من از افشای چنین فصل دردناکی از تاریخ خانواده ام احساس ترس درونی دارم

کشوهای بوفه چوب ماهون در اتاق ناهارخوری برای ما بچه ها وقتی بزرگ می شدیم خارج از محدوده بود. پر از صدها عکس از اوایل دهه 1900 تا 1960، به نظر می‌رسید که به طور غریزی می‌دانستیم که همه خاطرات آن خاطرات شادی نیستند.

بنابراین، وقتی نوبت به مرتب کردن محتویات خانه والدینم پس از مرگ مادرم در سال 2024 رسید، این کشوها آخرین منطقه ای بود که حفاری شد.

یک سال پس از مرگ او، می دانستم که بالاخره باید با آنها مقابله کنم. و آنجا در میان کارت‌های چند دهه‌ای کریسمس و عکس‌های عروسی خاله‌ها و عموها، برای اولین بار نامه‌هایی به مادربزرگ پدری‌ام پیدا کردم که در آن با پسرش که در سال 1943 در ایتالیا ناپدید شده بود، ابراز همدردی عمیق می‌کردم.

عموی من آرتور - بزرگ‌ترین پنج فرزند، که یکی از آنها در کودکی فوت کرد - به عنوان خلبان نیروی هوایی سلطنتی آموزش دید و به بلفاست سفر کرد تا برای نیروهای بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم بجنگد. همچنین نامه‌های عمیق‌تر دیگری برای تسلیت پس از مرگ او در آن کشوها وجود داشت.

در حالی که جمهوری ایرلند کنونی در طول جنگ جهانی دوم بی طرف باقی ماند، تخمین زده می شود که بیش از 70000 شهروند آن - از جمله کاتولیک ها و پروتستان ها - داوطلبانه علیه هیتلر و نازی ها بجنگند.

مورخانی مانند ریچارد دوهرتی در مورد این مردان و زنان اهل ایرلند که در جنگ جهانی دوم برای نیروهای متفقین جنگیدند، مطالب زیادی نوشته‌اند، اما بسیاری از خانواده‌ها مانند خانواده ما در مورد دلایل پیوستن آنها سکوت کردند، به‌ویژه زمانی که هرگز برای گفتن داستان‌های خود از جبهه‌های جنگ برنگشتند.

وقتی بزرگ می شدیم، نام دایی ام آرتور به ندرت مطرح می شد. پدرم، سیسیل - کوچکترین خواهر و برادر مرد و تنها کسی که در زادگاهش ماندگار شد - مطمئنا هرگز ما را تشویق نکرد که در مورد مرگ برادر بزرگ‌ترش، 21 ساله تحقیق کنیم.

Róisín Ingle: درس‌هایی که مردان آموخته نشده‌اند - همیشه مردان هستند - به جنگ می‌روند

اما در نهایت اینجا، در پاکسازی بوفه، شواهدی پنهان از غم و اندوه دلخراش در خانواده ام پنهان شده بود، مشابه آنچه که بسیاری از خانواده ها پس از مرگ پسران جوان در جنگ با آن مواجه شدند.

آرتور تامپسون در فروشگاه بزرگ پیم در شهر زادگاهش مونتملیک، کو لائویس شاگردی کرد (مرجع درخشانی که هنگام خروج از آنجا دریافت کرد در آن کشو نیز بود). او تحصیلات متوسطه خود را در کالج کیلکنی به عنوان یک شبانه روزی به پایان رساند، در حالی که برادران کوچکترش «وقت خود را» در مغازه ها یا مزارع می گذراندند. این قبل از دوره آموزش متوسطه رایگان بود (که در سپتامبر 1967 معرفی شد)، بنابراین بیشتر کودکان در 12 یا 13 سالگی مدرسه را ترک کردند.

چیزی که اکنون می‌خواهم بدانم این بود که چه چیزی باعث شد این مرد جوان اهل ایرلند و دوستانش برای پیوستن به ارتش بریتانیا به بلفاست بروند؟ ماجراجویی، اشتغال، پول و احساس مبارزه در یک جنگ عادلانه دلایلی است که مورخان ادعا می‌کنند وسوسه‌کننده بوده است. ما همچنین می دانیم که بسیاری از کسانی که بازگشته اند اغلب به دلیل درگیر شدن در این ماجرا دوری می شوند.

و هنگامی که در سال 1995، جان بروتون، وزیر وقت آن زمان، در مورد حدود 150000 ایرلندی از شمال و جنوب که داوطلبانه برای مبارزه با نازی‌ها داوطلب شده‌اند صحبت کرد - 10000 نفر از آنها هنگام خدمت در نیروهای بریتانیا در جنگ جهانی دوم جان خود را از دست دادند - برای بسیاری از خانواده‌ها در سراسر جزیره قدردانی مهمی بود. اما، نگاه کردن به محتویات این کشوها - بیش از 80 سال پس از سرنگون شدن بمب افکن ولینگتون آرتور در خلیج ناپل - این غم شخصی است که باقی می ماند.

ورود نامه ها و تلگراف ها به خانه پدربزرگ و مادربزرگم در آن هفته های اولیه باید ویرانگر بوده باشد. نامه هایی از دوستان مادربزرگم نیز وجود داشت - با امید و دعا که پس از سرنگون شدن هواپیما، خدمه جان سالم به در ببرند و به عنوان اسیر جنگی گرفته شوند. با این حال، نامه‌های رسمی نظامی – با شماره‌های چاپی و «EXAMINED» که با حروف درشت در پاکت‌های کوچک با تمبرهای کنده شده نوشته شده‌اند (جمع‌آوری تمبر در آن زمان یک پیگیری عمومی بود) – تأیید می‌کرد که هیچ یک از خدمه جان سالم به در نبرده‌اند.

همچنین نامه‌هایی در آن کشو از سربازان اسکادران او وجود داشت که به‌دلیل سرنگونی هواپیما توسط جنگنده‌های دشمن در 27 ژوئن 1943، شوک و از دست دادن عمیق آنها را بیان می‌کرد.

غم و اندوه باید خیلی غیرقابل تحمل بوده باشد - دلیل محتملی که خواهر و برادرها پراکنده شدند: پدرم در سن 12 سالگی برای کار در مزرعه ای نزدیک رفت. عموی دیگر من - دوباره پس از گذراندن دوران خود در فروشگاه پیمز - وارد ماجراجویی شد که در پلیس فلسطین آغاز شد و سال‌ها در پلیس کنیا (هم فلسطین و هم کنیا در آن زمان هنوز مستعمره بریتانیا بودند). با زندگی جدیدی در پرث استرالیا به پایان رسید - کشوری که بسیاری از مقامات سابق امپراتوری بریتانیا در دهه 1960 و پس از آن برای ایجاد زندگی جدید به آنجا رفتند.

Fintan O'Toole: جنگ جهانی اول هنوز در حال انجام است

تنها خواهر پدرم، اولون - در مدرسه شبانه روزی در دوبلین در آن زمان - قبل از ازدواج با مردی از ترنور که به طور کاملا تصادفی با برادرش آرتور در مدرسه شبانه روزی بود، به عنوان منشی کار می کرد. این پیچ و تاب ها در زندگی خواهر و برادرش پس از مرگش، فقط پیچ و خم های عادی زندگی در ایرلند آن زمان بود. مرگ یک جوان 21 ساله در درگیری فاجعه خانوادگی بود.

با پسر عمویم، مریل، از آرشیو خانوادگی خود می گذریم - به این فکر می کنیم که بهتر است موارد کلیدی را برای مورخانی که شرایط شخصی این مردان جوان را مطالعه می کنند قرار دهیم که به دنبال فرار از روستایی ایرلند و ماجراجویی از طریق خدمت سربازی بودند و در جنگ برای کشور همسایه خود جان باختند.

من نیز احساس می کنم مجبورم درباره مسیری که آرتور از استخدام در بلفاست تا آموزش خلبان شدن طی کرد و آخرین ماموریت سرنوشت ساز در ایتالیا، بیشتر بدانم. دوستان او چه کسانی بودند و برای کسانی که جان سالم به در بردند چه آمد؟ بازدید از موزه جنگ امپراتوری لندن و رفتن به محل دفن او در گورستان جنگ بریتانیا در سالرنو ایتالیا، گام های بعدی من خواهد بود.

و همانطور که در روز آتش بس - 11 نوامبر - به دیگران می پیوندم و با وحشت به مرگ همه این مردان جوان نگاه می کنم، به عمویی فکر خواهم کرد که هرگز نتوانستم او را ملاقات کنم.

چهره جنگ - چگونه یک مرد فینگلاس ممکن است پاسخ یک معمای 100 ساله باشد

من تعجب خواهم کرد که او در بزرگسالی چگونه بود، چه زندگی می کرد و چگونه تأثیر او - یک عکاس و نویسنده داستان در سال های نوجوانی اش - در سراسر خانواده بزرگ ما که اکنون با خانواده هایشان در انگلیس، آلمان و استرالیا و همچنین ایرلند پراکنده شده اند، گسترش می یابد.