ممکن است انگلیسی های ماقبل تاریخ برای خودنمایی تبرهای سنگی غول پیکر ساخته باشند

نمونه‌هایی از دستکش‌های غول‌پیکر با ابعاد ۲۵۳ میلی‌متر و ۲۸۵ میلی‌متر طول یافت شده در بریتانیا

بیش از 300000 سال پیش، انسان‌ها در بریتانیا دستمال‌های بزرگ و ماهرانه‌ای می‌ساختند که هدف اصلی آنها ممکن است خودنمایی باشد.

فیکرون‌های غول‌پیکر با وزن تا 3 کیلوگرم و طول 30 سانتی‌متر، شکننده و غیرعملی برای به کار بردن آن‌ها بودند – اما کوبیدن آن دشوار و زمان‌بر بود. مالایکا استندلی بارو از دانشگاه کالج لندن می‌گوید بنابراین، سازندگان ماهر ابزار سنگی احتمالا این چاقوهای کمیاب را نه برای برش، بلکه به عنوان نوعی نماد وضعیت ماقبل تاریخ ساخته‌اند.

او می‌گوید: «این فیکرون‌های غول‌پیکر واقعا دوست‌داشتنی هستند، و به نظر می‌رسد که قرار است از نظر بصری متمایز شوند و برای دیگر اعضای گروه قابل قدردانی باشند، به‌عنوان چیزی غیرعادی و جالب. "بنابراین قطعا یک مهارت یا چیزی وجود دارد - یا شاید ایجاد پیوندهای اجتماعی از طریق انجام این کار با هم."

فیکرون ها دستارهای عصر حجر هستند که از سنگ چخماق با کناره های منحنی، پایه های گرد و نوک های بسیار نوک تیز تراشیده شده اند. این ابزار که به خاطر نوک های آهنی تیز تیرک ها که زمانی برای به حرکت درآوردن قایق های فرانسوی از میان آب های کم عمق استفاده می شد، نامگذاری شده اند، از اواخر قرن نوزدهم در سوابق باستان شناسی در بریتانیا، به ویژه در امتداد رودخانه تیمز و شاخه های آن، ظاهر شده اند.

بیشتر فیکرون ها از نظر اندازه شبیه به سایر هنداکس های این دوره هستند و طول آنها حدود 8 تا 15 سانتی متر است و احتمالا به عنوان چاقوهای برش یا قصابی کار می کردند. اما چند فیکرون برجسته بیش از دو یا حتی سه برابر طول معمول و 10 برابر وزن هستند - و دانشمندان نمی‌دانند چه هدفی ممکن است داشته باشند.

برای پاسخ به این سوال، استندلی بارو و همکارانش 817 فیکرون و دیگر دست‌ها را از هفت مکان باستان‌شناسی در سراسر جنوب بریتانیا، در سراسر دره تیمز، کنت، همپشایر و دوون بررسی کردند. در میان این ابزارها هفت فیکرون غول پیکر به طول حداقل 22 سانتی متر وجود داشت.

اسکن‌ها و اندازه‌گیری‌های سه‌بعدی نشان داد که شش تن از هفت فیکرون غول‌پیکر نسبت‌های بسیار اغراق‌آمیز در مقایسه با هنداکس‌های کوچک‌تر از همان سایت‌ها داشتند. هنداکس‌های غول‌پیکر نیز متقارن‌تر هستند و لبه‌های صاف‌تری نسبت به نسخه‌های کوچک‌تر دارند، که نشان می‌دهد با مهارت و دقت بیشتری ساخته شده‌اند. استندلی بارو می‌گوید این بدان معناست که این محورهای بزرگ‌تر صرفا نسخه‌های کوچک‌شده فیکرون‌های استاندارد نبوده‌اند، بلکه احتمالا عمدا ساخته شده‌اند تا از نظر بصری متمایز باشند.

سپس محققان، سنگ چخماقان با تجربه را مأمور ساختند که 10 فیکرون بزرگ و 10 ماکت با اندازه معمولی از سنگ چخماق بریتانیا بسازند. سپس از 20 دانش آموز خواستند که از ماکت ها برای بریدن 10 قطعه طناب متصل به قاب های فلزی استفاده کنند. هر دانش آموز ابتدا با یک فیکرون با اندازه معمولی و سپس یک فیکرون غول پیکر تکلیف را تکمیل کرد.

کنپرهایی مانند جیمز دیلی در Ancient Craft در نورفولک، انگلستان، ساختن فیکرون‌های غول‌پیکر مخصوصا نوک ظریف آن را چالش‌برانگیز دانستند. او می گوید: «شما باید سنگ چخماق را بسیار شبیه به یک تکه شیشه در نظر بگیرید. "یک ضربه نابجا و به نصف می رسد، و تمام آن کار به هدر می رود. برای ساختن یکی از این ها به مهارت و تجربه بسیار بیشتری نیاز دارید." او می گوید که به طور متوسط، کوبیدن یک فیکرون غول پیکر حدود 45 دقیقه طول می کشد، در حالی که برای فیکرون های کوچکتر حدود 20 تا 30 دقیقه طول می کشد.

با این حال، به نظر می‌رسید که هیچ مزیت عملی برای این کار اضافی وجود نداشته باشد: به طور متوسط، دانش‌آموزان ۲۲ درصد زمان بیشتری را صرف بریدن طناب با فیکرون‌های غول‌پیکر می‌کردند و اغلب از دو دست برای مانور دادن چاقوی سنگینی استفاده می‌کردند که کنترل آن‌ها دشوار بود. استندلی بارو اضافه می کند که برای قصابی یا حفاری، فشار روی تیغه احتمالا به راحتی نوک آن را می شکند.

با این حال، او و همکارانش استدلال می‌کنند که ممکن است از تیغه هم به صورت تشریفاتی و هم عملی برای وارد کردن ضربه قاتل به یک طعمه زخمی، معروف به کودتا، استفاده شود.

لوک دیل از دانشگاه دورهام بریتانیا این مفهوم را به ویژه قانع کننده می داند. او می‌گوید که فیکرون‌های غول‌پیکر می‌توانستند کاربرد عملی محدودی در نقش مهم فرهنگی داشته باشند و عملکرد اجتماعی برجسته‌ای داشته باشند.

قدمت این ابزارها نشان می‌دهد که احتمالا توسط نئاندرتال‌های اولیه ساخته شده‌اند. ساخت نفیس این اشیاء به علاقه به زیبایی شناسی و سنت فرهنگی اشاره دارد و به شواهدی می افزاید که اجداد باستانی ما پیچیده تر از آن چیزی بوده اند که مردم اغلب آنها را تصور می کنند.

دیل می‌گوید: «اینها انسان‌های باستانی آشکارا باهوشی بودند که می‌توانستند از فناوری برای زنده ماندن استفاده کنند، و احتمالا تعاملات اجتماعی بسیار قابل تشخیصی با یکدیگر داشتند.