«ممکن است آنقدر دیوانه باشم که یک بار دیگر تلاش کنم»: لیندزی ون بازگشت پس از هشت عمل جراحی و دو ماه روی ویلچر را رد نمی کند.

لیندسی ون، دارنده مدال طلای المپیک، می‌گوید که هنوز "شانس کمی" برای بازگشت به اسکی آلپاین وجود دارد، حتی پس از پارگی ACL و شکستگی پایش در اوایل امسال.

به گزارش وب سایت المپیک، فون در تیم اسکی آلپاین 2026-2027 ایالات متحده نامیده می شود و در انتظار بهبودی پس از مصدومیتش در ماه فوریه در جریان بازی های المپیک زمستانی میلان کورتینا 2026، جایی که در سراشیبی زنان سقوط کرد و مجبور شد با هواپیما به بیرون منتقل شود. این جراحت باعث شکستگی پای او، هشت عمل جراحی شد و او را نزدیک به دو ماه روی ویلچر گذاشت. اگر او برگردد، پس از بیش از ده ها آسیب شغلی، روی بدنی است که او اذعان می کند "کمی پیرتر" است.

او گفت: "من زمین خوردم و بلافاصله فهمیدم که پایم به دلیل شدت درد شکسته شده است. و می توانم بگویم این آسیب، مانند این تصادف، سخت ترین آسیب زندگی من بوده است."

فون، برنده چهار بار قهرمانی مسابقات اسکی آلپاین آمریکا در جام جهانی و اولین زن آمریکایی که مدال طلای المپیک را برای اسکی در سراشیبی کسب کرد، در یک پنل برای Zeta Live 2026، که توسط زتا گلوبال برگزار شد، صحبت کرد و در آن تجربیات خود را از بهبودی پس از تصادف - و معنای آن برای او در آینده بازگو کرد.

فون گفت: «این دوی المپیک یک موقعیت خاص و منحصر به فرد بود، بنابراین از منظر ورزشی، منظورم این است که هنوز شانس کمی وجود دارد که آنقدر دیوانه باشم که یک بار دیگر تلاش کنم.»

بازگشت از مصدومیت برای فون چیز جدیدی نیست. به هر حال، او قبلا با صدمات دست و پنجه نرم کرده است: از سال 2007، فون 14 آسیب مختلف را متحمل شده است - از رگ به رگ شدن MCL، شکستگی استخوان، پارگی ACL و موارد دیگر. با این حال، تفاوت اکنون این است که او 41 ساله است و او را با اختلاف زیادی به مسن ترین عضو تیم اسکی آلپاین ایالات متحده تبدیل می کند.

او گفت: «برای من، مثل این بود که به چیزی که می‌توانست بود چسبیدم. "این چیزی بود که با هر دو مصدومیت، من با آن دست و پنجه نرم نمی‌کنم - چون معمولا زمان زیادی دارم. بازتوانی‌ام را انجام می‌دهم. برمی‌گردم و دوباره برنده می‌شوم و همیشه خوب هستم. اما این بار، می‌دانید، من کمی بزرگ‌تر هستم."

او ادامه داد: "اما این آسیب دیدگی، چهار ماه طول کشید تا به طرف دیگر برسم." "معمولا، من جراحی می‌کنم، برای چند روز شکل می‌گیرد، و بعد می‌گویم، باشه، دارم پیشرفت می‌کنم. و این یکی، هرگز احساس نمی‌کردم که دارم پیشرفت می‌کنم. بنابراین، سخت ماندن و فقط دانستن این موضوع که قدم به قدم به آنجا خواهم رسید، تنها راهی است که می‌توانم از نظر ذهنی با این نوع درد کنار بیایم."

فون گفت آسیب دیدگی او می‌توانست مدت کوتاهی پس از شکستگی پایش در فوریه به پایان برسد و نشان داد که پای چپ او ممکن است در یک پست اینستاگرامی باید قطع شود. اما حتی در میان آسیب‌دیدگان، او رزومه‌ای تهیه کرده است که کمتر کسی می‌تواند در کنار آن ایستاده باشد: 84 قهرمانی در جام جهانی، چهار عنوان قهرمانی جام جهانی، سه مدال المپیک و 8 مدال قهرمانی جهان.

او گفت: «منظورم این است که می‌دانید، بدیهی است که مسابقه اسکی یک ورزش خطرناک است و به نوعی بخشی از کار است.

اما این با درخواست های بیرونی برای بازنشستگی همراه نبود - پدر فون، آلن کیلدو، در فوریه به آسوشیتدپرس گفت: "این پایان کار او است."

کیلدو گفت: «او 41 سال دارد و این پایان کار اوست. تا زمانی که من در مورد آن چیزی بگویم، دیگر هیچ مسابقه اسکی برای لیندزی فون برگزار نخواهد شد.

اما اشتیاق به این ورزش همان چیزی است که او را در وهله اول جذب کرد. شکستگی پای او در المپیک آخرین مانعی بود که او بر آن غلبه کرد: "زخم هایم وحشتناک هستند و هشت عمل جراحی داشتم." فون گفت که «تقریبا دو ماه روی ویلچر نشسته است» با «درد طولانی و شدید».

فون ادامه داد: «فکر می‌کنم مصدومیت‌هایم همیشه دیدگاه متفاوتی به من می‌داد و در واقع چیزی بود که به من انگیزه داد تا بخواهم سخت‌تر کار کنم و قوی‌تر برگردم». چون فکر می‌کنم می‌دانی وقتی چیزی را داری که دوستش داری و آن را از بین می‌برند، می‌فهمی چقدر دوستش داری.»

او گفت که بهبودی پس از پارگی ACL سخت است، دوری از ورزش سخت است، اما در پایان روز، این همان کاری است که او دوست دارد انجام دهد.

ون توضیح داد: «منظورم این است که حضور در حال حاضر سخت است. با این حال، فکر می‌کنم، مثل اینکه من کسی هستم که به هدف بلندمدت نگاه می‌کنم. من در تمام زندگی‌ام از نه سالگی این کار را انجام داده‌ام. می‌خواستم در المپیک باشم و این یک برنامه 10 ساله بود که با پدرم در 9 سالگی انجام دادم.»

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد