردانان ایرانی زندان یک خطر واقعی است و محمد رسول اف از جمله کسانی است که دوران محکومیت خود را سپری کرده است. آیا امیریوسفی هم نگران همین سرنوشت است؟ امیریوسفی، 54 ساله، می گوید: «وقتی جوان بودم، نترس تر بودم. حالا که موهایم خاکستری می شود، به نوعی محافظه کارتر هستم.»

کارگردان گپ ما را با شوخی دیگری درباره سنش به پایان می‌رساند: "هنگامی که فیلم‌های آرشیوی را مرور می‌کردم، شخصی را دیدم که بسیار آشنا به نظر می‌رسید، و به سردبیر گفتم که عقب‌نشینی کند. و خودم را خیلی جوان‌تر با موهای مشکی و بلندتر دیدم. من بودم، اما اکنون، احساس می‌کنم با آن نسخه بسیار متفاوت هستم."