منتقدان پیت هگزث در دام اعدام داعش افتادند

پیت هگزث از شما می خواهد که تماشا کنید. او از شما می خواهد که عدالت را در خون و روی صفحه نمایش خود ببینید.

نیدال حسن، که 13 نفر را در فورت هود در سال 2009 به قتل رساند، قرار است در 3 دسامبر با جوخه تیراندازی ارتش روبرو شود. وزیر دفاع می گوید علنی خواهد شد. اگر اجازه داده شود اجرا همانطور که پیشنهاد می شود ادامه یابد، به این معنی است که از طریق پخش زنده.

هگزت گفت، نکته این است که "مردم باید بفهمند که عواقب جدی برای این نوع چیزها وجود دارد." او خاطره جوخه های تیراندازی آمریکایی را که در جنگ جهانی دوم اعدام می کردند، یاد کرد.

بسیاری از منتقدان شوکه شده هگزث به تاریک ترین مقایسه در خاطرات اخیر نسبت به سال 1945 رسیدند. سناتور دموکرات کریس مورفی از کانکتیکات در سی ان ان گفت.

دیلی بیست داستان خود را زیر برچسب "ماگا با داعش ملاقات می کند" منتشر کرد و این خط را اضافه کرد: "او در حال برنامه ریزی چیزی است که در 90 سال گذشته ندیده بودیم - اما داعش از آن لذت برد."

دیگران در X همان جهش منطقی را انجام دادند. برایانا وو، کاندیدای سابق دموکرات برای مجلس ایالات متحده، نوشت: «حتی داعش هم اعدام‌ها را پخش زنده نمی‌کرد.

جان هاروود، روزنامه‌نگار، خبرنگار سابق کاخ سفید برای سی‌ان‌ان، نوشت: دیری نمی‌گذرد که این مریض متعصب مذهبی، به سبک داعشی‌ها، جلوی دوربین جلوی سر کسی را می‌خواهد.

گیو ایسکاجیان، مدیر حمایت از کمیته ملی ارامنه آمریکا نوشت: «ما با تبدیل شدن به داعش با تروریسم می جنگیم. "یک استراتژی درخشان توسط برادران فرات که ایالات متحده را اداره می کنند."

مارک ایمز، نویسنده، استدلال کرد که هگست به همان دلیلی که داعش قتل هایش را منتشر کرده است، یک پخش زنده می خواهد: رادیکال کردن و استخدام مردان جوان ناراضی و متحرک.

یک ادعای قوی علیه پخش یک اعدام وجود دارد که می تواند یک تابو مدرن را در جوامع غربی بشکند حتی فراتر از مجازات اعدام، که نادر است.

اما مقایسه داعش این نیست. این تنبل است، نادرست است، و استدلالی را که ممکن است واقعا متقاعد کند، دفن می کند.

منتقدان هگزت حق دارند که این نمایشی بیمارگونه است. آمریکا اعدام مردم را در ملاء عام متوقف کرد و دلیل خوبی هم داشت. این که حسن از زمانی که افسران به او شلیک کردند تا به خشم او پایان دهند، فلج شده است، علیرغم جنایت وحشتناکش، فقط اپتیک را بدتر می کند.

اما داعش اعدام در ملاء عام را اختراع نکرد. برای قرن‌ها این یک هنجار بود، از جمله در جوامع غربی، تقریبا بر اساس همان دلایلی که هگزت اکنون ارائه می‌کند: عدالت اجرا می‌شود و هشداری برای هر کسی که وسوسه می‌شود از آن پیروی کند.

بریتانیا تا سال 1868 مردم را در ملاء عام به دار آویخت. در سال 1936، حدود 20000 نفر در اوونزبورو، کنتاکی، گرد آمدند تا آخرین اعدام عمومی آمریکا را تماشا کنند. مورفی خود اعدام در ملاء عام را قرون وسطایی می خواند.

دقیقا نکته همین است. سنتی که هگزت به آن بازمی گردد متعلق به ماست، و مدرن تر، نه تلاش یک خلافت برای تکرار زندگی در صحرای قرن هفتم حضرت محمد.

آنچه که اعدام های داعش را هیولا کرد، همه چیزهایی است که پرونده حسن نیست.

این گروه جیمز فولی روزنامه‌نگار و دیوید هاینس، امدادگر را جلوی دوربین سر بریدند. آنها خلبان اردنی «معث الکساسبه» را زنده زنده در قفس سوزاندند، در فیلم هایی که برای ترساندن دشمنان و جذب پیروان ساخته شده بودند.

گروگان های آن هیچ جنایتی مرتکب نشده بودند و با چیزی شبیه محاکمه روبرو نشدند. فقط یک مرگ وحشیانه و طاقت فرسا. جوخه تیر در مقایسه با ما رحمت است.

حسن به اتهام قتل 13 نفر از جمله یک سرباز 21 ساله باردار و تلاش برای قتل 32 نفر دیگر در دادگاه نظامی محاکمه و محکوم شد. هیئت منصفه نظامی او را در سال 2013 به اعدام محکوم کرد و درخواست تجدیدنظر او بیش از یک دهه ادامه داشت.

آنچه اعدام او با داعشی ها به اشتراک می گذارد - مخاطبان و پیام ها - با لندن ویکتوریایی و کنتاکی دوران افسردگی نیز به اشتراک می گذارد.

داعش تبدیل به چیزی شده است که نازی ها مدت هاست در بحث سیاسی، به ویژه آنلاین، به آن تبدیل شده اند. نه یک مقایسه، بلکه حکمی که به جای توصیف هر چیز ماهوی، برای نشان دادن شرارت احضار شده است. این قانون گادوین برای عصر پس از 11 سپتامبر است.

و این تله است. اعدام قانونی یک قاتل دسته جمعی جهادی را با قتل عام گروگان ها برابر بدانید و نبردی را انتخاب کنید که هگزت می خواهد - خواه حسن مستحق مرگ باشد - به جای آن که از دست بدهد - آیا آمریکایی ها باید به تماشای آن دعوت شوند.

سناتور جمهوری خواه تام تیلیس از کارولینای شمالی نشان داد که چگونه می توان پانچ را فرود آورد.

او گفت که حسن باید با مجازات اعدام روبرو شود. اما او همچنین پخش زنده را "فراتر از نفرت انگیز" خواند و خاطرنشان کرد که "اعدام در ملاء عام همان کاری است که دیکتاتوری های ظالمی مانند ایران و افغانستان انجام می دهند. این نباید در آمریکا اتفاق بیفتد."

این امر به این دلیل است که به جای افراط در مورد داعش، درست تر و به بحث واقعی درباره ارزش هایی که آمریکا را تعریف می کنند، نزدیک تر است.

رابی سوو مجله ریسون تروریسم را مطرح کرد - و داعش را نیز به عنوان یک هشدار به راه انداخت: یک برنامه تلویزیونی تبلیغات و شهادت را به یک جهادگر می دهد که او آرزوی شهادت دارد. سواو گفت: «این یک شیطنت برای جذب داعش است.

پرونده علیه نمایش هگزت به تنهایی به اندازه کافی قوی است. شبیه سازی اعدام به عنوان داعش استدلال را تقویت نمی کند. کاملا برعکس.