من آینده ذهن خوانی را دیدم

داده های عصبی پس از یک دور اسکن fMRI. اعتبار...

دکتر پاگلن هنرمند و نویسنده کتاب «چگونه مثل یک ماشین ببینیم: تصاویر پس از هوش مصنوعی» است.

این امکان که روزی بتوانیم ذهن یکدیگر را بخوانیم، امروز به لطف پیشرفت های سریع در هوش مصنوعی، واقعی تر از همیشه است. فناوری به سرعت در حال حرکت است، و این پارانویا که علم ممکن است فرورفتگی های درونی ذهن ما را به روی دستکاری باز کند، دیگر چندان عجیب به نظر نمی رسد.

بسیاری از محققان قصد ستودنی برای یادگیری در مورد مغز دارند، اما با انجام این کار ممکن است دری را به روی دنیای درونی ما باز کنند که برای منافع تجاری مورد بهره برداری قرار می گیرد. این آینده وحشتناکی است که ما برای آن آماده نیستیم.

من این را برای خودم یک سال پیش در دانشگاه کرنل یاد گرفتم، زمانی که سه ساعت، بیش از دو روز را در یک دستگاه fMRI (که می‌تواند تغییرات لحظه‌ای در جریان خون در مغز را نشان دهد) سپری کردم. در حالی که در اسکنر دراز کشیده بودم، روی دنباله ای از تصاویر به ظاهر تصادفی متمرکز شدم که روی صفحه ای در چند فوتی چشمانم پخش می شد، در حالی که دستگاه به طرز کینه ای ماده خاکستری مغزم را بررسی می کرد. تصاویر چراغ‌های راهنمایی، اتومبیل‌ها، هواپیماها و درختان برای برانگیختن پاسخ «خسته‌کننده» از آمیگدال من (که بر پاسخ‌های جنگ یا گریز حاکم است) بود.

تصاویری از چهره‌های ترسناک ایجاد شده توسط هوش مصنوعی یا افرادی که حرکات تهدیدآمیز انجام می‌دهند، قرار بود آن قسمت از مغز من را به هیجان بیاورند.

در مدرسه هنر، به من یاد دادند که تصاویر را عمدا و آهسته بخوانم، همان طور که ممکن است تکه‌هایی از ادبیات یا لقمه‌هایی از فلسفه را بخوانیم و نقد کنیم. با این حال، در دستگاه fMRI، یک تصویر فقط یک محرک بصری برای برانگیختن یک پاسخ عصبی است.

در روز دوم اسکن، متوجه شدم که آمیگدال من به نوع خاصی از تصویر "خسته کننده" پاسخ می دهد: تصاویر هواپیماهای کوچک در برابر یک آسمان بزرگ.

این مرا به هم ریخت امی کوچیزکی، استاد رادیولوژی که این آزمایش را انجام می‌دهد، نمی‌دانست که در کارم به عنوان یک هنرمند، زمان زیادی را صرف ردیابی و عکاسی از هواپیماهای بدون سرنشین، ماهواره‌ها و هواپیما می‌کنم. احساس می‌کردم ذهنم خوانده شده است، که دستگاهی به ناخودآگاه من رسیده است تا چیزی عمیق، خصوصی و صمیمی در مورد زندگی حرفه‌ای و علایق شخصی من کشف کند. مرزی که فرورفتگی های ذهن من را از دنیای بیرون جدا می کند نفوذ کرده بود.

در برخی اختلالات مانند افسردگی یا اضطراب، ارتباط بین نواحی مختلف مغز مختل می شود. دکتر Kuceyeski در تلاش است تا دریابد که چه نوع محرک‌های بصری می‌توانند شبکه‌های مغز را در آن مناطق تغییر شکل دهند و به کاهش علائم کمک کنند. اگر دانشمندان می‌دانستند که مغز افراد در هنگام تجربه اضطراب چگونه به نظر می‌رسد، آیا پزشکان سلامت روان می‌توانند تصویر خاصی تولید کنند که بتواند به بیرون کشیدن آنها از آن کمک کند؟ سایر محققان مغز در حال پیگیری کارهای مشابه برای کمک به افراد مبتلا به اختلالات زبانی، نظارت بر شرایط عصبی و تشخیص اختلالات سلامت روان هستند.

h دقت بیشتر

اما همان فناوری که به این کار سرعت می بخشد - هوش مصنوعی - ما را به لحظه ای متفاوت نیز سوق می دهد.

علم اعصاب امروزی هنوز سعی در کنترل ذهن کسی ندارد. اما چندین آزمایشگاه به دنبال نوعی ذهن خوانی هستند، حتی اگر آن را به این نام نگذارند. در آزمایشی در سال 2011، جک گالانت از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، نشان داد که اگر فعالیت مغز افراد را در حین تماشای فیلم ثبت کنید، می‌توانید از برنامه‌نویسی هوشمندانه همراه با مدل‌سازی رایانه‌ای (در اصل، یک پیش‌روی خام برای یک سیستم هوش مصنوعی) برای بازسازی یک تقریب مبهم و شبح‌آلود از آنچه دیده‌اند استفاده کنید. از آن زمان، A.I.

در بازیابی تصاویر با وفاداری بالاتر از فعالیت مغز بهتر شده است - هر یک کمی واضح تر و کمی نگران کننده تر از قبلی است.

مدل‌های زبان بزرگ به محققان اجازه می‌دهند سیگنال‌های مغزی پر سر و صدا و درشت را به متن منسجم تبدیل کنند. اگر یک حسگر عصبی سوژه ای را تشخیص دهد که چیزی شبیه به "سریع ... پرش ... تنبل" فکر می کند، یک مدل زبان بزرگ می تواند این فکر را به طور کامل استنتاج کند: "روباه قهوه ای سریع از روی سگ تنبل می پرد."

دکتر Huth هشدار می دهد که این فقط یک تفسیر سطحی از سیگنال های مغز است. به عبارت دیگر، خواندن مغز، نه ذهن خوانی. و مستعد خطا است. اما او اذعان می کند که این فناوری ممکن است روزی ما را به مکان های نامطلوب ببرد. او گفت، یک هدست محل کار را تصور کنید که به شما امکان می‌دهد کامپیوتر خود را تنها با استفاده از فکر کنترل کنید، اما هر گونه فکری را که مثلا با اتحادیه‌سازی مرتبط است، علامت‌گذاری می‌کند. "این بد است. واقعا عمیقا بد - و همچنین از نظر واقع بینانه بد."

اگر بتوانید مغز را بخوانید، ممکن است در نهایت بتوانید به آن بنویسید. در دانشگاه کلمبیا، رافائل یوست، نوروبیولوژیست، که در حال مطالعه چگونگی درک مغز از چیزها است، نشان داده است که می‌توانید با لیزر به مغز موش‌ها اشاره کنید و آن‌ها را وادار کنید چیزهایی را که در آنجا نیستند «ببینند». دکتر یوست گفت: "قشر موش درست مانند قشر انسان است. هر کاری که ما امروز می توانیم در موش انجام دهیم، فردا می توانید در یک انسان انجام دهید. این فقط یک مسئله زمان است." او این موفقیت را لحظه اوپنهایمر خود نامید و او را مملو از ترس کرد که قبلا احساس نکرده بود.

پویا باشیوان، عصب شناس دانشگاه مک گیل، زمانی که گروهش A.I را ساختند، این یافته ها را یک قدم جلوتر برد. مدل‌هایی که می‌توانند به دقت پیش‌بینی کنند که نه تنها مغز میمون به هر تصویر داده شده پاسخ می‌دهد، بلکه می‌تواند مغز را به روشی خاص و تجویز شده فعال کند.

این یافته همان چیزی است که من را به آزمایشگاه دکتر کوچیزکی در کرنل هدایت کرد، که به دنبال تکرار همان چیزی در انسان ها بود. این آزمایشگاه سیستمی به نام NeuroGen ساخته است که از یک A.I تشکیل شده است. مدلی که می تواند به طور منطقی پیش بینی کند که مغز یک فرد در مواجهه با یک تصویر خاص چگونه واکنش نشان می دهد. همچنین می‌تواند تعیین کند که چه تصویری الگوی خاصی از فعالیت مغز را ایجاد می‌کند و سپس از A.I مولد استفاده کند. برای ساختن آن تصویر

همه این کارها همزمان با تکثیر استارت‌آپ‌های نوروتکنولوژی همراه با سرمایه‌گذاری‌های جدید، در حال افزایش است. دکتر باشیوان تصور می کند که روزی مردم می توانند روحیه خود را کنترل کنند و احساسات خود را مانند ترموستات بالا و پایین کنند.

ما در حال حاضر در دنیایی از نظارت انبوه، رقابت بی‌رحمانه و شرکت‌هایی زندگی می‌کنیم که مصمم هستند تا آخرین ذره‌ای از ریزداده‌های ما را که می‌توانند کسب درآمد کنند. تصور اینکه چنین دستگاه هایی به دنیایی راه می یابند که در آن تبلیغات سفارشی برای مغز شما تولید می شود، طولانی نیست. جایی که بازجویی پلیس به مانیتورهای اعصاب کشیده می شود. جایی که نمایش نتفلیکس که در حال تماشای آن هستید، طرح خود را در زمان واقعی مطابق با معماری عصبی شما تنظیم می کند.

ما همچنین در دنیایی از شادی ها و رویاهای خصوصی زندگی می کنیم، جایی که ذهن ما سرگردان است. آن چیزها ارزش محافظت دارند و حتی محققان در این فضا این را می دانند. دکتر یوست بنیاد حقوق اعصاب را برای ایجاد حفاظ های قانونی پیرامون داده های مغزی تأسیس کرده است.

در اسکنر، دید کوتاهی از آینده ای عجیب را تجربه کردم: دستگاهی که به نظر می رسید به ناخودآگاه من دست می یابد تا چیزی صمیمی و منحصر به فرد را در مورد دنیای درونی من آشکار کند. از یک جهت، بسیار زیباست که فکر کنیم موانع متافیزیکی که بین خودمان قرار می‌دهیم راحت‌تر از بین می‌روند و باعث ایجاد ارتباطات جدید می‌شوند. اما من همچنین متوجه شدم که اکنون ما این خطر را داریم که ببینیم دنیای درونی ما به طور کامل با جهان های بیرونی حل می شود. افکار من، مهم نیست که چه محافظت هایی انجام می دهم، ممکن است دیگر کاملا مال من نباشند.

تروور پاگلن هنرمند و نویسنده کتاب «چگونه شبیه ماشین ببینیم: تصاویر پس از هوش مصنوعی» است.

تایمز متعهد به انتشار نامه های متنوعی برای سردبیر است. مایلیم نظر شما را در مورد این مقاله یا هر یک از مقالات ما بدانیم. در اینجا چند نکته وجود دارد. و ایمیل ما اینجاست: letters@nytimes.com.

بخش نظرات نیویورک تایمز را در فیس بوک، اینستاگرام، TikTok، Bluesky، WhatsApp و Threads دنبال کنید.